Run of the Arrow (1957)

Zaterdag op de BBC om 14:10 gevolg door Hell and High Water, ook geregiseerd door Samuel Fuller.

deze is zaterdag 1 november op de tv bbc 2 16.50

(En... 4 nov. DUEL AT DIABLO, ook BB2)

Nog enige memorabilia:

1. movie-ad.; 2a. Soundtrack-LP, front; 2b. Soundtrack-LP, rear

Leuke soldaat vs indiane film met mooie plaatjes

verders beetje saai.

3 sterren

Onsamenhangende film van Fuller die toch erg genietbaar is vanwege de hardvochtige, melodramatische stijl van de man. Bij vlagen ook erg indrukwekkend in beeld gebracht: de gevechten zijn opzwepend en dit was daarenboven de eerste film met realistische kogel / bloedeffecten. Eat your heart out, The Wild Bunch! Ook het 'run of the arrow' ritueel is redelijk uniek gefilmd, met een vlotte montage gefocust op de voeten. Rod Steiger weet eerst voornamelijk ergernis op te roepen met zijn onbegrijpelijk bizar accent, maar zet desalniettemin een interessant personage neer: hij is geen doordachte idealist, maar een simpele Ierse boerenpummel met complexen omtrent zijn identiteit. Over de (na-burgeroorlogse) thematiek is de film tenslotte zeer ontnuchterend en oprecht: "Lee's surrender wasn't the death of the South but the birth of the United States."

Naar het schijnt zijn de gelijkenissen met Dances with Wolves treffend (heb ik zelf nog niet gezien), dus ik hoop dat Costner het op z'n minst erkend heeft.

Zoals gebruiker 'yeyo' al aanhaalt is de beginfase even wennen: Steiger is met moeite gedeeltelijk verstaanbaar. Hij moet een Ier voorstellen met bijbehorend accent.

Gelukkig laat hij dat los wanneer hij in contact komt met de indianen.

In een oude legergeneraal zag ik een bekend gezicht in de vorm van oud b-westernheld Tim McCoy. Redelijk bijzonder om hem hier tegen te komen, want hij is gestopt met acteren in de vroege jaren '40.

Het verhaal is ietwat lastig om bij mee te leven, of op zijn minst geïnteresseerd te volgen. Het blijft afstandelijk en dat komt mede door Steiger zelf, die maar weinig emotie in zijn spel legt.

Dat deze film op Dances with Wolves moet lijken? Ja, een blanke gaat bij de indianen wonen en krijgt later te maken met de blanke die zucht naar meer grond.

Wat mij betreft houdt de vergelijking daar zo'n beetje op.

De 'run of the arrow' is mooi uitgevoerd en de grote confrontatie tussen indianen en blanken behoort ook tot de hoogtepunten van de film.

Is dat de film waar zijn indianen vrouw op het laats met een pijl word dood geschoten?

@madmax1:

Een vraag die tevens een spoiler zou kunnen zijn

En als het daadwerkelijk zo is, en het Sarita Montiel betreft, dan is het ook nog een grote zonde.

Het is geen spoiler, want het is niet in deze film.

kijk het is geen topper anders had ik hem al gevonden,en het is wat laat voor te zoeken,kijk morgen wel eens.

Gevonden indianen en US soldaten films ben ik nooit liefhebber van geweest

Ook deze heb ik ooit omdat ik hem vroeger niet kon ontwijken , nooit meer volledig gevolgd ,

e.n verwisseld met Across the Wide Missouri.

Kon maar moeilijk wennen aan Rod Steiger, de man doet nogal aan overacting, hoewel het later in de film wel beter wordt. Verder best een aardige film, in een prachtige omgeving, alleen vind ik Fuller zijn films bijna altijd afstandelijk, zo ook hier het geval. Het zal wel nooit mijn favoriete regisseur worden.

De vergelijking met dances with wolves was me nog niet direct opgevallen maar klopt wel al word het hier

wat minder dramatisch uitgediept.

Grappig om Bronson als opperhoofd te zien trouwens .

Run of the Arrow is een aardige western.

Al had ik wel wat moeite met Rod Steiger in deze rol .

Wel levert de film mooie plaatjes op door de locatie die zich perfect lenen voor een western .

Het indianen kamp dat gelegen ligt aan het water ziet er ook fraai uit.

Charles Bronson als opperhoofd heeft niet zo gek veel te doen zo vaak komt hij dan ook niet in beeld.

Sara Montiel doet het aardig als indiaanse .

De actie scenes en dan vooral de achtervolgingen met het spelletje met de pijl zien er goed uit.

Al met al is deze western goed te doen al had er denk ik meer ingezeten met een andere acteur in plaats van Steiger.

Schitterend. Fuller maakt hier niet zo maar een western van cowboys (legersoldaten in dit geval) en indianen. Nee, hij gaat het scherper stellen en voert een etnische discussie. Het personage van Steiger voelt zich nergens meer thuis. Niet meer bij zijn afkomst (de blanken) en eenmaal hij bij de indianenstam is, is hij daar ook niet echt welkom. Hij sticht een gezin met een Indiaanse maar nog steeds twijfel. Uiteindelijk moet hij zijn loyaliteit bewijzen wanneer de soldaten en de indianen recht tegenover elkaar staan.

Wie zijn nu de slechten ? Een scene is opmerkelijk. Een soldaat uit racistische praat tegenover de indianen maar gaat dan toch het jongetje redden in het moeras maar valt zelf erin en verdrinkt. Het grote thema van Fuller is de verdeeldheid binnen een groep. Eerst Noord/Zuid en dan blanken/Indianen. Vooroordelen maken het samenleven moeilijk. Menselijke eigenschappen zoals macht, haat en arrogantie (belichaamt door het personage van Meeker) creëren achterdocht en oorlog. Respect voor de cultuur, zelfs al lijkt het barbaars. Dat is waar de titel Run for the arrow voor staat. Het is immers een proef bij de Indianen die als laatste kans geldt. Maar als je de regels niet respecteert (zoals op het einde), respecteer je ook niet de cultuur. Steiger wordt geïntroduceerd als een soldaat die het verlies in de oorlog niet kan verteren. De oorlog is ten einde, zijn haat blijft. De opening (hij schiet een soldaat neer maar wist niet dat de oorlog voorbij was dus was dit in feite moord) heeft Fuller ook gebruikt bij The big red one. Wanneer Steiger in het tweede deel als gids voor de soldaten moet optreden, zal zijn haat opnieuw aangewakkerd worden door Meeker. Om dit extra te benadrukken is Meeker de soldaat die Steiger neerschoot in het begin.

Run of the arrow gaat dieper. Deze film is een existentialistisch drama over een gekweld man wanhopig op zoek naar een thuis, naar zijn plaats in de samenleving. Mede door die visie stijgt deze western uit boven de gebruikelijke western formule en tikt af als een pleidooi voor een verenigde samenleving met die laatste zin (werd hierboven reeds beschreven - niet het einde maar het begin van een multicultureel land) als ultiem statement.