In Nome del Popolo Italiano (1971)

Wederom een COMMEDIA all'italiana triomf voor Risi/Gassmann/Tognazzi/Age/Scarpelli met de gebruikelijke elementen: een larger than life Gassmann als een soort proto-Berlusconi tycoon die meent boven de wet te staan en Tognazzi als meer ingetogen ,in dit geval ronduit als een calvinistische noorderling overkomende onkreukbare magistraat. Hierbij worden de nodige geestigheden gedebiteerd( "natuurlijk heb ik geen alibi. Alleen daders hebben dat") en zijn ook de visuals continu ironisch.

Hoogtepunt is het Fellineske slot, dat niet alleen verrassend en intelligent is maar ook om je rot te lachen.

Het vermoorde mokkeltje ( Galleani) was verdomde lekker, en we krijgen ook nog de bruid van Michael Corleone uit 2 te zien als dochter van Gassmann( Stefanelli ).

Muziek van Rustichelli.

Tognazzi en Gassman zijn op dreef als elkaars totale tegenpolen, waarbij de laatste staat voor alles wat corrupt is. Grappig hoe de naam van zijn bedrijf steeds terugkeert als een Italiaans bouwsel het weer eens begeeft. Maar ook het personage van de rechter is niet zonder mankementen zoals op het laatst blijkt. Actuele film ook in deze gepolariseerde tijden, waarbij de waarheid wordt verdraaid met kapitaal dan wel terzijde wordt geschoven uit rancune.

De muziek van Rustichelli is in beginsel wel leuk maar wel erg aanwezig, hetzelfde riedeltje wordt voortdurend herhaald. Mensen die gevoelig zijn voor schreeuwende Italianen zullen het zwaar krijgen.

Hele vlotte film, met interessante personages. Een Berlusconi avant la lettre, hoewel Silvio ten tijde van deze film 36 jaar oud was en een stramme magistraat.

Er komen aardig wat mooie dames opdraven en de film zit vol humor, nergens te kluchterig. Het einde is wel bijzonder.

En daarnaast alles wat hierboven al geschreven is door de onvolprezen pippo il buffone en Flavio.

Goed. Creatief in vormgeving, venijnige maatschappij kritiek over justitie (het justitie paleis stort letterlijk in) en genuanceerde personages maar steeds veel schreeuwerige momenten (de discussies tussen Gassman en Tognazzi). Het plot heeft verschillende zijlijnen (bv hoe Gassmann een alibi probeert te fabriceren). Daardoor zakt de film af en toe in en verloor ik interesse. Doch de film is gemaakt met een visie en heeft zeker kwaliteiten.

Regisseur Dino Risi neemt het genre 'Italiaanse komedies/Commedia all'Italiani'' als uithangbord maar stopt er politieke en culturele referenties in die de actualiteit van Italië na WOII beheersten. De film toont een clash tussen 2 personen en in feite tussen 2 instituties nl ondernemerschap en gerechtigheid. Op het eerste zicht ook een tegenstelling tussen de amorele kapitalist en de gewetensvolle magistraat maar langzamerhand begint die tegenstelling e vervagen.

Risi illustreert dit met opmerkelijke scenes. Gassman loopt rond verkleed als een Romeinse keizer, voelt zich almachtig en boven de wet (zoals geen boete voor snel te rijden) en creëert gevaar voor bevolking en natuur (het begin met de vogel). Het einde met Tognazzi die het boekje verbrandt terwijl we op de geluidsband de voetbal match Italië vs Engeland horen waar Italië aan het winnen is (maar dit is verzonnen, Italië heeft in 1970 de finale verloren tegen Brazilië). Op het einde volgt iedereen zijn eigen agenda. De titel 'in naam van het Italiaanse volk' is dan zeer ironisch.

In nome dell popolo Italiano schetst een land dat in tweeën is verdeeld. Rechts tegen links. Wie wint ? Net zoals in die voetbalmatch worden we gemanipuleerd in het aanduiden van winnaars en verliezers.