De Stem van het Water (1966)

De docu. is eigenlijk een copie van Alleman (weliswaar water-gericht), maar ik vond dit minder interessant dan Alleman.

Een kopie van Alleman zou ik niet al te stellig durven te beweren, alhoewel de opzet overeenkomt, maar in uitwerking toch anders is. Alleen al het feit dat er mensen ook geinterviewd en langdurig aan het woord komen ipv de bijdragen van Carmiggelt. En hier gaat het ook mis, want alweer blijft Haanstra te lang hangen bij sommige 'verhaaltjes', het verbreekt het fijne tempo waarmee Carmiggelt alles bij elkaar babbelt.

Verhalen over Skûtsjesilen en hoe Indiers eten, ach, dat waren momenten om even te vissen in m'n neus.

Prachtig camerawerk, zeer kenmerkend voor wat ik tot nu toe zag van Haanstra. En de Carmiggelt teksten in samenhang met de beelden maken het af, jammer dat hij 'zo weinig aan het woord is' in deze documentaire, die hier en daar voor het gevoel in scene is gezet.

Ach ja, de 'ik-durf-niet' scene en de tientallen aantochten van Sinterklaas (die niet altijd weet wat een stoomboot is) zijn toch wel zeer memorabel. En als de Sint meeleest, ik zou wel graag die Haanstra-box in mijn schoentje terugvinden. Dankuwel!

prachtige film, betreft de tijd van het jaar....eeeehh...moet Alleman nog zien....dan toch ***3.5

"Het moest er eigenlijk ook wel van komen: een film van Haanstra over de relatie tussen de Nederlander en het water. Twee kernbegrippen verbonden in één project. Al in zijn debuutfilm, De Muiderkring herleeft (1949), valt Haantra's fascinatie met water op. In één van de eerste shots vangt hij de spiegelende blik van het Muiderslot op het wateroppervlak. Het betekent het begin van een fascinatie die, weliswaar naar gelang de tijd verstrijkt steeds meer afzwakt, een rode draad vormt door zijn omvangrijke oeuvre. Met Spiegel van Holland (1950), En de Zee was niet meer (1955) en Delta Phase 1 (1962) leverde Haanstra al een mooi eerbetoon aan het water af, maar met zijn avondvullende documentaire De Stem van het Water (1966) is de ode compleet: de verwoestende kracht, de noodzaak, maar vooral de schoonheid van water wordt oogstrelend vastgelegd op celluloid. (...)"

Complete (DVD-)recensie.

Deze documentaire kent een sterke afwisseling van interessante en minder interessante gedeelten. Al blijft dit natuurlijk heel persoonlijk. Sommige gedeelten duurden mij in ieder geval wat te lang, bij andere gedeelten zoals de eerste zwemles, intocht van Sinterklaas en schip van de week met Cocktail Trio en Teddy Scholten.daarvan kreeg ik toch wel een brokkie van in mijn keel. Voor 1966 vind ik het allemaal knap gefilmd en gemonteerd.

Leuke film, die echter wat minder is dan het eerdere Alleman en wmb een stuk minder dan het latere Bij de Beesten af. Maar ook dit is behoorlijk amusant en bovenal kundig gemaakt. Op momenten echt geestig en soms ook ontroerend. Heb 4 docu's gezien van Haansta en ben benieuwd hoe hij het er bij het maken van een lange speelfilm afbrengt. 3,5 sterren.

Typisch tijdsbeeld.

Documentairemeester Haanstra leverde met De Stem van het Water een prachtig filmdocument af dat eveneens een typisch tijdsbeeld biedt. Vanuit verschillende invalshoeken wordt het thema water aangesneden en regelmatig op hilarische wijze. Ontroerend zijn de miniportretten eveneens.

Zeer goed.

Ach, die arme moeder aan het eind die de brief die ze haar zoon na de Watersnoodramp zond, herleest... Verder een paar mooie portretten van getapte palingvissers, onverstoorbare trossenjongens en hossende Friezen. Mooi ook om de ss Rotterdam, net als nu, in haar thuishaven te zien liggen. ****

Mooie docu over het water in ons land en wat we er allemaal mee doen. Vooral de schippers die aan het woord komen op ongeveer de helft van de film, vind ik fantastisch.

Met Nederlandse ondertitels maar ook hier weer niet echt nodig. Simon Carmiggelt's stem is duidelijk genoeg. Deze documentaire is in kleur.

Nou gebeurt het best vaak bij films dat mijn reacties wisselen per kijkbeurt, leuke film, toch niet zo'n leuke film, toch wel weer een leuke film maar of dat bij deze documentaire in de toekomst ook het geval is betwijfel ik dan toch wel zeer.

Anders dan Alleman (Film, 1963) waar ik inderdaad na afloop had, grappige terugblik naar vroeger, had ik dat bij deze documentaire helemaal niet. Allerlei aspecten van het water worden behandeld maar veel gedeelten duren veel te lang. Er zijn diverse gedeelten waarbij mensen praten over hun beroep/bezigheid op het water. Ironisch vaak evenals serieus, wel goed gemaakt maar in veel gevallen niet grappig.

Het eerste gedeelte boeide totaal niet, met het watertoerisme werd het iets beter. Maar daarna kwam er toch weer een terugval. Alleen in de Rotterdamse haven, dat Arie Blanken, roeier (iemand die helpt met het vastleggen van schepen in de haven) vertelt dat is dan wel grappig. Spontaan doet hij zijn verhaal, praat zich op gegeven moment wat klem (met het eten) maar weet zich er toch ook weer uit te praten. En met het schip van de week met Cocktail Trio en Teddy Scholten dat blijft inderdaad ook grappig. Met redders ter zee dat ging nog enigszins. Maar zoals met de eerste zwemles en Sinterklaasintocht (dit kan komen door de maatschappelijke terugkerende discussie ieder jaar) deden me nu toch niet veel meer.

Vaak kwam het toch over als een soort van EO, NCRV....reportage over het water met allerlei mensen daarbij.

Hoewel ik dacht deze zou nog wel beter zou zijn als Alleman, viel het eigenlijk best tegen en vreemd dat beide documentaires nu opeens zo ver van elkaar liggen.

Aangezien ik geen documentaires in mijn favorietenlijst doe maakt het verder niet zo uit. Maar Alleman had ik er dan wel in gedaan maar deze beslist niet.