Death to Smoochy (2002)

Erg leuk. Lekker bot en duister, en grappig om Norton en Williams eens in totaal andere rollen te zien.

Vond hem best leuk, maar ik had er op de één of andere manier toch meer van verwacht. En ik moet ook zeggen dat ik niet echt onder de indruk van Williams was. Geef mij dan maar OHP. 3*

Volledig mislukte satire van en met DeVito, die bovendien met Williams, Norton en Keener goud in handen had. Als je dan het resultaat bekijkt...

Niet leuk, niet verrassend en rommelig, voor wie is deze film eigenlijk gemaakt? Waar is de scherpte in het script, waar zijn de leuke invalshoeken?

Ik heb ze in ieder geval niet gezien: 1,5*.

Satire die niet echt uit de verf weet te komen. Probleem is dat het vooral niet scherp is. Niet subtiel genoeg, maar zeker ook niet lomp. Hierdoor zweeft het er allemaal maar wat tussen in. Norton als sul pakt ook slecht uit.

Toch wel vermakelijk en paar briljante scènes, vooral het stiefvader liedje en de schaats show zijn erg goed!

3*

Tijdens de begingeneriek had 'k al een idee van oei, de film zal iets speciaals zijn. Het lijkt een kinderachtige film, maar het verhaal is dit dan totaal weer niet.

Het genre op de doos was zwarte komedie, maar je moet nu niet denken dat je de hele tijd in een deuk zal liggen. 'k Vond wel dat Robin Williams er sommige momenten zo over was dat hij ipv grappig eerder irritant was.

'k zal hem toch eens moeten herbekijken om er echt een mening over te geven, maar voorlopig is het in de positieve zin.

Redelijk onderhoudende film. Te flauw voor volwassenen, te grof voor kinderen.

Echt zo'n typisch tussendoortje. Lekker zwart met kindershows als leidraad, met zeker een paar geslaagde (flauwe) grappen. Het is gewoon best hilarisch Norton constant met zo'n blije kop te zien en Williams een over-the-top karakter te zien spelen. Over het geheel is het crime-verhaal natuurlijk flinterdun en de verplichte romance tenenkrommend; al met al niet zo best, maar voldoende vermaak als je er luchtig ingaat.

Op zich heeft Death to Smoochy het potentieel om één van mijn favoriete films te zijn. Ik verklaar mij nader. Vooreerst ben ik wel gewonnen voor het idee van De Vito als regisseur: een oubollige New Yorkse komiek die een over-gebudgeteerde (50 miljoen!!!) klucht uitbrengt die eigenlijk niemand wil zien en tot het faillissement van een productiemaatschappij leidt. Ja, dat kon nog gewoon in het Hollywood van 2002 (en in 2003 ook met Duplex, maar daarna was het wel gedaan met de regisseurscarrière van box office poison De Vito). Dat de film destijds zo in de grond geboord werd door Ebert en consorten spreekt ook tot de verbeelding en aangezien Death to Smoochy over de jaren heen de obligatoire schietschijf is geworden van establishmentsidioot Jon Stewart (die een verwaarloosbaar rolletje had in de prent), doet mijn sympathie voor de film enkel groeien. Tot slot, en de allerbelangrijkste reden, heeft de vormgeving / art work van deze film mij al gefascineerd sinds mijn kindertijd. Dit was één van die derderangs DTV-komedies (zoals ook Serving Sara of Lucky Numbers) die de bioscoopzalen oversloegen, wat betekende dat de vakpers ze ook niet recenseerde en ze een zweem van mysterie bleven behouden voor kleine Yeyo (zelfs het videotheekblaadje Video News wijdde soms geen publiciteitsstukje aan dit soort films).

Het heeft helaas niet mogen zijn, want wat een sof is deze Death to Smoochy! Voor een keer moet ik me geheel aansluiten bij de gezapige oude heren van de filmjournalistiek. Death to Smoochy aarzelt voortdurend of het dan wel een slapstick klucht, een misdaadfarce, een mediasatire of gewoon een tradtitionele romantische komedie wil zijn. Maar niets goed uit de verf en alle punch lines zijn onbegrijpelijk flauw (die nazi show bv., wtf???). Het enige personage dat ik niet voortdurend op z'n bek wou slaan, was dat van Harvey Fierstein. En dan dat vermeende 'zwarte humor' kantje (het idee dat deze lolbroekerij te 'donker' zou zijn voor gezellige Amerikanen, wat een grap!), niet te geloven. Echt van een Hallmark-braafheid die Bad Santa achtige taferelen:"hé, een ster van een kinderpgoramma, die gemeen en gewelddadig is HOE ONGEZIEN EN GEDURFD". Echt waar, vijf minuten Robin Williams backstage filmen was waarschijnlijk van een grotere duisterheid geweest dan flutscenarist Adam Resnick ooit had kunnen bedenken. Ik vind het bijna onbegrijpelijk dat De Vito zoiets pijnlijk onleuk heeft gemaakt. Nochtans herinner ik mij Duplex als een behoorlijk aardige komedie. Ik zal het na dit fiasco echter niet al de snel aandurven om een herziening te... ach, wat hou ik mezelf voor de gek, ik kijk 'm vanavond.

Aardige film waarin een presentator van een kinderprogramma wordt vervangen na een schandaal. Toch wel een origineel verhaal dat helaas een beetje in herhaling valt. Deze zwarte komedie heeft een vermakelijke setting en een fijne cast. Net geen 3.5 sterren.

Maandagmiddag na het nodige aan sport en huishoudelijke taferelen maar even languit op de bank voor een filmpje of twee, en de eerste betrof deze Death to Smoochy wat opzich best wel een bekende titel is, waarschijnlijk omdat de titel vermoedelijk wel eens voorbij komt als grap in andere films en series. Afijn, de synopsis en de cast beloofde heel wat, toch was het helaas niet echt een homerun te noemen.

Het verhaal is duidelijk rond het ontslag van de gevallen ster Rainbow waarop men opzoek gaat naar een vervanger en die in Smoochy the Rhino vind. En dat bevalt Rainbow voor geen meter die vervolgens op alle mogelijke manier Smooch dwars zit en daarin vrij ver lijkt te gaan om toch vooral zijn eigen plekje terug te winnen. Met een corrupt goede doelen organisatie zo links, en de maffia, die hun eigen mascotte een rol toe willen bedelen in de Smoochy show, zo rechts, wordt het geheel verder aangekleed met ook nog eens de nodig wrijving rond het productieteam. Hoewel het verhaal uiteindelijk niet zoveel voorstelt wordt het toch best aardige aangekleed met buitenissige karakters en kleine momentjes.

En het moet gezegd dat het regelmatig leuke momenten heeft. Zo is Williams als de doorgeslagen Rainbow echt goed, oogt Norton daarentegen wel eens wat flets maar dat is inherent aan zijn rol, is Keener hier ook nog erg lekker, is De Vito ook scherp en goed in zijn rol, en ontwikkelt de film zich vooral steeds verder met meer verwikkelingen en wordt de inzet verhoogd, waar juist de opening rond Smoochy de Rhino toch vooral gezapig was met veel grapjes die gewoon net niet leuk zijn. Sterk daartegen is dan juist de neo-nazi'l valstrik en de wraak van de Cotter-gang en zal de uitdrukking 'squeaky-clean' mij toch altijd aan Max Payne 2 doen denken en heb ik opslag zin daar weer eens mee aan de gang te gaan.

Puntje bij paaltje is Death to Smoochy best wel leuk, verveeld het niet echt, had men echt een goed idee, maar slagen verschillende grappen toch gewoon niet wat wellicht de bedoeling is om de karakters irritant te maken, toch had dit in mijn beleving wel anders gekund. Zo is het schaatsfestijn op het einde mij ook eigenlijk to much. Afijn, leuk dus, een voldoende, maar niet boven gemiddeld en zeker niet top.