The Tune (1992)

MTV dweepte dusdanig met het werk van Bill Plympton dat ze fragmenten uit zijn werk gebruikten ter onderbreking van de muziekvideo's. Plymptons eerste lange animatiefilm is weliswaar een verzameling korte filmpjes verbonden met een dun plot over een liedjesschrijver die minder dan een uur de tijd heeft om een muzikaal meesterwerkje ten gehore te brengen. Onderweg naar zijn veeleisende baas belandt hij in het vreemde stadje Mooby Nooby, waar men hem probeert te inspireren.

Het is verfrissend om weer eens film te zien die qua stijl en inhoud niets weg heeft van Disney Pixar en die je constant verrast met inventieve visuele grappen die variëren van melig tot gewelddadig. De muziek is een bloemlezing van de VS in de 20e eeuw, met o.a. ragtime, country, blues en surfrock en de liedjes van Maureen McElheron zijn verrassend goed. "The Tune" mag dan episodisch zijn, maar als er zoveel valt te genieten kun je dat amper een bezwaar noemen. Mijn favoriete segmenten? De rondleiding door de kamers van 'Lovesick Hotel' en de prachtig getekende 'Tango Shmango'.

Dit is de eerste "film" van de animatie meester Bill Plympton. Zoals een vorige schrijver hier al stelt, het simpele feit dat deze man zijn eigen stijl heeft levert al gelijk pluspunten op. Natuurlijk er zijn best wat aanmerkingen. Zo is het narratief niet veel, want zoals gezegd het is echt een aaneenschakeling van grappige korte films. Daarbij vond ik soms dat het wat langdradig werd. Zo heb je een scene waarbij twee mannen elkaar van alles aandoen. Dat duurt en duurt maar. Ook vond ik niet alle liedjes even geslaagd. Maar het is wel tof dat er zoveel verschillende muziekstijlen worden afgewerkt. Zelf vond ik die blues (no nose blues) heel geinig gevonden.

Het is eeuwig zonde dat niet meer tekenaars zich zo vrij kunnen vechten als Plympton. DIe bewijst dat je met weinig middelen ook gewoon echt hele leuke dingen kan doen. Dit hebben we nodig in animatieland! En geen zoveelste Disney film die 200 miljoen kost.