Kris (1946)

Het regiedebuut van Ingmar Bergman.

En dat debuut mag er best wezen. Een interessante film waarin Bergman al veel thema's aanroert die hij in zijn latere films nog wat meer zou uitdiepen.

Beetje open deur om in het debuut de aanzet van de dingen die zouden volgen te zien, maar het is ook écht zo. God en God's toorn zijn in de eerste dialoog aanwezig en hangen als een schaduw over de film. Bergman gebruikt in stijl zowel de Skandinavische school als imitaties van melodramatisch Hollywood uit de Jaren 40. Muziek klinkt meer Frans, zoals Renoir. Hij is duidelijk zoekende.

Redelijk uitgewerkt verhaal verder, vooral de moeder en stiefmoeder (die ditmaal de lieverd is) maken het de moeite waard.

Best een redelijke film van Bergman, waarbij de vrouwelijke personages wel een stuk geloofwaardiger zijn dan de mannen, hier vertegenwoordigd door een dooie pier die als romantisch motto hanteert "als ik maar lang genoeg volhoud wordt ze vast een keer verliefd op mij" en een theatraal opscheppertje die Shakespeare quote en met wapens zwaait. Het verhaal is over de hele linie niet interessant genoeg, terwijl er wel wat leek in te zitten, en de crisis uit de titel komt nooit helemaal van de grond. De zelfmoord van het theatrale mannetje (nota bene voor de ingang van een theater) had ook niet echt de gezochte impact.

Bergman #2

De tweede film uit de Bergman box is een charmant drama over de moraliteit van het rustige dorp vs de grote stad. Bergman laat direct zien een prima acteurs regisseur te zijn met de nadeuk op onderlinge relaties.

3*