Cyberflic (1997)

Vanaf het begin is de toon gezet. Miniatuur auto's die elkaar achtervolgen en stunts die lachwekkend zijn.

Prachtig dus!

Antonio Margheriti is een oudgediende in het Italiaanse pulp landschap, en ik moet hem er nog op betrappen een slechte film af te hebben geleverd. Elk genre heeft hij wel onder handen genomen, en met Virtual Weapon bevindt hij zich op het buddy-cop pad.

Zonder Bud Spencer, maar met Marvelous Marvin Hagler, moet Terence Hill een moord oplossen... zijn eigen moord.

Ben je gek op onzinnige actie, met genoeg humor en slechte effecten, dan is dit een enorme topper!

3,5*

Deze prent begint inderdaad erg fijn als een soort van Miami Vice kloon met Margheriti's signature miniatuuractie, maar verandert halverwege helaas in een rip-off van Bill Cosby's Ghost Dad. Daardoor is er in de laatste 40 a 50 minuten amper spektakel en moeten we het doen met een vervelend kind en het spook Terence Hill, wiens transparantie (onbedoeld) constant verandert.

Vermakelijk is wel dat de 'digitale' effecten gewoon old-school optische trucjes zijn, alsof de film uit de jaren '80 komt. Blijkbaar was er ook geen budget om de ontelbare meters visdraad, die gebruikt werden om objecten te laten zweven, in postproductie te verwijderen.

Tevens sluit deze film ook een belangrijk hoofdstuk in de Italiaanse cinema af. Het is namelijk een van de laatste film waarvoor Italiaanse componisten een titelsong in onverstaanbaar 'Engels' (of iets wat daarvoor door moest gaan) schreven om de film internationale uitstraling mee te geven.

Deze film maakt duidelijk dat oudgedienden als Corbucci en Margheriti maar geen afscheid konden nemen van de eighties, terwijl de millenniumwisseling in 1997 natuurlijk al lonkte.

2,5*

Van de titelsong 'Coming Home' kunt u hier genieten:

La Bionda - I'm Comin' Home - YouTube