La Bandera (1935)

Niet te beste film van Duvivier, wederom met Gabin als ster die hier een van zijn eerste archetypische rollen als volksjongen met een hart van goud speelt die weliswaar af en toe een moord pleegt, maar bij hem heeft dat iets nobels.

Wel ironisch dat waar Hollywood de mythe van het Franse vreemdelingen legioen mede vorm gaf in films als beau geste, de Fransen besloten een film te maken over de Spaanse variant.

De setting is overigens dezelfde: Marokko en de strijd tegen de Moorse schurken. Nu kijk je geen oude films vanwege de actiescènes, maar hier waren ze wel erg knullig en niet in staat om te wedijveren met de Hollywoodproducties. Dat geldt ook voor de enscenering die probeert om de schilderijen van Delacroix te evoceren.

Ander minpunt was de casting van blauwogige blondine Annabella als onvermijdelijke Moorse prinses/love interest....ze hadden minstens een brunette kunnen inhuren.

Filmhistorisch nog wel interessant als eerste archetypische Gabinfilm, voorloper van Pepe le Moko ( het begin in Barcelona ) en zelfs een voorloper van Almodovar, want we worden in een Spaanse bordeelscène vergast op een stel heuse trannies ! Daar moet je in Hayes code films niet naar zoeken.

Zag reeds vele films uit begin jaren 30 die hun charme en kracht bewaard hebben.

Deze "La Bandera" heeft het in dit opzicht zeer, zeer moeilijk. Zo zijn de gevechtsscènes op het randje van het potsierlijke.

Wellicht met veel ambitie gemaakt deze film, met publiekslieveling Jean Gabin, in de rol van driftige vechtersbaas maar sympathiek en vooral edelmoedig voorgesteld en met de overheid, hier leger en politie, in een antipathieke gedaante. Dát is niet veranderd.

Dinsdag 6 januari te zien in Rialto (Amsterdam)

Jean Gabin is op de vlucht voor zijn verleden. Dat voert hem van Parijs naar Barcelona, met het Spaanse vreemdelingenlegioen in Marokko als eindbestemming. De film is - behalve studio-opnames in Parijs - geschoten op genoemde locaties. Een groot deel van de film speelt zich daarbij af in de woestijn van toenmalig Spaans Marokko. De onherbergzaamheid en vijandigheid van deze omgeving vormt een weerspiegeling van het innerlijk leven van Gabin dat min of meer kapot is, al doet hij zijn best om het verleden achter zich te laten.

Jean Gabin heeft me nog nooit teleurgesteld, en doet dat evenmin hier, met een doorleefde performance die hem op het lijf geschreven staat. Zijn voornaamste tegenspeler Robert Le Vigan doet het eveneens prima als medesoldaat. Annabella speelt een mysterieuze Arabische danseres en neemt de amoureuze honneurs waar in een driehoekspel. Het is natuurlijk wel opvallend hoe snel de relaties in films uit die tijd beklonken worden.

Ook het vreemdelingenlegioen is steeds aanwezig, en voorgesteld op een manier die aansluit bij de wat geromantiseerde status van mannen die hun verleden willen vergeten.

Mooie regie van Julien Duvivier die onmiddellijk zijn visitekaartje aflevert met de openingsscène (deep focus gevolgd door dolly shot) en nadien bevestigt. Het gevecht in de kroeg is dynamisch weergegeven en de woestijn is aanwezig met mooie long shots en fotografie. Militaire gevechten zijn er niet echt te zien, behalve wat rondfluitende kogels, maar het is dan ook een film die focust op drama en dialoog, en niet op de actie. Zie ook de situatie in het fort waar de kijker middenin de scènerie wordt geplaatst op het moment dat de omgeving reeds bezaaid is met doden en de zaak helemaal verloren schijnt.

Julien Duvivier schreef het scenario samen met (de Belg) Charles Spaak, en het kon me boeien van begin tot eind. Het was soms kantje boord inzake meligheid, maar uiteindelijk wordt de grens nooit grof overschreden.

Conclusie. Voor mij is dit een film met een prima scenario, overwegend goede acteerprestaties en ook nog eens mooi visueel uitgewerkt. Met een ijzersterke finale er bovenop.