La Chair de l'Orchidée (1975)

Nog geen stemmen voor het filmdebuut van Chereau met Signoret, Valli, Feuillere en Rampling ?

Gebaseerd op een série noir pulpromannetje van Hedley James is dit zoals u begrijpt geen standaard thriller maar een theatraal/opera achtig opgezet bizar drama met een thematiek die ongetwijfeld sterk afwijkt van het boek. Wat dacht u van een jongedame die venten de ogen uitsteekt als ze op het punt staan sex met haar te hebben? Freud is niet ver weg en alles duidt erop dat we hier te maken hebben met een symbolisch geladen werkje, waarbij het opsluiten van Rampling door haar boze grootburgerlijke tante ( en dat is dus Feuilliere en niet Signoret die slechts een bijrol heeft) wel een politieke lading zal hebben. Vergeet niet dat mede scenarist Carriere ook samenwerkte met Bunuel...

Opvallendst zijn echter de sterke uitgesproken vrouwenrollen , logisch met zulke actrices en scherp contrasterend met de hulpeloze mannetjes. Wie weet invloed van Fassbinder. De dialogen komen evenals de intrige volstrekt a- naturel over, wat natuurlijk ook de bedoeling is.

Beetje vreemd, maar wel ok.

Raarrr...ik weet 100 % zeker dat toen ik dit typte hij volgens de statistieken nog 0 stemmen had, maar er was blijkbaar in 2007 al op gestemd ! Dan moet ik mijn excuses aanbieden...aan Beavis die dit al gemeld had

Ik weet niet hoe scherp je waarnemingsvermogen om 3u54 's nachts is.

Al heeft de site soms ook kuren met het weergeven van stemmen.

Wat ik me al een tijd afvraag is hoe je al deze stukjes nu weet te reproduceren. Is dat allemaal geheugen of staat het al ergens digitaal of met de hand geschreven in de archieven opgeslagen?

Ligt niet aan jou pippo, beavis meldde namelijk hetzelfde. Na zijn stem verscheen op mysterieuze wijze die stem uit 2007.

Bedankt voor de opheldering. Dhr. Mochizuki begon al te insinueren dat ik geheel seniel was geworden...gelukkig werkt mijn geheugen feilloos

gelukkig maar

Het was een beproefde methode in de jaren zeventig: je stopt een film helemaal vol met plotlijnen en personages, die allemaal schijnen te weten waar ze mee bezig zijn, behalve de kijker, die loopt overal twee stappen achteraan en heeft geen idee waar hij precies naar zit te kijken. Wat niet in het schema past wordt niet uitgelegd. Er gaat ook nog een flinke saus sfeer en coleur locale overheen en klaar is kees.

Ziedaar 'La Chair de l'Orchidée'. De titel is al een mooi voorbeeld, geen idee wat daar mee wordt bedoeld. Intrigerend vonden ze toen, nu veertig jaar later vinden we dat doodvermoeiend. Dat zal ook wel de reden van de lage score zijn hier. Na dik anderhalf uur had ik het wel gezien. De synopsis hier klopt ook al niet, al is dat niet verwonderlijk. Het is Edwige Feuillère die de tante speelt die op het familiefortuin van de familie Wegener (van ons krantenconcern? Zal wel niet...) uit is en niet Simone Signoret, maar dat had Pippo ook al opgemerkt. Eigenlijk valt er aan het hele verhaal geen touw om aan vast te knopen.

Maar het is rijk van sfeer: veel morsige dorpjes, vervallen kastelen en verlaten fabrieksterreinen. En veel regen, onweer en modder. Een stevige cast met Charlotte Rampling, Bruno Cremer en Simone Signoret. Rampling is hier bloedmooi en speelt haar rol met verve. Ze gaat zelfs nog even voor ons uit de kleren. Hoorde bij die tijd. Bruno Cremer heeft minder te doen, maar is altijd fijn om naar te kijken. Rampling en Cremer kwamen elkaar 25 jaar later weer tegen in Francois Ozon's drama 'Sous le sable', even indrukwekkend als destijds. En verder zit de film stikvol met mooie auto's: een prachtige witte Jaguar Mk II, een nog mooiere Rover P5, een donkerblauwe Peugeot 404, een grijze Mercedes, een Rover P6, alles om te watertanden. Mooi tijdsbeeld zullen we maar zeggen.