Letter to Brezhnev (1985)

Een grappige en ontroerende film over een onmogelijke liefde. Russische Romeo ontmoet Britse Julia in de nadagen van de Koude Oorlog.

Simpel maar oprecht verhaal over de uitzichtloze situatie van Liverpools 'working class' in Thatchers jaren '80. Jammer dat men afhaakt op het moment waar Tracy richting de USSR vertrekt, men had juist leuke dingen kunnen doen door de situaties in Liverpool en de USSR te spiegelen.

Twee vrouwen ontmoeten de mannen van hun dromen in een discotheek. Echter wonen die mannen niet om de hoek en dat maakt een eventuele relatie ingewikkeld. Beetje saai, wel leuke muziek.

"We're fucking desperate..." en inderdaad de jonge vrouwen, daar uit Kirkby-Liverpool gebruiken extreem harde taal en zijn wanhopig op zoek naar de kans om aan hun grijs bestaan te ontsnappen.

Het levert in de eerste plaats, mede door de speelse manier waarop het verhaaltje wordt uitgewerkt, grappige momenten op en domineert het begrip "komedie", maar eigenlijk overvalt u meer en meer een gevoel van medelijden met de dames en weet de film zekerlijk te ontroeren.

Cineast gaat zeker het probleem van het uitzichtloze van de gewone werkmansklasse uit de grootstad niet uit de weg, met werkloosheid, zoniet met arbeid die geen vreugde schept, maar dat dit gebeurt met romantiek en een lach maakt de film des te verteerbaar.

Uitstekende vertolkingen.

Middelmatig. De working class in UK heb ik zelden zo authentiek en rauw uitgebeeld gezien. Het 'no future' gevoel hangt als een zwaard van Damocles boven de hoofden van de 2 vrouwen. Is er een uitweg in de vorm van 2 Russische matrozen ? Mooi milieu schets maar helaas zie ik slechts een halve film. Het vertrek naar Rusland laten de filmmakers zonder conclusie : is het beter ? Overwint liefde alles ? Is de liefde duurzaam ? Het was nochtans het thema nl vlucht uit de depressieve toestand.