Il Gatto dagli Occhi di Giada (1977)

Beetje teleurstellende film, misschien komt het door deze mooie, maar misleidende poster. De moorden zijn op één (mismaakte) hand te tellen en ze zijn niet erg boeiend in beeld gebracht. De kattenogen uit de titel zijn ook onverklaarbaar en lijken meer als gimmick te dienen. Het plot is eigenlijk best aardig, maar ik ergerde me wel enigszins aan de beroerde montage. Zo zijn er nauwelijks overgangen tussen scènes gebruikt, zodat een karakter plots van het ene gesprek in een ander gesprek beland.

Giallo blijft zich het eerste uur classifiseren als aardige middenmoter, maar gooit er in het laatste half uur, wanneer we ons naar Padua verplaatsen, nog even een stevige mysterieuze sfeer tegenaan die de waardering nog even flink doet stijgen.
Bodycount ligt niet zo heel hoog, maar onze heldin overleeft een moordpoging of vijf!!
Echte hoofdrol is voor Corrado Pani (die wat doet denken aan een jonge Johan Derksen!) en memorabel voor de geweldige moordscene met de doucheslang.
Die kat is er overigens compleet voor de kat z'n viool bij gehaald, volgens mij was het gewoon een tijdje mode om "gatto" in de titel te hebben.

Best een fijne giallo-thriller die zijn hart op de juiste plaats had en aan het einde nog een extra vleugje klasse toevoegt. Het was een zeer competente poging die stevig zijn wortels in het subgenre had. Vreemde telefoontjes, de vereiste gehandschoende moordenaar, J&B Whisky en personages die zich af en toe gedragen op de 'uniek' giallo-logica manier. Echter is hier in tegenstelling tot tijdgenoten, niet de gebruikelijke psycho-seksuele moordenaar maar eentje met iets persoonlijk motief. Daarnaast creëert de regisseur dit zonder veel gratuite gore en naaktheid. Er was een plezierig plot waarbij de doorgewinterde giallo-liefhebber algauw weet wie de dader moet zijn. Als de film zich verplaatst van Rome naar Padua wordt het nog meer genieten! Met griezelig lege straten, kakelende gekke mannen en slapende bejaarde omaatjes Al dan niet begeleidt door operamuziek. Er is ook een invloed van Argento's Profondo rosso, die het misschien nog het meest kenbaar wordt in de filmmuziek van Trans Europa Express die soms bijna identiek klinkt aan de soundtrack van Goblin.

raar, de film heb ik blijkbaar 7 jaar geleden al eens gezien, maar kon me er weinig van herinneren. Beetje bij beetje had ik wel het gevoel dat sommige scènes toch bekend voor kwamen. Eigenlijk dezelfde mening als toen.

Onderhoudende Giallo die vooral erg sterk begint met een voor een Giallo behoorlijk hoog tempo. Alles is lekker stijlvol geschoten, en de kills zijn best sterk (niet perse qua gore maar wel qua algehele uitvoering).

De soundtrack is daarnaast heerlijk en zowel Paola Tedesco als Corrado Pani zijn vermakelijke leads met goeie koppen.

Helaas kakt het na zo'n 3 kwartier een beetje in en wordt het tempo wat lager wat er toch voor zorgde dat ik de aandacht een beetje verloor.