What a Way to Go! (1964)

Redelijk vermakelijk.

Alleen valt de film iets teveel in herhaling en zijn de echt leuke momenten best schaars. Op zich een grappige opzet, maar je krijgt gewoon vier verhaaltjes met dezelfde clou. Die zijn best geinig uitgewerkt, kennen ook allemaal een aantal leuke scenes (favoriet toch Newman met z'n verfmachine), maar tussendoor is het allemaal net iets te karig.

De parodietjes zijn wel grappig, gaan alleen net iets te lang door. De stukjes bij de psychiater vond ik ook iets minder geslaagd. Verder valt er visueel niet zoveel te beleven (al is dat niet de grootste ramp bij een comedy) en doet de soundtrack me absoluut niks, dus ook op dat punt bleef het voor mij weer iets te karig.

Vervelend wordt de film nergens, daarvoor zijn de aardige stukken genoeg gespreid, het had alleen allemaal toch iets korter en snediger gekund.

Best te doen dus, iets beter dan ik verwacht had.

1.5*

Goeie film over een vrouw die het liefst trouwt met een man met weinig geld en veel tijd voor haar. Een originele komedie die ook vrij groots is opgezet (en niet alleen vanwege de cast met aardig wat bekende namen). Er valt genoeg te lachen, vooral om de film-parodie-scenes over hoe haar huwelijk eruit ziet. Het had wellicht wat korter gemogen, maar toch nog net 3.5 sterren.

Een fenomenaal sterrenensemble, geleid door de perfect gecaste Shirley MacLaine, gecombineerd met een gezonde dosis zelfspot en Hollywoodsatire, maakt deze zwarte komedie een feest om naar te kijken. Louisa May Foster [MacLaine] bezoekt psycholoog Victor Robinson [Bob Cummings] nadat ze een bedrag meer dan $200.000.000,-- aan de overheid heeft willen schenken. Louisa gelooft dat rijkdom alleen maar ongeluk brengt en in flashbacks deelt ze haar (mislukte) pogingen om een echtgenoot te vinden die niet uit was op het grote geld.

Dick van Dyke, Paul Newman, Robert Mitchum en Gene Kelly tonen hun komische talent en het gouden duo Betty Compton en Adolph Green levert een inventief, vaak hilarisch scenario af. Louisa vat haar huwelijken steeds op vermakelijke wijze samen in de vorm van een filmgenre (slapstick comedy, Franse arthouse, Hollywood glamour - waarin de heerlijk vulgaire kostuums van Edith Head terecht alle aandacht opeisen - en MGM Musical) en het is bijzonder fijn om zeventiger Margaret Dumont (als Louisa's moeder) weer eens aan het werk te zien, ook al verwacht je steeds dat Groucho Marx in beeld komt springen voor één van zijn beroemde one-liners. Maar ook zonder Groucho is dit een uitstekende komedie.