Love & Pop (1998)

Eindelijk weer voor kunnen gaan zitten.

Misschien? Een aaneenschakeling van barslecht handycam werk, ik denk dat de Dogme-heren zich nog voor de kwaliteit geschaamd zouden hebben. Uiteraard wel veel experimenteler qua shots, Anno poogt echt overal in en op te kruipen met z'n camera, maar een webcam onder een doorzichtig spaghettibord monteren levert echt geen mooie cinema op.

Verder een aardig onderwerp. Had het persoonlijk wel beter gevonden moest Anno op het einde niet de moralistische toer zijn opgegaan. An sich gebeurt er helemaal niks fouts in het hele begin en hoewel je er als Westerling wat raar kunt naar staan kijken moeten mensen vooral doen waar ze zelf zin in hebben.

Over het acteerwerk valt maar weinig te zeggen, je ziet de acteurs nog geen seconde stabiel in beeld, kreeg alleen wel het idee dat er een iets te poppy versie van de Japanse jeugd werd neergezet. Soundtrack verder ook wat slordig, maar dat past gelukkig bij de verdere aankleding van de film.

Deze keer het einde wel gehaald. Op zich is het geëxperimenteer van Anno nog wel leuk (Kitano heeft in Kikujiro volgens mij zo ook een paar scenes, camera in een bierglas enzo ..) en is het onderwerp best boeiend, vooral in het begin van de film, maar een meesterwerk zie ik er nergens in. Eerder een aardig amateurprojectje, kan er ook écht niet bij hoe Anno van dit tot Shiku-Jitsu gekomen is in amper 2 jaar tijd, zonder daartussen nog live action films te schieten.

2.5*

Puurheid. Zowel in de actrices, als de karakters, als de sfeer, als in het thema. En allemaal zoals het is. Alles is gewoon zo basaal gebracht en verwant aan het thema. En in die zin is het allemaal perfect. Pure perfectie in Tokyo-speeleiland.