Howard the Duck (1986)

Leuk om dit na al die jaren weer eens gezien te hebben. Sinds mijn kinderjaren nooit meer gezien en het is duidelijk dat ik een stuk ouder ben geworden . Nogal kinderachtig vaak maar toch aardig vertier en erg 80's, wat altijd goed is .

2,5*

Vroeger eens gezien en vond hem toen erg leuk.

Nu is dat wel minder, maar er kon zeker af en toe nog wel een lachje eraf.

En origineel is ie zeker

Leuk om als kid te bekijken alhoewel die oude stijl toch ook weer jeugdsentiment is

Onbegrijpelijk dat er hier nog zo lovend over de film wordt gesproken in recensies, want Howard The Duck is met recht een van de slechtste films die ik ooit heb gezien. Dat het script compleet achterlijk is, had ik ergens nog wel verwacht, maar wie probeerde ze in godsnaam te bereiken met deze vage troep? Ik had in ieder geval nog gehoopt op een paar hele flauwe lachmomenten, maar uitspraken als 'That's it, no more mr. nice duck!' zijn zelfs aangeschoten niet te harden. Nee, slechts Jeffrey Jones is enigszins te harden als doorgedraaide wetenschapper, maar Tim Robbins, Lea Thompson en de voice actor van Howard zelf zijn stuk voor stuk afgrijselijk slecht bezig. En dan bedoel ik niet 'slecht dat het leuk is', maar gewoon baltergend slecht.

Een nekschot voor de persoon die me het beeld van een topless eend heeft bezorgd overigens, dat was al helemaal iets wat nog fijn pure walging opwekte. Weet je wat, een compleet nekschot voor beide scriptschrijvers en hun families, dat mensen op die manier maar leren dat kutmuziek, afgrijselijke oneliners en een compleet gebrek aan enige vorm van een consistent verhaal absoluut NIET door de beugel kunnen. Gadverdamme, wat was me dit slecht.

Howard the Duck is een leuke film om een keer gezien te hebben.

In deze film word een pratende eend genaamd Howard van zijn eenden planeet gezogen door een machine die wetenschappers op aarde hebben gebouwd. Zo doende komt onze vriend Howard naar aarde. Op aarde ontmoet hij een dame genaamd Beverly Switzler. Zij is een van de leden is van een rockbandje. Dit rockbandje presteert het om walgelijke muziek te produceren. Echt afschuwelijke muziek. Maar ondanks dat Beverly mee helpt die afschuwelijke muziek te produceren, is ze verder een goede persoonlijkheid. Het klikt meteen tussen Howard en Beverly en ze worden in de film goede vrienden.

Howard en Beverly moeten het opnemen tegen wetenschappers en ander gemeen tuig. Maar dit is niks vergeleken met wat nog komen gaat. Want een van de Dark overlords in eigen persoon word ook naar de aarde gezogen……

Ik vond het hele verhaal van de film vergezocht, maar het is wel grappig bedacht. Een pratende eend die geen lid is van de familie van Donald Duck. Het is eens een keer wat anders. De film is wel grappig en het kijkt makkelijk weg. Het mag gezegd worden dat we in deze film behoorlijk wat spektakel voor de kiezen krijgen. De actie scènes in deze film zijn eigenlijk wel goed. Vooral goed vond ik de scene dat Howard en Phil Blumburtt in dat vliegtuig vliegen en achtervolgt worden door politie auto,s. Zit ook wel wat geslaagde humor in die scene.

Maar ondanks dat de film lekker weg kijkt en dat er goede actie scènes in voorkomen kan je nu ook weer niet zeggen dat dit een topfilm is. Want sommige scènes zijn best grappig. Andere scènes zijn behoorlijk flauw. Voorbeeld van zijn flauwe scene vond ik de scene dat Beverly, Howard in bed loopt uit te dagen en Howards haren omhoog komen te staan. Ja, van grappen van dit niveau ben ik niet gediend. En zo zitten er wel meer van die flauwigheden in de film.

Het acteerwerk is niet om naar huis te schrijven. Eigenlijk maakt de bijna de gehele cast zich schuldig aan overacting. Iedereen speelt hun karakters veel te overdreven. Dit komt niet zo goed over. Neem nu bijvoorbeeld Tim Robbins als Phil Blumburtt. Dit had best nog wel wat kunnen worden. Maar vooral in de eerste helft van de film komt Phil heel hysterisch en irritant over. Ook dark overlord werd veel te overdreven neergezet. Lea Thompson als Beverly Switzler acteert nog wel het slechts. Dit was gewoon niet acteren te noemen. Ik vond wel Chip Zien een goede voice over van Howard. Hoewel ook Chip zich soms schuldig maakt aan overacting deed hij het van de cast het nog het best.

De special effects zijn wel redelijk. De stop motion aan het eind van de film van het ware gedaante van Dark overlord vond ik erg goed. Nu zouden we dat doen met GGI. Maar toen deden het nog op de ouderwetse manier. Het ziet er goed uit. De overige special effects zijn wat minder, maar ze kunnen er mee door.

Dan de muziek. De liedjes vond ik afschuwelijk. Dat is totaal niet mij muziek smaak. De instrumentale muziek voor de begeleiding van de scènes vond ik wel goed. Die muziek is gecomponeerd door niemand minder dan John Barry. Hij stelt mij niet teleur en levert goede muziek af voor de film. Een mooi en sfeervol jazz thema krijgen we van John Barry voor de rustige scènes en goede actie muziek voor de actie scènes. De liedjes vond ik afgrijselijk. De muziek van John Barry vond ik erg goed.

Al met al is Howard the Duck wel een vermakelijke wegkijker. Het is allemaal wel grappig bedacht. Echt goed is de film door de vele flauwe momenten en het slechte acteerwerk nu ook weer niet.

2,5 ster voor deze film.

On my planet, we never say die - we say kill!

Aha, Howard the Duck. Het moet denk ik één van de meest van de pot gerukte creaties uit het Marvel universum zijn. Het verbaasde me dan ook dat de grote bonzen bij Marvel indertijd deze eend kozen voor een nieuwe poging om de wereld van het grote scherm te veroveren. Het was namelijk van 1944 met de release van de Captain America serial geleden dat Marvel nog eens in de cinema was te zien. Het was echter geen succes en we zouden moeten wachten op het MCU om Marvel in volle glorie te zien schitteren.

Howard the Duck werd bij zijn initiële release dan ook neergesabeld en met de grond gelijk gemaakt dus ik verwachtte hier niet bijzonder veel van toen ik hem gisteren in de DVD speler stak. Wist ik echter veel dat dit eigenlijk een heerlijk originele film ging zijn met een overduidelijk eigen smoelwerk. Je kunt het hersenspinsel van Steve Gerber dan ook niet tot één genre herleiden en het is juist dat wat van deze film zo'n leuke trip maakt. De cynische uitspraken van de eend zorgen voor de nodige humor, met Dark Overlord heb je een vrij goede bad-guy en met Beverly Switzler (en haar Cherry Bomb) heb je gewoon een erg fijn hoofdpersonage. Hier en daar verliest de film zich wat teveel in zijn eigen karikatuur, de gekke wetenschapper hebben we al eerder en beter gezien, maar over het algemeen heb ik me hier echt wel rot mee geamuseerd. Veel toffe what the fuck momentjes (de scène waar Beverly besluit om Howard voor de lol te gaan verleiden...) en het is eigenlijk jammer dat we tot een recente Marvel verfilming hebben moeten wachten om Howard nog eens terug te zien.

Lea Thompson, zucht. Was ik er sinds Back to the Future nog geen fan van, dan was ik nu wel helemaal verkocht. Van de interactie met Howard, wat toch niet zo gemakkelijk moet zijn geweest, tot haar muzikale intermezzo's... Erg blij dat zij de rol heeft kunnen veroveren en niet Sarah Jessica Parker of Kim Basinger die nog in de running zijn geweest. Aangenaam verrast ook dat de film visueel nog mooi overeind blijft staan. Howard zelf blijft er na al die jaren nog goed uitzien en enkel dat kleine stopmotion gedeelte aan het einde vloekt wat met de rest. Normaal gezien wel fan van, maar dit paste niet zo goed bij elkaar. Tim Robbins is na een tijd wat te nadrukkelijk aanwezig als de crazy scientist, maar bon. Het is maar een klein hekelpunt.

Ach, dit zal wel weer het soort film zijn dat enkel ik lijk leuk te vinden. Mijn voorliefde voor Street Fighter lijkt ook niemand te begrijpen.. Soit, ik krijg in ieder geval erg veel zin om eens aan de Howard the Duck reeks te gaan beginnen en dat lijkt me toch het ultieme doel bij dit soort films. Call him Howard THE DUCK (ooh)! Het speelt al de ganse dag door mijn hoofd.

4*

Net als 'Super Mario Bros' (1993) is dit werkje een stuk beter dan de beruchte status doet vermoeden. Howard the Duck is een grappig personage, vooral door de combinatie van het sarcastische stemgeluid van Chip Zien met een eendenkostuum dat verrassend veel verschillende gezichtsuitdrukkingen toelaat. Jeffrey Jones is ook leuk als de 'over the top' Overlord, die steeds iets meer van zijn vroegere gastheer verliest en er absurder, grotesker uit gaat zien. Natuurlijk met cheesy eighties lichteffecten, waarmee hij sonische stralen naar zijn vijanden stuurt, totdat we een eindgevecht krijgen met een figuur die doet denken aan de klei-animatie van Ray Harryhausen. Voor Lea Thompson zal het niet de rol van haar carrière zijn geweest, maar de actrice heeft een enthousiasme en vrolijkheid die best aanstekelijk op mij werken. De onzinnigheid en het absurdisme geven de film een voor de tijd ongebruikelijke stripboekensfeer: een beetje puberaal en bij vlagen gemeen, maar met een luchtigheid waardoor het nooit de grens overgaat.

Gedrocht.

Luid, lawaaierig en vervelend. En dat dan ook nog eens uitgesmeerd over twee uur film. Al leken het er wel vier te zijn. Mnee, je moet al zwaar verknocht zijn aan 80s kitsch om hier enig plezier uit te halen, jammer genoeg heb ik daar ook al niet zoveel mee.

Howard is vooral érg vervelend, al is dat niet zo geweldig uitzonderlijk in deze film. Ook de rollen van Thompson, Robbins (the hell) en Jeffrey Jones zijn redelijk onuitstaanbaar. Allemaal erg dik aangezet, aanwezig en niet grappig.

Visueel stelt het ook al niks voor. Howard ziet er halfbakken uit, de effecten zijn érg slecht en qua regie weet Huyck ook helemaal niks toe te voegen. Rest een vervelend verhaaltje over een eend die terugwil naar z'n eigen wereld. Niets dan irritatie deze film, het enige wat je wel kan zeggen is dat die Marvel/DC dingen in vergelijking met dit er toch wél op vooruit zijn gegaan. Niet veel, maar veel slechter dan dit kon het ook niet meer.

0.5*

Aardige film over een pratende eend van een andere planeet die terecht komt op aarde. Gebaseerd op een Marvel-stripboek is dit een boel vermakelijke onzin. Het sarcastische karakter van de eend is ook wel leuk en het 'pak' ziet er prima uit. Verder een lekkere foute jaren '80 aankleding en algehele sfeer. Het flink overdreven acteerwerk is soms wat te veel van het goeie.

Howard the Duck was een legendarische box office flop, en ik snap ook wel waarom - te flauw en kinderachtig voor volwassenen, maar ook teveel one-liner humor voor kinderen. De slechtste film ooit is het zeker niet, maar het is alsnog een flinke miskleun. Het is vooral niet grappig. Howard is een sarcastische eend en is continu bijdehand aan het doen, maar is gewoon niet leuk. En het geschmier van Jeffrey Jones en Tim Robbins werd ik ook niet heel vrolijk van. Wel weer een leuk jaren '80-sfeertje, en het is weer eens een ander soort Marvelfilm dan het MCU, maar deze zal niet zo snel in de herkijk gaan.

Een film met pure jeugd nostalgie.

Een bekende film classic uit de eighties.

Met een feel good sfeer en een beetje spannend op een luchtige wijze.

Met voor die tijd, prachtige special effecten.

Met de gevederde held Howard the duck van een andere planeet.

Die onfortuinlijk op de Aarde komt.

En bijgestaan door de rock chick Lea Thompson en haar knotsgekke vrienden de wereld moeten redden.

Blijft genieten deze eighties film.

Deze superhelden comedy na jaren weer herzien op de uncut bluray van 101BlackLabel. Gebaseerd op het stripverhaal van Marvel en onder de productie van George Lucas.

Verhaal begint met Howard die vanuit DuckWorld naar planeet Aarde wordt gezogen door middel van een laserstraal. Daar beland hij in een steegje in Cleveland, Ohio en loopt al snel tegen rockster Thompson aan die toevallig wordt lastiggevallen door wat tuig. Ze raken bevriend en Thompson brengt hem voor hulp en raad naar wetenschapper Robbins, die achteraf een lab assistent blijkt te zijn, maar die wil er alleen maar een slaatje uitslaan. Samen gaan ze uitzoeken hoe ze Howard terug naar zijn planeet kunnen sturen. Ondertussen wordt de aarde bedreigd door een Dark Overlord (Jones), die de mensheid wilt uitroeien.

Blijft een leuke film en voor die tijd best aardig gemaakt met een heerlijk 80’s sfeertje. Scene met die vrouwelijke motorbende “Satan’s Sluts”. Let ook op de kapsels, moest gelijk aan David Bowie Labyrinth denken. De actie scenes zijn wel knullig, beetje niveau Home Alone, ik had wel wat meer van die Quack-Fu willen zien. Wel props voor Jeffrey Jones, die een sterke rol neer zet. Verder hoop leuke verwijzingen naar andere films. Thompson had trouwens wel een lekker kontje hoor, die scene als ze in d’r slipje op haar bed kruipt, zou je toch zo een veeg geven. Geweldige eindsong trouwens, schijnt dat Thompson de liedjes zelf zong, klonk helemaal niet verkeerd.