Gilda (1946)

Leuke film inderdaad. Het plot is niet echt spannend of onvoorspelbaar voor een noir, maar Ford en Hayworth zijn wel erg goed.

Grappig dat ze Amado Mio zingt wat in La Meglio Gioventu ook steeds terugkomt. Blijkbaar een bekende evergreen, had er nog nooit van gehoord.

Tja, film noir zal waarschijnlijk nooit mijn genre worden. Ook deze wist me niet te raken. Niet dat ik me ergens aan ergerde of dat het slecht was, maar het geheel wist me maar matig te boeien. 3* is dan ook het maximum.

Het plot is weinig boeiend en erg voorspelbaar, maar de geweldige Ford en de geweldig mooie Hayworth maken veel goed. Niet voldoende, maar genoeg voor een voldoende...

(een gulle)3,5*

De film IS Rita Hayworth!
Wat een sexy dame en wat een uitstraling. Ik ben normaal gesproken niet heel erg voor dans en muziek in film, maar hier vind ik de optredens het hoogtepunt van de film. Ze zingt het niet zelf, maar ze kan goed playbacken waardoor het niet stoort. Adembenemende performance.
"Put The Blame On Mame" is het hele weekend in m'n hoofd blijven hangen.
De rol van Glenn Ford is ook uitstekend. Niets op aan te merken. Hoewel ik zijn personagesoms niet helemaal kon volgen. Hij is me wat al te slaafs in het opvolgen van de orders van de baas en het achterna zitten van Hayworth. Uiteindelijk heeft de baas z'n vrouw gekocht en is er van kiet af aan geen sprake van liefde. Ok, hij heeft een verleden met haar, maar uiteindelijk had hij het zelf uitgemaakt,
Het misdaadplotje vind ik wat onzinnig. Het zet wat gebeurtenissen op gang, maar van mij had het ook wel bij het runnen van het casino mogen blijven. Dat vage verhaal met die Duitsers, de verdwijntruc en de eigenaar die uiteindelijk weer opduikt en vermoord wordt. Het is me allemaal wat te veel. Het wordt na allerlei omwegen allemaal wel duidelijk, maar ik vind dit soort verhalen meer iets voor een Kuifje stripboek dan voor een film-noir.
Het casino ziet er erg mooi uit, met van die imposante trappen. Draagt erg bij aan de sfeer. De details in de directiekamer zijn erg leuk, zoals die verstopte kluis en de switch met lampen die het geluid uit het casino toelaat of uitsluit.
Ruime 3,5 sterren

De grootste troef van deze volbloed, maar niet altijd even waterdichte film-noir, is zondermeer de verschijning van de archetypische femme fatale Rita Hayworth, ook wel Gilda. Met haar voluptueuze rondingen en weelderige haardos windt ze niet alleen de kijker om haar vinger, maar bovenal haar twee mannelijke tegenspelers. De driehoeksverhouding is bij deze geboren en het web van intriges, dat voornamelijk wordt gevoed door het verleden van de drie protagonisten, geweven.

Het carnavalfeest reflecteert én symboliseert dan weer op simpele, doch treffende wijze (de koppige stier en de speelse clown) de ironische kant van de driehoeksverhouding: elkeen draagt een masker, waar ze vroeg of laat van ontdaan zullen worden.

Met de toevoeging van enkele zijpaden denkt Vidor het web van intriges een extra dimensie te geven, al doet hij daarmee afbreuk aan zijn genre-uitstap door de controle en het overzicht af en toe te verliezen.

Ook het einde, dat uiterst flauw en snel wordt afgehandeld, kan op weinig bijval rekenen. Het logische gevolg van Gilda's acties zou allesbehalve een happy-end mogen en kunnen zijn, wel een einde doorspekt met de nodige ironie en wrangheid.

3.5*

Kruising tussen broeierige film-noir en romantisch drama met een echte femme fatale die de show steelt. Ergens kan ik wel begrijpen dat Rita Hayworth voor velen dé filmster was van de jaren veertig. Een verhaal over liefde, haat, bedrog en trouw - over tegengestelde emoties. Ballin Mundson (George Macready) en zijn rechterhand, Johnny Farrell (Glenn Ford) runnen samen een casino. Ballin huwt met Gilda, een vrouw op wie Johnny verliefd was, en de liefde was blijkbaar wederzijds. Maar Johnny wil zijn partner trouw blijven en kan het niet aanzien hoe Gilda de gevoelens van haar man kwetst. Ze is met hem alleen voor zijn geld getrouwd. Voortdurend speelt Gilda een spelletje en ze wordt dan ook alles behalve een sympathieke figuur in deze film. Het einde vind ik echter niet echt geloofwaardig. Toch blijft "Gilda" beslist de moeite waard om eens te bekijken ( letterlijk en figuurlijk )

Best wel een leuke filmnoir met een spetterende Rita Hayworth. Met wat voor elegantie brengt ze deze film op een hoger niveau! De liedjes waren leuk om te horen en de scenes met haar fascinerend. Het verhaal was helaas ietwat rommelig en kwam niet helemaal lekker uit de verf. Echter deerde dat mij niet zo, de aankleding en acteerprestaties van de drie hoofdrolspelers maakten dat meer dan goed .

Vermakelijk maar eigenlijk ook niet veel meer dan dat. Het biedt zeker niet de complexiteit en spanning van een echte noir. De hoofdrolspeler kent trouwens bijzonder weinig charisma. 3*

Een leuke film, dat zeker!

Tja ik kan alleen maar meegaan met de anderen over de vrouw in deze film. Wat een uitstraling heeft Rita Hayworth hier. Een verleidelijke verschijning om u tegen te zeggen en dat ze mannen probleemloos om haar vinger kan winden, zoals haar personage Gilda kan, is dan ook absoluut geloofwaardig. Verder is zij duidelijk het personage waar alles om draait, zoals de titel eigenlijk ook al suggereert. Naast haar verschijning speelt Glenn Ford overigens een prima rol.

Het eerste uur vond ik het vermakelijkst. De film is daar erg vlot en door de soms redelijk goede dialogen kijkt het allemaal erg fijn weg. Het tweede gedeelte van de film is wat minder. Ook in vond het zijplot niet veel toevoegen aan de film en dat hele gedoe met die Duitsers zorgde er eigenlijk alleen maar voor dat de film wat rommeliger werd en zeker niet beter. Verder deed de film mij ook behoorlijk denken aan Casablanca, waar alles ook draait om een liefde van vroeger en waar de Duitsers ook een voorname rol spelen. Hoewel Gilda verre van slecht is, wordt dat niveau echter nooit gehaald.

Gilda is een sfeervolle zwart-wit film met prima acteerprestaties. De soms ietwat rommelige tweede helft weerhoudt mij ervan om vier sterren te geven.

3,5*

Rita Hayworth heeft het nooit moeten hebben van haar acteertalent, maar in Gilda speelt zij naar mijn mening haar beste rol ooit. Niet zo verwonderlijk dat twee scènes uit deze film terug te vinden zijn in de geschiedenisboeken over Hollywood: de meer dan spectaculaire begroeting van Johnny (Glenn Ford) in het begin van de film én het optreden in de nachtclub in de zwarte strapless jurk.

Gilda is een mooie film-noir, waarin de spanning heel langzaam opgebouwd wordt. Jammer alleen van het wat gekunstelde einde. Jammer ook van het matige optreden van Glenn Ford, die wel eens beter in vorm is geweest. Maar fans van pin-up Hayworth mogen deze film absoluut niet missen, want dit is haar suprême film, die de tand des tijds heel goed heeft doorstaan.

Had van de week TLFS gezien, en daar nogal onder de indruk van Rita Hayworth. Dus ik dacht nog eens wat films van haar op te snorren.

Deze viel in vergelijking met TLFS wat tegen eigenlijk. Waar Hayworth ontegenzeggelijk dezelfde is, wordt er maar wat spaarzaam gebruik van haar mooie verschijning gemaakt. Eigenlijk komt het er alleen tijdens een paar shots en de liedjes echt uit.

De film zelf is een wat al te onwaarschijnlijk samenraapsel van omstandigheden en onnavolgbare motieven van de hoofdrolspelers. De karakters worden ook niet echt uitgediept, of tenminste niet op een gebruikelijke manier - wat we van ze leren komt vooral uit hun handelen, niet uit hun zielenroerselen. Blijft daardoor wat ontoegankelijk, en als je niet in de goeie bui ben (zoals ik misschien niet was) maakt het de film wat langdradig en wat saai.

De bijrollen (dwz alle rollen behalve Rita zelf) vond ik ook weinig indruk maken. Ook daar nogal wat verschil met TLFS.

Uitstekende noir deze 'Gilda', met een geweldige Hayworth, maar voor mij is de absolute ster in deze prent Glenn Ford. Wat een fantastische acteerprestatie en wat een cool figuur. Eigenlijk mankeert er weinig aan deze film, al vond ik één en ander in de 2e helft wat minder worden met die Duitsers bijv. De sfeer in deze film - echt heerlijk, prachtig dat zwart-wit en het casino is een geweldige setting. Alle mooie kamers, de luxe.. heerlijk. Barren, sigaretten, borrels. Alles wat een noir nodig heeft. Heb me prima vermaakt.

Geniale film noir. Hayworth en Ford op hun best. Boeiend verhaal en zo'n beetje de gehele cast speelt erg goed wat ook komt door de goede regie van Vidor. Een echte klassieker en Hayworth blijft 1 van de mooiste actrices allertijden

Oke, ik geef toe er zijn niet veel meer redenen om Gilda terug te kijken dan de presence van Rita Hayworth, maar ze spat wel van het scherm in een aantal iconische scenes. De zwarte jurk van ontwerper Jean Louis werd het symbool van de femme fatale in alle film noirs. Put The Blame On Mame, Boy!

Aardig, maar de film liet me ook volledig koud. Dan blijft een redelijk vlot verteld verhaaltje over dat nergens verveelt, maar ook nergens bijzonders wordt. Af en toe een mooi shot, maar lang niet zo sfeervol als echte film noirs. Acteerwerk is redelijk met een spetterende stralende Hayworth die de hele film met gemak draagt. Wat een kapsel, wat een lach, wat een uitstraling. Een Glen Ford staat er wat bleekjes naast, maar dat past wel helemaal bij zijn rol dus is ook niet vervelend. Een klassieker die ik eens wilde zien, maar de dag erna maakt het al geen indruk meer. 3,0*.

Leuk om 'm weer eens te zien. Feitelijk een flut verhaal en vooral drama, maar overduidelijk geheel geschreven en gemotiveerd rondom de broeierige verschijning van RiTa Hayworth. Dialogen zijn vaak lachwekkend, en mannen zullen ook in die tijd niet hebben begrepen what the fuss is all about. Maar wat geeft het? De flirterige aanblik van Hayworth vergoedt veel, zo niet alles. Zo konden mannen in de bios zich ook aangesproken voelen... tot ergernis van de dates die ze toen meenamen? Glenn Ford heeft teveel de uitstraling van een goeie lobbes om als getormenteerde ziel door te gaan. Met Hayworth is het niet goed gegaan. Ze is vijf keer getrouwd, w.o. met Orson Welles, en ze had een drankprobleem. Ze leed jaren aan Alzheimer als gevolg van het laatste, alvorens in 1987 het tijdelijke voor het eeuwige te verwisselen.

Film voor een tweede keer gezien, al was het maar om een beter inzcht te hebben van hoe de film aan dergelijke hoge scores komt. Het heeft wat geholpen, maar veel appreciatie breng ik voor deze luxe film noir niet op.

Gilda is Rita Hayworth en Rita moest gezien worden in al haar glamour en eigenlijk vind ik de beeldvorming, camerawerk, belichting en zo het beste van de film. Het verhaal en het zogenaamd spannend intrige vond ik maar niets. Het is zowat anderhalf uur kijken en luisteren naar een haat-liefdeverhouding en heel dikwijls flirt de film met saaiheid.

Natuurlijk is Rita Haywoerth op haar best als verleidelijke vrouw en "I will not put the blame on her" omdat de film me niet echt overtuigde.

Glenn Ford is niet mijn favoriete Hollywoodacteur, ook nu niet.

Dankzij de Belgische omroep die wel nog eens een wat oudere film wil programmeren, mijn eerste kennismaking met de legende Hayworth en die viel niet tegen. Deze vrouw kon afgaande op Gilda in tegenstelling tot Monroe best een potje acteren, hier nog verder aangevuld met het betere zang- en danswerk. Een behoorlijk indrukwekkende verschijning. je zou bijna vergeten dat de film zelf niet veel voorstelt.
Een wat zwalkend verhaal over een driehoeksverhouding waardoor je al snel aan een Casablanca denkt. Maar deze kan niet in de schaduw staan van die klassieker, mist iets essentieels als een beetje spanning.
Feitelijk een erg braaf filmpje, want erg veel misdaad komt er niet in voor. De personages van Hayworth en Ford hebben een goede inborst, zijn slachtoffer van de omstandigheden waardoor het happy end op zijn plaats is. Als dit film noir moet voorstellen dan is het een van de zwakste die ik gezien heb. Als romantisch drama werkt het, dankzij de twee hoofdrolspelers, wel nog enigszins.

coumi schreef :

Herziening en een dikke, vette opwaardering!

Met name de driehoeksverhouding tussen de drie hoofdrolspelers is om van te smullen, wat een schitterende dialogen spugen ze uit. Zodra Ballin uit beeld verdwijnt wordt het verhaal wat warrig, dat vond ik de eerste keer al en het zorgt ervoor dat het laatste half uur wat sleept. Dat is jammer, want tot die tijd is het echt genieten.

Een eentonige misdaadfilm en 'noir lite' met een vervelend liefdesverhaal dat als een donkere wolk boven de film drijft. Hier en daar wordt er gehint naar meer interessante verhaalelementen, maar deze worden jammer genoeg voortdurend naar de achtergrond verbannen. Ik had gehoopt dat er meer aandacht zou uitgaan naar criminaliteit, corruptie, hebzucht of een andere overkoepelende 'kingpin' wending. Ik had zelfs even een optimistisch vermoeden dat Mundson een Nazi-collaborateur was die ex-Nazis hielp vluchten naar Zuid-Amerika. Deze verwachtingen werden dus nooit ingelost en in plaats daarvan krijgen we een mager would-be 'Rise & Fall' verhaaltje dat non-stop onderbroken wordt door warrige liefdesperikelen. Niemand is blijkbaar geneigd om duidelijkheid te scheppen over het verleden van Johnny en Gilda, hetgeen resulteert in repetitief gebekvecht en kinderachtige uitingen van jaloezie. De onnozelheid bereikt een toppunt op het einde, alwaar Gilda wordt misleid door een van Johnny's mannetjes en terug naar Buenos Aires wordt geëscorteerd. Ook het insluiten van enkele zang- en dansnummers voelt geforceerd en onnodig aan. De film duurt alreeds te lang. Enkele mooie schaduwbeelden en behoorlijk acteerwerk bieden geen compensatie.

Nope, dit werkte dan weer niet voor mij. Rita Hayworth is een mooie vrouw en de cameraman heeft dat door en rond dat gegeven wordt dan een onsamenhangende film geweven. Misschien genoeg voor sommigen, maar ik had het na een tijdje wel gezien. Hayworth is geen slechte actrice, maar echt geweldig is ze ook niet. De zaken die me wel wat interessant leken, zoals de casino-scènes, het plotje met de Duitsers of de lokale detective die geregeld opduikt, werden elke keer opnieuw aan de kant geschoven voor Gilda. Uiteraard komt ze altijd terug, ze is de centrale figuur die haar naam aan de film geeft, maar haar scènes boeiden me niet, het personage zelf heeft weinig in de aanbieding. Ford en Macready hadden meer inhoud.

Daarnaast vond ik de relatie tussen Ford en Haywordt gewoon irritant. Ze haten elkaar, maar we mogen niet weten waarom, maar dan is 't weer de grote liefde om onduidelijke redenen, maar dan is 't weer aversie en dan en dan en dan en dat wordt allemaal steeds halfslachtig uitgelegd. Om dan in de allerlaatste minuut plots een bad guy te laten opduiken die staat te roepen van "Hey, ik ben hier ook nog, ik doe ook nog mee in de film en nu ga ik.... oh nee, ik ben dood. Never mind,
doe maar verder waarmee je bezig was voor ik zo brutaal onderbrak". Nogal idioot einde.

Schitterende film noir. Veel fataler dan Rita Hayworth werd de femme fatale in de jaren veertig niet gemaakt. Vooral het eerste uur van de film is het genieten van het steekspel tussen Hayworth en Glenn Ford. Die laatste mag zijn stem lenen aan the voice-over die het drama becommentarieert. Terug naar Rita Hayworth. Ze ziet er - zeker in artistiek belicht zwartwit - bepaald goddelijk uit, wat meegenomen is voor een femme fatale, en als ze haar mond opent, is het ook niet mis. Het is te zeggen dat haar twee zangnummers ingezongen zijn door Anita Ellis, maar het komt heel natuurlijk over. Ellis heeft dan toch haar stem geleend van wat voor mij het hoogtepunt van de film is: de uiterst sensuele performance van Hayworth van ‘Put The Blame on Mame’ voor het casino publiek, waarbij ze haar handschoenen uitspeelt alsof het om iets anders gaat. Ja, nogmaals een bewijs dat de censuur in die tijd de sensuele creativiteit van de filmmakers naar grote hoogtes kon stuwen. Die censuur hebben we achter ons gelaten, wat behalve een positieve kant dan ook een keerzijde heeft (al wil ik niet de pleitbezorger zijn van censuur ).

Alles wat ik verwacht van een film noir is hier aanwezig. Een strak scenario met een flinke streep misdaad, dubbelzinnige figuren waar een psychiater de handen vol mee zou hebben, enkele sensuele momenten, prachtige belichting (Rudolph Maté) en prima regie, en vooral ook gewiekste dialogen.

Het duurde even voor ik echt mee ging in de film. Heel bijzonder is het niet en sommige plotlijnen worden wat slordig uitgewerkt. Maar gaandeweg was het best wel een leuke film. Zeker als de mooie Rita Hayworth in beeld komt en de kijker niet meer lost. Eigenlijk knap hoe ze van dit eenvoudige verhaaltje toch iets moois weet te maken en haar personage boeiend maakt. Hayworth was niet alleen een mooie actrice, maar ook een geweldig danser. In Gilda is de dans niet zo bijzonder qua choreografie, maar het voelt al wel echt aan. Naturel en sensueel, zonder dat het als een act overkomt. Evengoed als ze met de gitaar een liedje zingt. Veel tijdsgenoten maken van zo'n muzikale scène een georkestreerde act die weliswaar knap kunnen zijn, maar het je gelooft niet dat het personage dan spontaan zin heeft om te zingen of te dansen.

Gilda is een feelgoodnoir die beter is dan verwacht en nadien toch wat blijft hangen. Leuk om te zien.

Ik heb er wat moeite mee om van Gilda een meesterwerk te maken. Het plot was bepaald mager en vooral een excuus voor de Johnny en Gilda-show waarin haat en liefde elkaar afwisselen gekruid door sterke dialogen.

Hayworth gaat zeker in de jaren '40 volop langs de randen van de Hays-code en is zo uitdagend en sensueel als nog net mocht en ook Ford had nog een aardige carrière met het spelen van vergelijkbare types wat Gilda was een iconisch succes. Hayworth mag ook haar specialiteit, dansen, laten zien. Het zijn die twee en hun onderlinge dialogen die film dragen en eigenlijk niets anders. Het laatste half uur raakt de film wat energie kwijt. Maar de kanten van de film die goed zijn zijn ook erg goed.

Rita Hayworth is een charmante verschijning, maar qua acteerwerk vind ik haar hier dan weer niet zo bijzonder. Het verhaal begint goed, maar gaandeweg wordt het eigenlijk steeds minder. De ontknoping voelt erg gehaast aan en is ook niet erg geloofwaardig. Veel plotlijntjes blijven er uiteindelijk maar een beetje bij hangen. Sfeertechnisch gezien zeker in orde, maar qua plot uiteindelijk nogal mager. Wel aardig om eens te hebben gezien.

Ik ben ook niet 100% overtuigd van Gilda. Het begon goed met Farrell die wordt betrapt als oplichter, maar bij een casinobaas toch aan de slag kan. Daar ontmoet hij Gilda, een oude liefde waarmee hij zo min mogelijk nog mee te maken wil hebben. Al heeft hij daar eigenlijk weinig over te zeggen.

Glenn Ford en Rita Hayworth doen het goed samen. De haat en de liefde spat er vanaf. Elk woord en elke omgang die ze met elkaar hebben, heeft wel een dubbele betekenis. De chemie tussen beiden is sterk en draagt de film. De rest van de plots doen er eigenlijk niet meer toe en raken ondergesneeuwd.

Inhoudelijk dus niet geweldig, maar wel best sfeervol en prima in beeld gebracht. Met dank dus aan Ria Hayworth en Glenn Ford.