Super Size Me (2004)

Vind het een enge gedachte, dat er blijkbaar mensen zijn die dit non-onderzoekje als koek slikken, en gelijk over "verplicht op scholen tonen" enzo beginnen. Een beetje relativering, en in perspectief plaatsen kan geen kwaad.

Vet is slecht, dat wisten we voor deze film ook wel. Vond de film erg komisch, heerlijke ge-edit en vol leuke animaties. Maar als je deze film nodig had om duidelijk te krijgen dat de Mac niet gezond is...

Tja, het is allemaal niets nieuws wat Morgan Spurlock hier loopt te verkondigen in zijn documentaire Super Size Me. Natuurlijk is elke dag een bezoek aan de McDonalds niet goed voor je gezondheid, lijkt me dat niemand daar een documentaire voor nodig heeft. En tja, dat ze in Amerika in de ban zijn van die clown en zijn fastfoodketens lijkt me ook duidelijk voor iedereen. Maar ondanks dat er weinig nieuws wordt gebracht, is Super Size Me wel ontzettend amusant.

Spurlock's documentaire is eigenlijk net als een menu van de McDonalds; het is hap, slik en weg. Enkel het nare gevoel blijft je bespaard. Baanbrekend is het inhoudelijk allemaal niet, maar het kijkt heerlijk weg en Spurlock maakt er een leuke kermis van. De film is lekker vlot door de strakke montage, bevat leuke humor en prima muziek. Spurlock weet de juiste reacties van de juiste mensen te krijgen en verpakt dit in een erg amusant geheel.

Vooruit, 4 kleine sterren.

Ik ben het met beide standpunten wel eens. De documentaire mist gewoon haar doel (denk ik) door met een raar experiment aan te komen waarvan iedereen de uitslag vooraf al kent.

Daar liggen zo'n bedrijf (en vooral haar klanten) niet bepaald wakker van. Een wat meer journalistieke aanpak zou beter zijn.

Aan de andere kant kun je niet genoeg kankeren op dergelijke multinationals die allerlei goedkope rotzooi duur door je strot drukken .

En ook het argument van 'dat kan iedereen voor zichzelf uitmaken' is een beetje naief in mijn ogen. Een grote onderschatting van hoe marketing werkt. Net alsof iedereen zich ervan bewust is hoe ze reageren op marketingprikkels...

Origineel, schrijnend en grappig te gelijk. De obsessie van de mens met fast-food is natuurlijk al langer bekend, maar dat de gevolgen van een maandje McDonald's voor een gezonde volwassen man zo slopend zouden zijn, had ik nooit gedacht.

Respect ook voor Morgan Spurlock, die zijn lichaam (en zijn seksleven) op het spel heeft durven zetten om te bewijzen wat iedereen eigenlijk allang had moeten weten: teveel fast-food is fataal voor je lichaam. Ik besef natuurlijk ook dat een doorsnee persoon (die meer dan 2000 stappen per dag zet) geen hartkwaal zal krijgen als hij één keer in de week een hamburger gaat halen, maar wat me wel stoort is het gebrek aan zelfdiscipline bij de compulsieve fast food-eters. En dat ze (zoals de ouders van die twee dikke meisjes) uiteindelijk nog een rechtzaak durven aanspannen, zogenaamd omdat ze niet wisten dat fast food slecht is, vind ik helemaal om te kotsen. Je kan toch zelf ook wel bedenken dat een normaal persoon (Big Mac-maniac Don Gorske uitgezonderd) gevarieerd moet eten om op gewicht te blijven?

Wat natuurlijk niet wil zeggen dat McDonald's zijn handen in onschuld mag wassen. Zij maken zich schuldig aan misleiding, misinformatie en opdringerige klantenbinding. Begrijpelijk, gezien het feit dat ze een business zijn, maar net omdat ze ongezonde voedingsproducten verkopen ("Can you find the nugget in this chicken?"), hebben ze zelf ook 'corporate responsability'.

Toch is het verrassend dat Spurlock er geen nadrukkelijke anti-McDocumentaire van heeft gemaakt. Hij verdeelt de verantwoordelijkheid voor het Amerikaanse overgewicht over de twee kampen, maar wijst vooral met de vinger naar de consument. Want als je het niet koopt, wordt je er niet dik van. Simpel eigenlijk.

En het bewijs is geleverd: als je een maand lang drie keer per dag naar de Mac gaat, komt je 11 kilo aan en mag je je lever naderhand bij het grofvuil zetten. Natuurlijk gaat niemand drie keer per dag naar de Mac, maar als alarmbelletje kan het zeker tellen.

4 sterren.

Goede documentaire over de waazin van een dolgedraaide consumptiemaatschappij waarin mensen meer...nog meer en nog alsmaar meer consumeren (wie drinkt er nou een beker van 2L frisdrank bij de lunch? Dat is toch absurde waanzin).

Ik heb veel waardering voor de aanpak van Spurlock. Geen saaie cijfertjes of eindeloos gepraat door een of andere deskundige maar zelf lijfelijk ondervinden wat fastfood met een gezonde volwassen kerel doet. Geen woorden maar daden. En het effect is duidelijk en schokkend, Nederland en de rest van Europa zijn gewaarschuwd!

Ik blijf me er ook telkens weer over verbazen wat voor een legioen aan deskundige, zowel van overheidswegen als uit het bedrijfsleven, zich bezig houdt met het voedinspatroon van de moderne mens. Terwijl het toch niet echt "rocket science" is. Het is een vrij simpel gegeven; "Wat er in de mond gestopt wordt en wat niet verbruikt wordt maakt je dik" de oplossing is al even simpel; "eet minder of beweeg meer". Dat de uitvoering daarvan veel moeilijker is bewijst 60% van de amerikaanse en 30% (als ik me niet vergis) van de nederlandse bevolking.

O, ja heeft iemand dat expirement (extra op de DVD) met de McDonaldsfrietjes al zelf uigevoerd? Vond dat vrij ranzig om maar eens een understatement te gebruiken.

Best redelijk, maar Spurlock valt te veel in herhaling en laat te veel van hetzelfde te zien om de kijker echt betrokken te houden. Ook het drammerige van Michael Moore merktte ik hier ook.

Kijkt lekker weg maar inhoudelijk is het een prul. 2,5*

Goed te kijken, maar helaas nogal oppervlakkige documentaire. Scheert heel erg snel en oppervlakkig langs heel erg veel (maar niet eens alle) redenen om kritiek te hebben om McDonalds, maar is door het experiment centraal te stellen nogal makkelijk af te doen door McDonalds en de hele ongezonde voedingsindustrie als een extreem experiment en iets dat iedereen zou moeten weten. Je kunt ja afvragen of de documentaire evenveel aandacht had gekregen zonder het experiment, dat wel. Maar uiteindelijk lijkt de belangrijkste boodschap van de film "eet niet drie keer per dag bij McDonalds" en dat vind ik verre van een indrukwekkend inzicht, ondanks de statements aan het einde.

Een fastfooddocu in meerdere betekenissen.

2.5*

Soms struikelt Spurlock over interessante feitjes (rond reclame campagnes, het vet in de salades) maar hij concentreert zich eigenlijk teveel op zijn persoonlijke queeste, terwijl iedereen natuurlijk wel weet dat teveel fastfood niet goed voor je is. Wel coole animaties...

3*.

Op zich wel een leuke documentaire om te zien waarin Spurlock de proef op de som neemt. En man wat er allemaal niet gebeurt als je dag in dag uit alleen maar McDonald's eet zeg. Z'n lever leek op die van een alcoholist, hij werd helemaal depressief, alleen als hij McDonald eten at werd hij weer blij, z'n libido ging achteruit en ga zo maar door.
Ik ben dan ook blij dat ik maar zelden iets van McDonald eet.

Ik geef 'm 3, 5 sterren.

Gisteren voor de tweede keer bekeken (begin dit jaar was ie al op de Belg), blijft leuk om naar te kijken,

hoewel ieder normaal denkend mens wel zou moeten weten dat het eten van fast food niet gezond is en wanneer je het iedere dag 3x eet al helemaal niet.

Toch opmerkelijk hoe snel en erg het met hem bergafwaarts ging, daar hadden zelfs de artsen en specialisten geen rekening mee gehouden.

Leukste moment: de verspreking van de lobbyist.

Een dikke zeven, ofwel 3,5 ster.

Spurlock laat ons aardig schrikken met deze interessante docu over fastfood. Het had allemaal wel een beetje beter gekunt maar vermakelijk is het wel. Redelijk.

Wel een grappige documentaire (vooral toen hij moest kotsen ), al zal ik er geen hamburger minder op eten. Na 30 minuten heb je het wel gehad met deze film en wordt het een lange zit om de film helemaal uit te kijken.

Enkele maanden geleden op school al een deel van deze documentaire gezien maar helaas niet afgekeken. Kwam er net achter dat alle delen ook op Youtube te bekijken zijn. Gelijk bekeken dan maar, was wel erg benieuwd naar het verloop van "het dieet" en het uiteindelijke resultaat.

Allereerst respect voor Morgan Spurlock dat hij zichzelf opofferd voor dit experiment. Dat vet zal er toch ook weer af moeten en een maand lang drie keer per dag bij de Mac eten lijkt me niet echt bevorderend voor de gezondheid. Rond dag 20 werd hem ook nog eens verteld door een dokter dat hij zichzelf erg in gevaar brengt maar toch gaat hij door. Mij in ieder geval niet gezien.

De documentaire is vooral erg vermakelijk, je bent toch wel benieuwd wat hij precies gaat aankomen en wat zijn uiteindelijke vetpercentage en cholesterolgehalte zullen zijn. Dit was dan ook enorm gestegen. Alles wordt nauwkeurig bijgehouden en ongeveer 1 keer in de week gemeten.

De documentaire kent ook een heerlijke edit met leuke animatie en soundtracks die de film een leuk sfeertje geven. Voor de rest wordt er ook veel verteld door experts wat de meesten al lang wisten en wat tamelijk oninteressant was. Soms zitten er dan weer wel leuke weetjes tussen

Al met al een leuk initiatief voor een documentaire, heb me zeker vermaakt alleen soms niet echt interessant. Leuk om een keer gezien te hebben. 3 sterren hiervoor. Schandalig trouwens dat er zoveel mensen obesitas hebben in de Verenigde Staten, allemaal fat fucks daar!

Blij dat ik bijna nooit van die troep eet, het is af en toe wel eens lekker maar blijf me verbazen over al die mensen in de VS die er zo'n gewoonte van kunnen maken. Komisch was trouwens wel die kerel die zijn 19.000ste Big Mac net aan het eten was, wat een addict zeg.

Alleraardigste docu met een uiterst tof experiment! Niet aan te raden om zelf te proberen, dat dan weer niet.

Aardige documantaire die aardig goed de aandacht probeert te trekken. Je verveelt je niet, en ook nog educatief over wat er kan gebeuren als jeje leven alleen maar McDonalds maar gaat eten.

De regel 'Als je iets wordt aangeboden, dan moet je het nemen, geen uitzonderingen' snap ik niet waarom dat ooit in de film is toegepast... maar... het blijft indrukwekkend hoe het in de USA (en langzamerhand ook hier) mensen worden vetgemest.

3,5

Geniaal bedachte documantaire met veel handige informatie. Aardig gewaagd ook. McDonalds voedsel is heerlijk maar zo zie je maar dat je er zeker niet te veel van moet eten. (al is dat vanaf het begin ook al wel duidelijk.) Verder is die Morgan wel een spontaan persoon en dat helpt de documantaire ook verder. Gewoon een erg goede film.

4*

Begint wel grappig zoals wanneer die gozer een hamburger moet opeten maar echt niet meer kan en dan over z'n nek gaat. Maar vooral op het einde ging het natuurlijk meer over de vetzucht die het veroorzaakt en dat vond ik wel voorspelbaar. Toch een 3,0 omdat het concept van deze docu wel goed verzonnen was.

Geweldige documentaire met soms hilarische scènes. Hij doet waar ieder kind van droomt. Alleen maar McDonalds!

We wisten allemaal wel dat McDonalds slecht voor je is en ongezond bla bla bla... Hij doet het op een leuke, interessante manier en vooral treffend voor jongeren. Heb hem nu 2x gezien en hij blijft leuk .

3,5*

Wel een aardige docu die een probleem goed aan de kaak stelt.
Alleen het was net even teveel gelul allemaal. Heel veel praten en praten.
Daarbij vraag ik me af wat Spurlock precies wilde bereiken, dooreten terwijl hij al prop en propvol zat(gevolg:overgeven), veel frisdrank en shakes blijven drinken. Ondanks dat de dokters het veboden. Ik vind het toch een beetje te gezocht allemaal.
Dan vond ik de andere mensen aan het woord toch iets informatiever en leuker. Ook de tussenfilmpjes waren wel grappig.

Aardig om gezien te hebben, maar ik prefereer toch de Moore documentaires.

3*

Aardige documentaire,, helaas niet echt informatief.

De film leunt voornamelijk op makkelijk te formuleren argumenten en probeert vooral heel veel te shocken (lekker hoor zo'n liposuctie ). Helaas krijgen we ook geen woordvoerder van McDonalds zelf aan het woord, dat had wat meer diepgang gegeven in de "o zo slechte Fast-Food keten". Tuurlijk zijn ze niet goed bezig, maar had graag een confrontatie met het kwaad willen zien.

Wel dapper dat die man zijn gezondheid op het spel heeft gezet hiervoor. Ik zal na 5 dagen al helemaal gek worden van al die troep.

*2,5

Eindelijk maar eens gezien.

Ondanks diverse redenen om Supersize Me eens op te zetten (heb ten eerste zelf een levensmiddelen opleiding gedaan, ten tweede ooit een bijbaan bij de McDonald's gehad en ten derde bij het bedrijf gewerkt dat de rechten op deze documentaire in Nederland beheert) was het er nooit van gekomen. Inmiddels is discussie alweer verder opgeschoven en zijn 'we' erachter dat het niet-eten van fastfood alleen niet genoeg is om verantwoord en gezond bezig te zijn. Ook het eten uit de supermarkt is allesbehalve betrouwbaar; zie recentere documentaires als Meat the Truth of Taste the Waste. Toch blijft Super Size Me actueel aangezien er op dit terrein helaas nog weinig vorderingen zijn geboekt.

Mijn grootste kritiekpunt indertijd was het feit dat Morgan Spurlock overdrijft door zich continu vol te vreten bij de Mc Donald's en ook voortdurend de slechtste menu's kiest (mijn belangrijkste reden om de documentaire niet te gaan zien). Een soortgelijk onderzoek van een Nederlandse journalist toonde aan dat je helemaal niet dikker of ongezonder hoeft te worden van de Mac. Zolang je maar niet te veel eet en regelmatig ook het fruit of de salades neemt. Spurlock gaat daarmee iets teveel de Michael Moore richting uit: de boze kapitalisten (in dit geval de fastfood industrie) die de arme burger misbruiken. Het bekende linkse vingertje. Waar is de eigen verantwoordelijkheid van de burger gebleven?

Niettemin slaagt de documentaire in zijn opzet: het probleem van de steeds vettere en ongezondere Amerikaanse bevolking aan het licht brengen. Over de schuldvraag (ligt het aan de politiek, de industrie of de burger zelf?) mogen we het dan niet helemaal eens zijn, de feiten liegen er niet om. En nu, ruim 6 jaar verder, kan ik rustig stellen dat Morgan Spurlock als eerste documentairemaker erin geslaagd is om dit probleem op vermakelijke wijze bij een groot publiek onder de aandacht te brengen. En alleen daarom al verdient Super Size Me een ruime voldoende. 3,5*

Tja, als je 30 dagen lang alleen vet MacDonalds-voer eet dan is het niet zo verrassend dat je gezondheid erop achteruit gaat.

Desondanks blijft het toch erg leuk om te kijken naar die dikke ongezonde Amerikaanse cultuur, en komen er een hoop leuke weetjes voorbij. Leuk gemonteerd ook.

3,5

Aardige documentaire over Amerikaanse kamerolifanten, papzakken, dikbuiken, kolossen, vetklompen, vleeskathedralen en ietwat corpulente medemensen. De interviews en manier van onderzoek voeren sloegen evenwel totaal niet aan en het weinige amusement dat ik kon oogsten kwam enkel voort vanuit het kinderachtige experiment. Een hele maand broccoli eten is natuurlijk ook niet aan te raden, maar ik nam allang genoegen met de reactie van de gekke dokters en vooral Morgan zelf. Hoewel de zaken op het einde wel érg kazig en derhalve overdreven overkomen. En maar blazen, puffen en klagen. Dankzij het uiterst goedkope voorkomen naar onder afgerond.

2,50 (2,75)

Hm, dat is nou net waar supersize me om gaat, nl. dat heel de Mac Donald's geprofileerd wordt als een soort van restaurant waar je gezond én veelzijdig kan eten... Maar elke rationele persoon wéét natuurlijk dat dat niet zo is, als je gaat snacken bij de Mac, dan weet je gewoon dat je een vettige hamburger naar binnen aan het smokkelen bent... Niet mis mee natuurlijk...

Ik denk trouwens dat er véél meer mensen regelmatig (en dan stopt het niet bij 2x in de week) junkfood eten, en ik denk in de VS, dat de mensen zich er niet om schamen om 2x langs de Mac of Wendy's te passeren, dat is het doel van deze docu, om te laten zien, dat de mensen in de VS abnormaale eetgewoonten hebben én wat het natuurlijk aanricht met je lichaam.

Al vaak gehoord over deze documentaire, ik was er ook best wel benieuwd naar geraakt. McDonalds is, als je het te vaak eet, slecht; dat weten we allemaal wel. Maar hoe slecht? Deze film weet daar een aardig goed beeld bij te creëren. De docu bevat een aantal interessante feitjes rondom McDonalds en fastfood. Maar het meest interessante is toch het volgen van de uitdaging die Morgan Spurlock aangaat, waarbij hij zijn gezondheid flink in de problemen kan brengen. Dertig dagen, drie keer per dag per week fastfood eten is niet niks. Er wordt goed weergegeven wat dit met een mens kan doen. Een redelijk zwaar beeld om een mens zo te zien aftakelen maar door de goede en leuke montage en afwisseling is deze film prima uit te zitten en blijft het hele speelduur interessant.

3,5*

Ik las eergisteren het volgende bericht:

Zo ziet een hamburger van McDonald's er na 14 jaar uit - AD.nl

En toen bedacht ik dat ik nog nooit deze Super Size Me heb gezien, ondanks dat ik al jaren benieuwd naar deze docu was.

Achteraf kan je stellen dat de docu helemaal niks nieuws brengt. 3 keer daags 3 maaltijden bij de McDonalds eten is erg ongezond en van vet eten wordt je dik. Dat zijn conclusies die iedereen denk ik wel kan trekken. Nouja, bijna iedereen, want die simpele Amerikanen lijken het maar niet te snappen als obesitas land nummer 1 in de wereld. De docu is alweer 9 jaar oud, maar nog steeds actueel, want het lijkt wel of mensen steeds maar meer gaan eten en dikker worden. Het is best wel schrikken als je in de docu hoort dat zo'n 30% van de McDonalds bezoekers in Amerika de super heavy users zijn, ofwel mensen die er 3, 4, 5 keer per week komen schransen. En dan niet met een normaal portie, maar met belachelijke hoeveelheden.

De test is best interessant, ook knap dat hij zijn eigen gezondheid zo op het spel durft te zetten. Vrij schrikbarend om te horen hoe erg zijn cijfers achteruit gaan na een maand zo ongezond te eten. Maar als documentaire had het wel beter gekund. Je hoort een moeilijk Engels pratende dokter en af en toe belt moeders op om te zetten dat ze zich zorgen maakt. Het is wel allemaal wat eenzijdig gebracht. Ik had ook wel wat tegengas vanuit het andere kamp willen horen, al kan je dit de maker ook weer niet kwalijk nemen, aangezien hij ruim 15 keer heeft geprobeerd een verantwoordelijke van de McDonalds te kunnen interviewen.

Het is geen docu die ons de ogen doet openen, maar misschien hebben ze er in Amerika wel wat aan gehad. Als je ook ziet wat ze leerlingen op scholen te eten geven, bah. Geen wonder dat het allemaal van die lopende worstenbroodjes worden. Wel goed dat die ene school voor moeilijke leerlingen wel gezond bezig was. Toch mooie gratis reclame voor die mensen, maar ook zeker wel verdiend. Nou kennen we in Nederland die warme maaltijd cultuur niet echt op scholen, maar dat is misschien maar goed ook als je ziet hoe ze het daar doen.

Ik vond alles trouwens wel lang duren. Na een uurtje had ik wel genoeg van de beelden van al die hamburgers, dikke, vieze Amerikanen en een alsmaar pratende Morgan Spurlock, die het overigens wel goed heeft gedaan om dit aan de kaak te stellen.

Ik geef deze Super Size Me 3,0 Big Macs, ehm sterren.

3*

Matig.

Zoals de meesten hier al zeiden, veel verrassing zit er niet echt in deze docu. Misschien wat typische Amerikaanse zaken (zoals het supersizen en de school lunches) die mij toch nog wisten te verrassen. Ook een paar kleine doorloopse weetjes (de potten suiker zijn confronterend) die toch wat toevoegen. Maar de hoofdmoot is natuurlijk niet al te best. En de dokters die verrast zijn wat de resultaten betreft ... van een dokter mag je misschien toch iets meer verwachten?

Het experiment is eigenlijk niet zo boeiend maar houdt de vaart er wel in. Vind het persoonlijk nogal lomp gedoe, niet lomper dan de mensen die zich dagelijk uit eigen beweging volstoppen, maar da's Spurlock's goed recht natuurlijk. In ieder geval was het een slimme zet, want het is dit deel dat de docu op de kaart heeft gezet.

Verder mist de docu wat aan geloofwaardigheid en harde feiten, het wordt allemaal zo vlotjes en luchtig gebracht dat het niet bepaald erg veel vertrouwen schept. Doet weinig af aan de boodschap, maar die boodschap was zonder deze docu ook wel al duidelijk. Enige wat ik niet begrijp is dat Spurlock het rechtbank stuk erin heeft gehouden. Ondanks alles is dat Amerikaanse suen het belachlijkste wat er bestaat. Ik ben toch meer een aanhanger van eigen verantwoordelijkheid.

Ach ja, vermaken deed het wel, een paar kleine "ow" momentjes, maar over het algemeen open deuren intrappen op een bijna Jackass-achtige manier, maar dan met een poging om er een serieuze onderlaag in te bouwen. En dat laatste is wat mij betreft niet helemaal gelukt.

2.0*

Een bij aanvang interessante documentaire die ik vond bij de kringloop, bij mijn weten nog nooit zag wel veel van gehoord heb, en gisteren instartte om na afloop toch een beetje verbaasd te zijn over de reacties en lage cijfergemiddeldes omdat ik het een prima docu in die zin vind niet zo zeer vanwege het experiment maar eerder vanwege de psychologie die door het geheel zit vervlochten.

Want waar ligt de grens eigenlijk? Waar ligt de verantwoordelijkheid? Het doet me aan een quote denken uit de film The Insider die zoveel luidt als ' we nemen wat bladeren, die rollen we samen, jij rookt het, en daarna sta je er alleen voor, want weten wij veel'. Het is natuurlijk naïef te denken dat iets als roken of fast food niet ongezond zou zijn, maar laat er wat mij betreft toch wel een groot twijfelachtig gebied zijn omtrent de marketing aanpak, reclame campagnes en het publiek dat men bewust aanspreekt en manipuleert. Kinderen worden in die zin op jonge leeftijd al gekgemaakt en gehersenspoeld, vaste bezoekers worden verslaafd gemaakt met een overdaad aan bestanddelen, en dan is er natuurlijk de macht van de massa, de angst er niet bij te horen. Hoewel ik er zelf niet vatbaar voor ben en heel goed nee kan zeggen, maak ik wekelijks dergelijke situaties mee op het werk waar een heuse snack cultuur heerst en er vaker wel bestelt wordt dan niet. Tug of war ben ik, want mijn stelregel is één keer in de maand en och....wat doen ze altijd hun best om me over te halen waar gewoon soms zomaar bestelt wordt voor mij en ik voor het blok gezet wordt. Bijna onnodig te zeggen ben ik natuurlijk de buitenstaander omdat ik niet mee doe met de rest, iets wat ik uiteraard vaak te horen krijg, bizar hé. Al zo'n bijzonder fenomeen vind ik dat geschrans van kapsalons dat ik ook in toenemende mate zie, iets dat als normaal beschouwd wordt, en dan bedoel ik buitensporig eten maar vervolgens dat helemaal niet nodig hebben vanwege een zittend beroep en weinig bewegen met overgewicht tot gevolg. Dat noem ik een welvaartziekte, net als dat iedereen tegenwoordig een E-bike moet hebben, niet omdat het nodig is maar omdat het kan.

Onder het motto liever te dik dan een feestje gemist kiezen we er bewust voor, of is het vlees zo zwak voor verleiding? Ongetwijfeld dat laatste, in combinatie met een veranderende levensstijl qua luxe en gemakzucht, en het punt waar ik naar toe wil uiteindelijk, mensen die diep van binnen heel ongelukkig en daarom erg kwetsbaar zijn. En dat zijn er volgens mij nogal wat, en daar wordt handig gebruik van gemaakt door reclame campagnes en sociale druk. Iedereen doet het, en als je maar jong genoeg inprent dat de McD een gewoonte is, zoals men doet met de speeltuin en de cadeautjes, leg je een fundament. Het is het bewust inspelen op een deel van de bevolking dat nog kneedbaar is en vooral kwetsbaar, neem het relaas van het jonge meisje dat zich ongelukkig voelt van het zien van alleen slanke dames op tv en in de bladen en daaropvolgende troost en verslaving die eten brengt, en dat gevoel kennen we allemaal, en daar wordt uitermate handig op ingespeeld. Zoals ik zeg, pure psychologie wat mij betreft.

De documentaire zelf rond Spurlock en zijn experiment is niet eens zo heel bijzonder, want natuurlijk is het nooit goed om een maand alleen McD te eten. Toch is het wel interessant te zien hoe snel het al gevolgen heeft en in hoeverre het experiment hem gevraagd wordt te stoppen. Want dat het zo schadelijk zou zijn voor zijn lever is wel interessant en iets dat ook de Medici verbaasd. Waarop ik nog even bij de discussie aan beland waarom we inderdaad, zoals journalist Jacob Sullum aankaart, tegenwoordig wel helemaal anti roken zijn en ontmoedigingsbeleid voeren en er elkaar op aanspreken maar vetzucht toch algemeen geaccepteerd wordt. Maar kennelijk steken we toch liever wat voeding betreft de kop in het zand als het om gezond gaat en prevaleert vooral gemakzucht en de schranskultuur van tegenwoordig, want of dat fastfood nu allemaal zo bijzonder is qua smaak valt wat mij betreft over te twisten.

En zo vind ik Super Size Me toch wel een erg interessante docu waarin de macht van grote organisaties naar voren komt, de kracht van commercie te zien is, en hoe het psychologisch werkt omtrent de massa en de macht der gewoonte. Maak het maar gewoon, want de mens is immers een gewoonte dier en gelukkig heb ik dat niet. Deze jongen zet zometeen dan ook zijn zelf gemaakte wraps op het vuur en daar kan de tegenvallende Big Tasty van vijf weken terug niet tegen op. Weet iemand trouwens hoe de docu heet die ook over voedsel gaat waarin naar voren komt dat de voedselindustrie de 'sugar pushing industry' genoemd wordt en waarin naar voren komt dat het in Europese wetten is vastgelegd wat verboden mag worden of niet wat erop neer komt dat er heel veel macht bij die bedrijven ligt. Is dat toevallig de docu Food Inc.?