Angst vor der Angst (1975)

Tour de force van Margit Carstensen. Wat een sublieme rol! Fassbinder schotelt een fascinerend verhaal voor over een vrouw die worstelt met een post-natale depressie en daaruit voortvloeiende mensen die haar totaal niet begrijpen of juist misbruiken.

De film kan ook gezien worden als grote aanklacht jegens de kleinburgerlijkheid. Fassbinder houdt de kijker zowel letterlijk (spiegels spelen een zeer grote rol) als figuurlijk de spiegel voor. Zou jij niet gek worden van zo'n normaal leven?

Geweldige rol van Carstensen inderdaad. Kon alleen het einde van de film niet goed plaatsen.

Film die dealt over depressie, een thema waarbij je zou denken dat Fassbinder er wel raad mee zou weten.

Vond het best tegenvallen.

Elk cliché over dit thema komt naar boven en nergens werd mij een boeiend portret geschetst van Margot. Een rol die nog goed wordt ingevuld door Carstensen maar door de film heen blijft het gevoel hangen dat er meer ingezeten had.

Is een post natale depressie, waar het in dit geval specifiek om gaat, misschien dan toch een vorm van depressie die alleen door een vrouw in zo'n situatie overtuigend gebracht kan worden?

Elk sprankje hoop die Angst vor der Angst zo af en toe wel wist te creëeren werd bovendien helemaal omvergeblazen door de vreemde en ontzettend misplaatste soundtrack. Meerdere malen moest ik aan Vertigo denken en dat is nou net een soundtrack die niet echt in een Fassbinder als deze past.

2,5*

Ook mijn 31e Fassbinder overtuigt gewoon weer! Nog steeds mijn grootste filmheld ooit.

Niet de ontwikkelingen of de totale richting van het plot, maar die menselijke interactie via messcherpe dialogen (met Mira en Hermann dit keer in de onsympathieke rollen!) en veelbetekende blikken (zie ook de poster): Fassbinder is écht dé meester. Weer perfect ge-edit met veel weggesneden dialoog en ook andere (uitleggerige) fratsen achterwege gelaten. De film weer net zo uitgebeend als het hoofdpersonage (een zoals altijd perfecte Margit Carstensen).

Minpuntje: de nogal zware muziek (heeft RWF toch meestal ook wel een goed gevoel voor) Rosenkavalier van Strauss (nee, bedankt!). Verder genoten. Ga mijn 18-delige DVD box maar weer eens van voor naar achter kijken!

Een Duitse televisiefilm over ondefinieerbare gevoelens die niemand begrijpt en over angst, geschetst binnen een wereld die banaal en vernielziek is. De regisseur hangt geen moment de psycholoog uit: hij constateert en volgt (voor het oog) onbewogen, haast surrealistisch; er lijkt geen enkel perspectief te zijn. Margit Carstensen speelde haar rol uiterst realistsich.