Leák (1981)

Prachtige sfeervolle folkloristische horrorfilm van het icoon van de Indosploitation, H. Tjut Dalil!

Waargebeurd verhaal?! Cathy Dean, een jonge Australische (achterop de hoes staat dat ze Amerikaans is, maar dat klopt volgens mij niet) antropologe (Ilona Agathe Bastian) is naar Bali gereisd om de geheimen van Oeroude Zwarte Magie te leren. Ze gaat in de leer bij een oude heks.

De Mentrix heeft echter andere plannen met haar jonge volgelinge. Voor het meisje doorheeft waarmee ze zich heeft ingelaten, wordt ze veranderd in een pananggalan, een bloedzuigend lichaamloos zwevend hoofd,en moet op zoek naar een pasgeboren baby om te verorberen!

Wraakgodinnen, als ik de films van H. Tjut Djalil moet geloven, stikt het ervan in de regio! In mijn favoriete Pembalasan Ratu Pantai Selatan kruipt een wraakgodin in een Amerikaanse antropologe(!), om vervolgens als een Lady Terminator los te gaan! In mijn andere favoriet Dangerous Seductress krijgt een Amerikaans huiselijk geweld slachtoffer bezoek van weer een andere wraakgodin, om zich af te reageren op opdringerige mannen!

Hier zit het íets anders in elkaar. Ik ken de Balinese folklore niet zo goed. De Le(y)ak of pananggalan is een Balinese of Indonesische variant op de vampier. Het manifesteert zich als een zwevend hoofd, met de ingewanden er nog onder bungelend! Meestal vrouwelijk, zoekt het zwangere vrouwen op, om het bloed van hun pasgeborenen op te zuigen.

Zowel het uiterlijk als de kern van de Leák is bijzonder goed getroffen! Een prima -dreigend- zwevend hoofd! Het is duidelijk lowbudget, en de opletter heeft de truukjes heus snel door. Maar het ziet er knap uit. De effecten werken gewoon. De illusie, én de gelijkenis met de folklore is treffend. H. Tjut Djalil heeft met weinig middelen een mooie, spannende griezelfilm inelkaar geMacGyverd!

Het is geen geweldige film. De eerste veertig minuten is véél praten als de vrouw een Lerares zoekt, en daarna de magie bestudeert. Máár als de Leerlinge eropuit wordt gestuurt om babybloed te scoren, zijn de rapen binnen no time gaar! De vampier is bijzonder naargeestig. Er is iets verontrustends op de manier waarop ze door de nacht zweeft, een hoofd met ingewanden.

Hoewel in de film niet erg veel vaart zit, maken de magie en vampier scènes alles méér dan goed!

Kleine tegenvaller, vanaf het moment dat De Oude Heks haar intrede doet, kan ze louter en alléén maar gillen en schreeuwen! Ik ben er door deze film achter gekomen dat ik zéér slecht tegen hysterische schreek@tten kan. In het begin denk je er nog, goh... Maar een hele film lang alléén maar raar hysterische schreeuwuithalen begint op den duur op de zenuwen te werken!

Toch een erg mooie -getrouwe- folkloristische horrorfilm van de MacGyver van de Indosploitation!

Voor het prachtige zweefhoofdje, 4,0 hysterische schreeuwsterren! Heeft 'r iemand oordoppies?

Een Indonesische film, dat was vrij nieuw voor mij. Laat staan een Indonesische horrorfilm. De film is wel duidelijk gemaakt met een Westers publiek voor ogen, met een blanke hoofdrolspeelster (die er verder bijzonder weinig van bakt) als Amerikaanse antropologe die nader wil kennismaken met de lokale Leak zwarte magie. Het spreekt voor zich (dit is immers een horrorfilm) dat dat niet een bijzonder goed idee blijkt.

De niet alledaagse setting en verhaal maken dit een leuk stukje exotica. Objectief gezien valt er eigenlijk heel veel op aan te merken: matige acteurs en een ontzettend chemieloze romance, slechte overuitleggerige dialogen, er worden een paar keer special effects gebruikt die zelfs voor een film als dit echt niet kunnen, en die kakelende lach van die heks wordt behoorlijk irritant. Maar ik heb me hier dik mee vermaakt. De special effects zijn soms lekker B-film achtig en er zitten een aantal hele vermakelijke en soms knotsgekke scenes in (dat zwevende hoofd was geweldig, de transformatie tot varken was ook niet slecht en ik vond de heks best vermakelijk). Heerlijke sfeer, fijne manifestatie van het kwaad, en ik heb altijd wel een zwak voor exotische settings als dit. Ik heb hier met een dikke grijns naar gekeken. Balinese folklore-horror, ik ben er wel van.

De FX kennen we ook wel een beetje uit films als Hausu of A Chinese Ghost Story ... okay hier dan nog in low budget Indonesia-vorm en zijn tevens het hoogtepunt of nee dat is toch die vechtpartij met het varken. Dat vliegende hoofd toch? Of ... nee zeker niet die akelige lach van die heks die praat als Yoda.
Valt toch een beetje tegen deze Indonesië-horror met fikse cult-status.

In dat heerlijke eigen universum waarin houterige B-acteurs, wiens niet-bestaande acteerwerk wordt onderstreept door de bloedserieuze Amerikaanse dubbing, ronddwalen in een bizar folkloristisch verhaaltje over een vliegend heksenhoofd dat zwangere vrouwen leegzuigt. Maar de mevrouw (of man!?) die de heks in kwestie heeft ingesproken, geeft een oscarwaardige performance als de kakelende kenau. Mijn favoriete dialoogtekst: 'I just need to borrow your head for a moment!' HAAAAAAAHAAAAAHAAAAAAA!

Ook bekend als 'Mystics in Bali'. Aardig verhaal en matige film. Westerlinge op zoek naar de kunst van de zwarte magie, de Leák. De kunst wordt haar geleerd door de snode heksachtige Queen of Leák. De eerste kennismaking met de Queen is angstaanjagend. De uitzinnige krijslach van de Queen doen de rillingen over de rug lopen. De sfeer is duister en geheimzinnig. Dat belooft wat.

Op dat moment zijn de beroerde acteerprestaties al wel een beetje een doorn in het oog. De Queen doet je die met haar eerste imposante optreden nog vergeten, maar dat duurt echter niet lang. Kan ook amper. Daarvoor hangt in deze film toch te veel af van de acteurs. Hun aanwezigheid neemt veel tijd en ruimte in beslag. Er moet namelijk in dialogen veel verklaard worden. Ook een tijdrovende prille liefdesrelatie komt door het beperkte acteervermogen erg ongeloofwaardig en emotieloos over. Nee, het acteerwerk is erg onbeholpen en absoluut niet goed voor de (horror)beleving.

De Leák, de zwarte magie die wordt beoefend is, zoals de subtitel al impliceert, inderdaad met veel mystiek omkleed. Niet alleen het houterige acteerwerk verpest een hoop van die mystiek. De sfx doen dat ook.

De sfx zien er tamelijk sneu en niet angstaanjagend uit. Ze brengen amper sfeervolle toevoeging en werken eerder op de lachspieren. Zo is een rondvliegend hoofd eerder een bron van vermaak dan een bedoelde bron van angst.

En als op den duur zelfs de lach van de Queen steeds getructer gaat klinken en het vliegende hoofd ook de lachspieren niet meer kan beroeren, dan rest slechts het besef dat de film naar een bedenkelijk niveau is gezonken.

Zelden zo blij geweest met eindcredits.