Lyrisch Nitraat (1991)

In een artikel van André Habib wordt dit staaltje assemblage uit de doeken gedaan als een ode aan de ambiguïteit van film als onvergankelijk drager van een verleden tijd terwijl het materiaal (nitraat en later acetaat) op zichzelf enorm vergankelijk is. De film is een melancholisch eerbetoon aan oude cinema, de manier waarop er toen naar gekeken werd en het verval ervan door de jaren heen. Dit wordt in zes thematische vlakken verdeeld, met als laatste stadium filmbeelden die door de tijd zwaar beschadigd zijn, zoals ook in de vrij sterke synopsis hierboven staat. Ik heb deze film nog niet gezien, maar het artikel ("Ruin, Archive and the Time of Cinema: Peter Delpeut's Lyrical Nitrate") is bijzonder interessant om te lezen.

Ik schrok me dood toen ik het gemiddelde zag en de bijdrage van The One Ring las, die klaarblijkelijk niets heeft begrepen van dit ontroerend stukje 'cinema'.

Liefde voor het begrip 'cinema' staat centraal, en het verlies daarvan. Oude cinema die vergankelijk is, niet alleen door het gebruik van nitraat, maar ook door de non-erkenning en onkennis van zichzelf noemende 'cinema-liefhebbers'.

De 'documentaire' verwordt tot een poetisch stukje drama-cinema.

Niet voor niets is Lyrisch Nitraat opgedeeld in hoofdstukken:

* Kijken (De Bioscoop)

* De Mise-en-Scene

* Het Lichaam

* De Passie

* Het Sterven

* ...en het Vergeten

De beelden die te zien zijn tijdens die hoofdstukjes spreken veelal voor zich (hier kom ik op 't laatst op terug).

Maar dat is niet alles. Delpeut heeft trucjes in huis. Het inzoomen op bepaalde beelden en ze hier en daar in slow-motion te vertonen, waardoor het drama daadwerkelijk van het scherm druipt (hij perfectioneerde deze techniek overigens in Diva Dolorosa). Daarnaast gebruikt hij veel symboliek, de beelden die bij de hoofdstukjes te zien zijn, maar ook de muziek. Het wordt duidelijker naarmate de film vordert, en dat kunnen we niet zeggen van de beeldkwaliteit. Lyrisch Nitraat is niets anders dan "een pleidooi voor een conservering van het vergankelijke (audio)visuele erfgoed". (bron)

Ik voelde een doodsteek in m'n ziel als cinema-liefhebber.

De kritiek die ik wil uiten is dat een aantal beelden hier en daar (m.n. in de eerste helft) voor mijn gevoel niet thuishoorden in het hoofdstukje dan wel in dit project. Poezie en interpretatie...een gevaarlijk iets.

"...en het vergeten" zou ik dus voor de laagstemmers willen veranderen in "...en het niet (kunnen/willen) begrijpen". Daar heb ik persoonlijk vrede mee.

Au...