La Bandera (1935)

Zag reeds vele films uit begin jaren 30 die hun charme en kracht bewaard hebben.

Deze "La Bandera" heeft het in dit opzicht zeer, zeer moeilijk. Zo zijn de gevechtsscènes op het randje van het potsierlijke.

Wellicht met veel ambitie gemaakt deze film, met publiekslieveling Jean Gabin, in de rol van driftige vechtersbaas maar sympathiek en vooral edelmoedig voorgesteld en met de overheid, hier leger en politie, in een antipathieke gedaante. Dát is niet veranderd.

Jean Gabin is op de vlucht voor zijn verleden. Dat voert hem van Parijs naar Barcelona, met het Spaanse vreemdelingenlegioen in Marokko als eindbestemming. De film is - behalve studio-opnames in Parijs - geschoten op genoemde locaties. Een groot deel van de film speelt zich daarbij af in de woestijn van toenmalig Spaans Marokko. De onherbergzaamheid en vijandigheid van deze omgeving vormt een weerspiegeling van het innerlijk leven van Gabin dat min of meer kapot is, al doet hij zijn best om het verleden achter zich te laten.

Jean Gabin heeft me nog nooit teleurgesteld, en doet dat evenmin hier, met een doorleefde performance die hem op het lijf geschreven staat. Zijn voornaamste tegenspeler Robert Le Vigan doet het eveneens prima als medesoldaat. Annabella speelt een mysterieuze Arabische danseres en neemt de amoureuze honneurs waar in een driehoekspel. Het is natuurlijk wel opvallend hoe snel de relaties in films uit die tijd beklonken worden.

Ook het vreemdelingenlegioen is steeds aanwezig, en voorgesteld op een manier die aansluit bij de wat geromantiseerde status van mannen die hun verleden willen vergeten.

Mooie regie van Julien Duvivier die onmiddellijk zijn visitekaartje aflevert met de openingsscène (deep focus gevolgd door dolly shot) en nadien bevestigt. Het gevecht in de kroeg is dynamisch weergegeven en de woestijn is aanwezig met mooie long shots en fotografie. Militaire gevechten zijn er niet echt te zien, behalve wat rondfluitende kogels, maar het is dan ook een film die focust op drama en dialoog, en niet op de actie. Zie ook de situatie in het fort waar de kijker middenin de scènerie wordt geplaatst op het moment dat de omgeving reeds bezaaid is met doden en de zaak helemaal verloren schijnt.

Julien Duvivier schreef het scenario samen met (de Belg) Charles Spaak, en het kon me boeien van begin tot eind. Het was soms kantje boord inzake meligheid, maar uiteindelijk wordt de grens nooit grof overschreden.

Conclusie. Voor mij is dit een film met een prima scenario, overwegend goede acteerprestaties en ook nog eens mooi visueel uitgewerkt. Met een ijzersterke finale er bovenop.