Listening (2014)

Film met een interessant uitgangspunt die erg tegenvalt in de uitwerking.

De scenes die zich met het sci-fi aspect bezighouden zijn intrigerend en spannend.

Naast het sci-fi aspect is er veel ruimte gelaten voor intermenselijke problematiek van en tussen de personages.

En daar waar de sci-fi intrigerend en spannend is, is de dramatische kant dat niet. Het script blijkt dan erg mager. De dramatiek overtuigt niet. Het gebruik van een gelige waas over de beelden helpt ook al niet.

De gele filtering waarvan de bedoeling niet duidelijk is, wordt trouwens zo vaak gebruikt en irriteerde mij op den duur zodanig dat ik grote moeite moest doen om het verhaal te blijven volgen.

Het acteerwerk is niet heel geweldig. Het gebrekkige acteertalent valt met name in de (toch al gekunstelde) dramatische scenes erg op.

“You're trying to read the contents of an entire library by walking through the aisles.

You gotta open the books to know what's really going on inside.”

Wat als je iemand anders zijn gedachten zou kunnen lezen ? Schrikt die gedachte je af of zie je perspectieven en mogelijkheden in deze technologie ? En hoelang zou het duren eer een overheid de opdracht geeft aan de geheime dienst om hun aandacht hier op te focussen, om op deze manier de vereiste technologie te beheersen ? Voor je het weet zit je in een “Big Brother” situatie waarbij je niet alleen visueel in de gaten wordt gehouden, maar ook je persoonlijke gedachten worden onderschept. Of erger nog, bepaalde dictatoriale gedachtegang worden in je bewustzijn gepenetreerd. Een methode dat elke machtswellusteling aan het kwijlen zou brengen. Dat is kort en bondig het basisidee dat in “Listening” werd verwerkt. Een technologische innovatie met verstrekkende gevolgen vermengd met enkele persoonlijke crisissen.

Uiteindelijk is mijn algemeen gevoel over “Listening” van een teleurgestelde aard. De film had zoveel potentie en mogelijkheden, maar werd door enkele flauwe situaties en redelijk ongeloofwaardige ontknopingen herleidt tot een lovenswaardige poging. Laat er geen twijfel over bestaan, het oorspronkelijke idee is verre van slecht. Een revolutionaire ontwikkeling in de neurologische sector op een realistische manier geportretteerd met een overvloed aan technische apparatuur en bekabeling en becommentarieerd door gebruik te maken van een ingewikkeld vakjargon dat soms neigt te klinken als regelrechte wartaal. Zou dit in werkelijkheid verwezenlijkt worden, dan betekent dit zonder twijfel het bankroet van de mobiele telefonie industrie.

Het merendeel van de scenes spelen zich af in een rommelige garage. Dit zijn echter de meest boeiende fragmenten in deze film. Opmerkelijk was dan weer het gebruik van een heel breed kleurengamma. De verschillende hoofdstukken worden telkens in flashy kleuren gegoten. Dit vraagt wel enige aanpassing en maakte dat ik telkens bezorgd mijn kleurinstelling ging controleren telkens er weer een blauw, rood of geel fragment opdook. Maar uiteindelijk gaf het de film een eigen karakter. Het nadeel van een lowbudgetfilm is natuurlijk het lage budget (hoe verrassend) waardoor het gebruik van adembenemende visuele effecten beperkt blijft. Dit wordt overduidelijk tijdens de stereoscopische beelden tijdens de telepathische connectie.

Wat rest zijn de personages en de achterliggende filosofie. Om een lowbudgetfilm te laten slagen is de kerngedachte achter het verhaal van cruciaal belang. Als het er niet indrukwekkend flitsend uitziet, dan moet het verhaal intrigerend genoeg zijn om het interessant te maken. Zoals ik al eerder zei is het idee boeiend genoeg met stof genoeg tot discussie. Ik kan me voorstellen dat er hierover ruimschoots gedebatteerd zal worden. Spijtig genoeg wordt het geheel een beetje verzwakt door de mager uitgewerkte privéproblemen waarmee David (Thomas Stroppel) en Ryan (Artie Ahr) geconfronteerd worden. Tevens zijn er een paar onlogische zaken en spijtige ontwikkelingen. Zo vind ik het een beetje goedkoop dat de eerst gebruikte telepathische gedachten direct al van erotische aard zijn. Een poging om de theorie over de gedachten van het mannelijke geslacht te onderbouwen ? Dat een eeuwenoude boeddhistische meditatiemethode deze hightech goochelarij kan weerstaan, was iets te makkelijk. En de veiligheidsmaatregelen tijdens de grande finale, waren een lachertje. Maar buiten deze miniscule minpuntjes, was dit een niet onaardige cyberpunk film.

2,5*

Vond er weinig aan. Nochtans leuk gegeven, maar uitwerking faalt volledig. Nergens interessant of spannend. 4/10