Una Vita Violenta (1962)

Er bestaan er zoals hierboven reeds gezegd 2 van : "accattone" films met Franco Citti naar Pasolini...waarbij de eerste gekender is dan deze, alleen al omdat PPP hier niet op het stoeltje zat. Film heeft dan ook een mindere reputatie, werd lang afgedaan door de kritiek als een zinloze semi- sequel. Wij zijn echter van mening dat het kwaliteitsverschil tussen deze 2 urban deprivation drama's niet zo gigantisch is.

Wat dit werk wel duidelijk minder maakt dan Accattone is het ontbreken van...laten we het een eenheid van toon noemen, die verklaard kan worden door niet alleen 2 regisseurs die sowieso al weinig gerenommeerd waren en bleven, maar ook door een heel peloton aan scenaristen, van wie broer Citti voor de proletarische dialogen zorg droeg.

Het resultaat is uiteindelijk een mix van standaard urban deprivation/ crime drama en redemption metafysica alla Pasolini, waarbij het eerste beter uit de verf komt ( los van mijn persoonlijke voorkeur nog ) omdat vooral in de tweede helft het wel erg schematisch wordt. Ik bedoel, we hebben het dan over REDEMPTION die de kijkertjes in het smoel wordt gewreven.

Hoe dan ook, eenheid is er wel via Citti als Tommaso de anti- held die Held wordt en via fasjisme en zelfs katholicisme, tot communisme en een wazig soort algemene humaniteit komt.

In concreto: na een pan waarin we van de Sint Pieter afzakken naar de borgata leren we Tommaso kennen als een fasjistiese thug die met zijn gay vriendjes erg "romantisch "bezig is, een opvoering van il generale delle Rovere verstoort, communisten aftuigt en willekeurige passanten molesteeert, berooft en aanrandt. Waarbij de gay anti- helden zichtbaar met meer plezier hun mannelijke slachtoffers onder handen nemen ! Dit ook vaak gefilmd bij nacht, en met een duidelijke noir- geinspireerde look.

Langzaam maar zeker komen we op redemption terrein als Citti een vriendinnetje- de schattige Vergano- leert kennen, een burgertrutje dat wel van een andere planeet lijkt te komen ( ook al door de misplaatste dubbing ). Helaas gooit eerst de gevangenis roet in het eten, en vervolgens TBC die bij de held wordt geconstateerd ( na zijn eerste aanval steekt hij trouwens doodgemoedereerd een sigaret op ! ).

Maar dat blijkt een omweg richting redemption te zijn: in het sanatorium leert Citti Salerno kennen, overtuigd communist. De klassenstrijd wordt de nieuwe zin van Tommaso's leven...hoe dat dan allemaal uitpakt moet u zelf zien, de "redemption " echter kunnen we eerder bijna gristelijk dan marksisties noemen...en gristus heeft soort van het laatste beeld.

Production values op peil vooral dankzij Nanuzzi met zijn noirish fotografie zeker in het begin, en een zeer goede score van Piccioni, die meer kon dan alleen loungen.

Hoewel dus door de officiële kritiek tamelijk verworpen ook uit naamsfetishisme, zouden Pasolini buffs dit een kans moeten geven. Dat is niet zo moeilijk omdat de film jaren terug al is uitgebracht op DVD in goede kwaliteit met Engelse subs plus punditcommentaren. Het is dan ook tamelijk bizar dat hier nog niet op gestemd is !