Once upon a Time (1944)

Het mag duidelijk zijn dat ik een fan ben van Cary Grant, maar zelfs de beste acteur aller tijden kan deze film niet redden. Het verhaal is werkelijk te ongeloofwaardig voor woorden. Het enige pluspunt van deze film is eigenlijk wanneer Grant zijn geduld verliest en zijn slechte kant toont. Maar dan besef je ook direct dat het een schande is dat Grant geen "bad guy" rollen heeft gespeeld.

Maar voor deze film kan ik niet meer dan 1.0* geven. En dat is puur en alleen voor het feit dat Cary Grant meedoet.

Escapisme van het dwaze soort krijgt een flinke boost door de aanwezigheid van Cary Grant, die bijzonder charismatisch is als Jerry flynn, een theaterman die op zwart zaad zit en uit bijgeloof zijn laatste cent over zijn schouder weggooit in de hoop dat het hem geluk zal brengen. Laat die cent nu toevallig in handen komen van Pinky [Ted Donaldson], een goudeerlijk jongetje dat probeert geld te verdienen met een kijkdoos met daarin... een dansende rups! Jerry gelooft dat dit de doorbraak is die hij nodig heeft, maar Pinky is niet van plan zijn geliefde rups te verkopen. Dus rest Jerry niets dan te onderhandelen met weeskind Pinky's oudere zus [Janet Blair] voordat hij kan proberen zijn collega's en vooral de pers te overtuigen van de waarde van zijn nieuwste attractie.

Een simpel, luchtig verhaaltje zonder opsmuk geregisseerd en heel behoorlijk geacteerd. Geen pretentie, geen hoogvlieger, maar wel acceptabel kijkvoer dat ongetwijfeld een welkome afleiding was tijdens het oorlogsjaar waarin het verscheen.