Becoming Cary Grant (2017)

Cary Grant: how 100 acid trips in Tinseltown 'changed my life' | Film | The Guardian

Haha, wow.

Goed en interessante documentaire - ook al mocht het wat meer - van deze absolute icoon van het witte doek.

Merkwaardig te vernemen hoe deze man heel verschillend was van de man die we ons dachten voor te stellen en eigenlijk wel onthutsend te vernemen hoe hij zich naar LSD richtte om zijn onzekerheden te overwinnen.

"Everybody wants to be Cary Grant. Even I do", zou hij gezegd hebben, waarbij hij toch duidelijk maakte lang niet zo "ideaal" te zijn als de man, daar in de film...

Franse productie waarbij ik voor franstalige uitleg met nederlandse onderschriften vreesde, maar gelukkig was de ganse documentaire in het nederlands.

Een documentaire van 85 minuten, voor uitzending op Canvas ingekort tot 52... Niets over Grants vermeende homo- of biseksualiteit (en zijn mogelijke relatie met Randolph Scott), zijn werk voor de Engelse Geheime Dienst tijdens de oorlog, zijn mishandeling van Dyan Cannon... maar dat waren misschien voorwaarden voor de regisseur om gebruik te mogen maken van de home movies en de ongepubliceerde autobiografie (waar ik nooit eerder over gehoord had en waarnaar ik wel héél benieuwd ben). Een intrigerend en interessant portret dat mij echter weinig nieuws bood en waarvan ik graag een uitgebreide en ongekuiste versie had gezien.

Jammer dat zijn relaties met mannen niet behandeld zijn want die waren er wel degelijk !

Goede, weliswaar ingekorte (op Canvas), documentaire over een van de grootste iconen uit de filmgeschiedenis.

Samen met anderen betreur ook ik dat zijn homoseksuele relaties niet aan bod zijn gekomen in deze film, wellicht gebeurt dat in de langere versie wel, ben er wel zeer benieuwd naar.

Maar verder niets aan te merken op deze korte versie die vooral zijn relatie met zijn moeder belicht, zijn filmcarrière (uiteraard) en zijn relatie in het algemeen tegenover vrouwen.

Een weinig inspirerende documentaire. Het geeft een interessant beeld, maar als het louter droge feiten zijn had dit misschien wel korter gemogen. Er is wat geknipt in de feiten, denkelijk door de familie die hieraan meewerkte. Het geeft tegelijk wel een gedragen beeld van de acteur en voelt als een mooie ode. Saai kan je het niet noemen, maar er had toch wat meer pit in gemogen. Zeker bij iconen als Cary Grant, waar je veel over kan vertellen. Hij is de American dream van een Engelsman uit een wat ontwricht gezin dat zijn geluk vind in Amerika. Cary Grant was zijn masker voor en achter de schermen, maar zakelijk een genie ook al speelde hij in zijn films altijd op veilig. Hier had ik meer van verwacht.

Cary Grant en LSD

Cary Grant wordt als één van de groten uit het oude Hollywood gezien en hoewel die status engszins terecht is, plaats ik hem toch niet op hetzelfde niveau als bijvoorbeeld een James Stewart. Grant heeft echter wel een aantal fijne films op zijn naam staan (uiteraard de films van Hitchcock maar ook The Philadelphia Story onder andere) en aangezien ik altijd wel te vinden ben voor een documentaire, ben ik hier ook maar eens voor gaan zitten. Een ingekorte versie alweer (ik blijf het onbegrijpelijk vinden dat ze bij de openbare omroep bijna een halfuur uit dit soort documentaires haalt) maar ik had er sowieso wel meer van verwacht.

Regisseur Mark Kidel heeft zijn handen op een kleine voorraad privébeelden kunnen leggen en blijkbaar ook op een onuitgegeven biografie die door Grant zelf zou zijn geschreven. Daar worden dan sporadisch wat stukjes uit voorgelezen en de rest wordt opgevuld met het naspelen van bepaalde dingen. Zo worden de hoofdstukken uit de biografie die over Grant bij de psycholoog gaan ondersteund door nagespeelde beelden van iemand die op zo'n typische zetel gaat liggen en daar zijn verhaal verteld. Het voelt allemaal nogal goedkoop aan en het is dan vooral nog goed dat de inhoud an sich wel interessant is. De relatie met zijn ouders en de gevolgen die die relatie had op zijn latere leven, zijn onzekerheid en de experimenten met LSD, zijn spelen met het mysterie rond zijn geaardheid, ... Niet alles komt even uitgebreid aan bod en er zijn absoluut dingen waar dieper in op gegaan mocht worden (al zit de kans erin dat dat wel het geval is bij de langere versie) maar het geeft wel een extra laag aan de gladde persoon die Grant altijd leek te zijn. Ik vond dat je altijd wel ergens voelde dat hij stiekem een rolletje speelde, maar ik had het niet op deze manier verwacht.

Kijkt mede door zijn korte speelduur wel erg vlotjes weg maar de nagespeelde scènes ogen nogal amateuristisch en ik was al blij dat ze het merendeel gewoon opgevuld hebben met materiaal uit zijn films. Weinig tot geen floating heads ook, maar dat is niet zo verwonderlijk doordat Grant ondertussen toch ook alweer 36 jaar geleden gestorven is. Barbara Harris, de laatste vrouw van Grant, komt nog wel aan bod maar die was dan ook beduidend jonger.

3*

Cary on Acid - prima bandnaam. Nooit geweten, ook niet dat ie gay (of bi?) was...