The Damned (1962)

A public servant is the only servant who has secrets from his master

Met These Are the Damned ben ik aan de laatste film uit de Hammer boxset gekomen. Een erg interessante box trouwens die tot nu toe gevuld was met films die niet echt bij het beeld passen dat ik van de studio heb, maar die nagenoeg allemaal wel hun goede momenten hadden. Het is altijd verkeerd om enkel en alleen af te gaan op de poster maar met These Are the Damned dacht ik als afsluiter zo'n typische Hammer horrorfilm voorgeschoteld te krijgen, eentje die wat in de lijn ligt van Village of the Damned. Een link die de marketingafdeling (al bestond dat doen nog niet) van Hammer ogenschijnlijk ook voor ogen had.

Leg de poster van deze These Are the Damned maar eens naast Village of the Damned en je ziet meteen de gelijkenissen en om het nog wat duidelijker te maken: de film is een aantal keer van titel gewijzigd. Onder andere "The Brink" en "The Abyss" was in de running als titel maar uiteindelijk werd de film dus uitgebracht zoals we hem vandaag de dag kennen. De films hebben echter verder niets met elkaar te maken maar zijn op hun eigen manier allebei wel interessant. These Are the Damned is misschien net iets taaier en gewoon wat pover gedoseerd. Het is me te hard verdeelt in twee segmenten: het stuk met de bende is het eerste deel van de film en halverwege wordt er opeens veel meer focus gelegd op het "grote" mysterie. Als kijker heb je namelijk wel heel wat sneller door dat het allemaal iets met radiatie heeft te maken dan dat de personages het vatten maar dat kan de pret niet deren. Het voelt me echter gewoon iets te hard aan als twee aparte ideeën die toevallig dezelfde hoofdpersonages hebben.

Het laatste kwartier ofzo, vanaf dat de kinderen in opstand komen, is wel een heerlijke climax trouwens met onder andere King die met zijn auto crasht, Joan en Simon die achtervolgd worden op hun boot en Freya die in koelen bloede wordt neergeschoten. Wel fijn trouwens om Oliver Reed nog eens in iets te zien. Ik vond het van mezelf een beetje beschamend dat ik niet meteen de link legde met Frank uit Tommy (die geweldige Rock Opera van The Who) maar hij doet het wel fijn als King. Soms misschien net iets te theatraal en houterig maar langs de andere kant past het wel bij het personage, overduidelijk een knul die met zijn emoties geen blijf weet. De hoofdrollen zijn weggelegd voor Macdonald Carey en Shirley Anne Field waarbij je in het begin wat je twijfels hebt bij het verschil in leeftijd (Carey was met zijn 49 jaar dubbel zo oud ten opzichte van de 24-jarige Field ten tijde van de opnames) maar ook dat lukt wonderwel.

Geen idee of er vandaag de dag nog makkelijk is aan te geraken (ik kocht mijn set op een beurs een aantal jaar terug) maar die The Icons of Suspense Collection van Hammer is een absolute aanrader. Zoals gezegd dus een aantal atypische Hammer films maar ze bewijzen dat ze niet enkel en alleen in het horrorgenre de moeite waard maken. Alleen Never Take Candy from a Stranger is de aankoopprijs al waard.

3.5*

Interessante film. Begint als een soort The Wild Ones of zelfs A Clockwork Orange (Kubrick heeft dit gezien) maar dan wat netter en braver. Maar wordt een soort koude oorlog dystopie. Interessant decor ook. Een kustplaatsje wat licht in verval is. Losey kwam bij Hammer terecht omdat hij simpelweg werk zocht nadat hij Hollywood uitgegooid was en zoals Losey vaker deed maakte hij een genrefilm maar dan met zijn eigenzinnige stempel. Ook speelt hij met zijn karakters. Vooral de mannen King en Simon hebben het ergens opgegeven hier. De film is niet al te evenwichtig en mist wat ritme, maar interessant is het.