Dirty Weekend (1993)

Een 1.33.

Ongelofelijk. Hoewel het geen echte topfilm is verdient deze film toch zeker 3.5 *.

De hoofdrolspeelster verandert gedurende de film van "grijze muis" in een gerafineerde verleidster.

Het boek was prima, de film geeft een mooie weergave hiervan.

Hoewel de film wat gedateerd over komt, verveelt hij geen moment.

Voor iedereen die van wraakfilms houdt, het boek gelezen heeft of gewoon van kleine films houd is dit een aanrader.

Jammer genoeg is deze film nooit in nederland op dvd verschenen, dus men moet het doen met een importversie.

Als je hem ooit tegenkomt, kijken.

De dvd is bekend onder de titel Death is waiting. Weer zo'n dubieuze dvd die destijds waarschijnlijk al snel in de dumpbak belandde, in de tijd dat ik nauwelijks dvd's kocht. De beeldkwaliteit is goed en beter dan bij Orca Fighters, . Maar wederom weinig bekende film waar ik me toch ook weer prima mee vermaakt hebt.

Het is meer een erotische thriller. Leuke ook goede rol van Lia Williams, die nog steeds acteert, ook al is het overwegend in series.

Als doodgewone, ietwat saaie vrouw ontpopt ze zich tot een knappe vrouw die wraak neemt. Het enige nadeel is dat het er wat te dik bovenop ligt. Net of alle mannen slecht zijn en alleen uit zijn op seks. Van dezelfde regisseur als Death Wish, Michael Winner.

De inleiding is bescheiden maar wordt later best spannend, met harde actie-momenten. Ook sfeervol opgenomen in Brighton. David McCallum heeft een kleine rol als tandarts. 4.0

Ha, Dirty Weekend. Een film die zijn naam eer aan doet! Zelden zo een smerigheid mogen aanschouwen. Na het kijken had ik een douche nodig, aangezien ik mij ondergedompeld in een vat 'fish and chips' reuzel voelde. Met andere woorden, ik heb me buitengewoon goed vermaakt! Dit curiosum speelt zich af in Brighton, aftands Sussex badplaatsje en vergane glorie, bevolkt door chavs en permanent omgeven door een vettig fish and chips aroma. Het is zo'n plek waar gesofisticeerd uitziende jonge mensen een oude Scorsese gaan zien in het filmhuis en na de vertoning voorstellen om wat fish and chips te gaan halen. Toch straalt de film een zekere idylle uit en je snapt wel wat het naar escapisme hunkerende hoofdpersonage aanspreekt om London te ontlvluchten voor Brighton. Het reuzerad, de witte Edwardiaanse huisjes, de elegante beachfront 'palace' hotels, de smalle steegjes in Old Town met hun poppenwinkels, fish and chips kramen en Iraanse waarzeggers. Het is bij deze laatste dat het hoofdpersonage leert dat ze moet terugvechten. Je kan de film gerust beschouwen als een proto-Promising Young Woman. Waar deze laatste film zijn pijlen richt op lijzige beta males, die vanwege hun passiviteit 'rape culture' zouden bestendigen, viseert Dirty Weekend de meest groteske vuilakken die ooit het zilveren scherm gezegend hebben: een obese, impotente bondage freak, een oraal gefixeerde tandarts en drie corpsballen een vrouwelijke bejaarde schooier molesteren. Dirty Weekend is in tegenstelling tot Promising Young Woman dan ook niet geregisseerd door één of andere politiek correcte Sneakerilla, maar wel door die heerlijke ploert van een Michael Winner. Wanneer hij geen dubieuze filmpjes aan het maken was of feministen aan het schofferen, kende Winner ook faam als food critic, de onvolprezen 'Winners Dinners'. Een in The Times gewikkelde fish and chips zag je hem niet snel verorberen, Winner was een liefhebber van de meer edele geneugten in het leven en vertegenwoordigde een cultuur van viriele vraatzucht. Zo belandde hij ooit in het ziekenhuis met e coli vergiftiging nadat hij vier avonden op rij steak tartare at - terwijl de promising young women aarzelen om nog een soy latte te nemen.