The Purple Plain (1954)

Aardige oorlogsfilm met een leuk en interessant verhaal.

Goed gefilmd met de nodige spanning.

Soms mist het wel wat, maar acteurs doen het goed.

3 sterren

Op het gokje bij de kringloop want ja wie weet vind je zomaar een verloren klassieker, iets waar de tekst op het doosje van overtuigd is dat dit een klassieker betreft. Maar uitkomen deed dat niet, sterker The Purple Plain viel best wel tegen.

Oorlog en Gregory Peck, zoiets schept verwachtingen, waarom weet ik eigenlijk niet of het moet sentiment richting The Guns Of Navarone zijn, want behalve dat is Peck toch negen van de tien keer een stijve hark met een barse stem. Bij aanvang lijkt de synopsis toch niet al te gek, is het vooral leuk Bernard Lee tegen te komen en oogt de film wel als met zorg gemaakt.

Maar daar houdt het toch snel mee op, ookal is het beeld nog niet zo gek van de aan oorlogsneurose lijdende Forrester, maar qua verhaal duurt het allemaal veel te lang en biedt het veel te weinig. Zo kan mij het gedoe in het dorpje en Anna amper interesseren. Het is pas vanaf het bombardement op de burgerdoelen en de bevolking op de vlucht dat de film teken van leven geeft omtrent een beetje drama en intensiteit. Het neerstorten van Forrester komt daarna nog eens veel te laat en graaft de film zijn graf verder met de onbegrijpelijke verwijzing naar helikopters, want die waren er toen niet, en vind ik het heel raar dat ze bij het uitgebrande wrak blijven aangezien dit zomaar Jappen aan kan trekken.

Duidelijk is dan allang dat The Purple Plain een verloren strijd vecht. Nee, dit was weinig bijzonders, kon niet boeien en is zeker geen verloren klassieker.