Le Foto di Gioia (1987)

Sabina Salerno

Technisch ronduit matig filmpje maar prima te genieten dankzij de veel tieten en slechte Italo deuntjes.

Krijg nou tieten!

Prima pulp. Behoorlijk vermakelijk, heerlijk fout en geeneens zo slecht. Vind het zelfs één van de betere/leukste films van Lamberto Bava.

Gemaakt in een tijd dat de Italiaanse (b-)film zwaar op z'n retour was, wellicht dat dit meespeelt in de lage waardering. 6.5/10*

Ik vind dit nog een best redelijke giallo uit een periode waarin dit genre niet meer 'in de mode' was.
Lamberto probeert wat dingen van zijn vader en Argento te kopiëren en slaagt hier deels in.
Het vele gebruik van rood en blauw is erg banaal gebracht en had best wat subtieler gemogen. Toch vind ik de scenes tijdens en na de eerste moord en in de kledingzaak nog best mooi geschoten.
Verder is het niet verkeerd om naar de rondborstige Serena Grandi te moeten kijken. Acteren kan ze echter ook nog wel redelijk. De andere personages komen ook nog wel redelijk uit de verf, m.u.v. de detective die de moorden onderzoekt. Die loopt er de helft van de tijd bij alsof hij geen idee heeft waar hij nou mee bezig moet zijn.
Daarnaast slaagde Bava er wel in om (voor mij) tot de onthulling de dader geheim te houden. Ik had mijn vermoedens op een heel ander personage dan degene die het uiteindelijk werd. De 'shock' van de onthulling komt dan weer niet over, alleen het sadistische stuk dat volgt mag er dan weer wel zijn.
Smaken verschillen nou eenmaal, want ik kan er niet bij waarom deze film zulke lage waarderingen krijgt.

"But first, I want to see you naked one more time. I've always loved you, Gioia. Every part of you. Your lips. And your tongue. And the curve of your white throat. That leads to the valley between those rose-capped hills. Now I want to see them."

De filmtitel had net zo goed "Le Seni di Gioia" kunnen zijn, oftewel "De borsten van Gioia", want hoofdrolspeelster Serena Grandi (die ik ken van de Komedie film "L'Iniziazione (1986)") heeft grote borsten en die krijg je ook regelmatig te zien en dat is eigenlijk ook het beste wat deze Giallo-film te bieden heeft, en dat samen met Sabrina Salerno (die beter bekend staat als zangeres Sabrina en iedere man of tiener uit de jaren 80 kent haar wel ) waarvan ook de borsten te zien zijn. Hoewel regisseur Lamberto Bava met "Le Foto di Gioia" een visueel opvallende Giallo neerzet, kan de film inhoudelijk moeilijk overtuigen en boeiend of spannend wordt het eigenlijk nooit.

Het verhaal draait rond Gioia (Serena Grandi), ondanks dat ik steeds Gloria hoorde en zag staan bij de ondertiteling, een voormalige Playboy-achtige covergirl die nu de uitgeefster is van het glamour- en erotiektijdschrift "Pussycat", welke ze heeft overgenomen van haar overleden man Carlo en waar haar impotente broer Tony (Vanni Corbellini) een fotograaf en medewerker voor is. Wanneer modellen en vrienden om haar heen één voor één op gruwelijke wijze vermoord worden door een moordenaar met handschoenen en blond haar, raakt ze verstrikt in een nachtmerrieachtig kat-en-muisspel met de dader.

Het moordmysterie wordt extra verontrustend door de bizarre subjectieve camerashots van de hoofden waarin de modelslachtoffers te zien zijn. De ene keer is het hoofd voorzien van een oog-hoofd en de andere keer van een insectenhoofd, een visueel effect dat de film een bijna hallucinante lading geeft. Dit wordt ook begeleidt met Rock / Metal gitaarmuziek, waarna de modellen vermoord worden (met een hooivork en met bijen). Dat was opzicht ook leuk gedaan en is in de eerste helft van de film te zien.

"Le Foto di Gioia" heeft best potentie, maar de uitwerking van het verhaal is rommelig en vaak onzinnig. De film leunt zwaar op de erotische uitstraling van hoofdrolspeelster Serena Grandi, die weliswaar charismatisch is en grote fraaie borsten heeft, maar weinig tegenspel krijgt van de rest van de cast. Bijrollen van George Eastman (als Alex die een aantal keren met Gioia vrijt, o.a. in een bad, maar voor de rest eigenlijk nutteloos is voor het verhaal), Daria Nicolodi (als Evelyn de assistent van Gioia die zich regelmatig verdacht gedraagt, maar die op het einde opeens gewoon weggaat met enkel een briefje achterlatend voor Gioia) en David Brandon (als fotograaf Roberto die op een gegeven moment voor de dader wordt aangezien) voelen onderbenut en clichématig aan. Personages zijn nauwelijks uitgewerkt en fungeren vooral als schaakstukken die één voor één verdwijnen om de bodycount op te voeren.

Hoewel ze niet tot de bodycount horen, waren Karl Zinny, Capucine en Lino Salemme eigenlijk ook overbodige personages. Karl Zinny speelt de rol van verlamde buurman Mark die in een rolstoel zit en die geilt op Gioia en die haar ook steeds bekijkt via een telescoop. Gioia heeft ook een keer een nachtmerrie over hem, waarbij hij haar bijna penetreert met een lamp. Dat Mark op Gioia geilt kom je tijdens het begin van de film te weten als hij haar met zijn telescoop aan het bekijken is (Gioia zit dan in een stoel bij het zwembad waarin een naaktfotosessie plaatsvindt van model Kim samen met twee donkere vrouwen) en haar dan belt en er gezegd wordt:

Mark: Gioia.
Gioia: Hello Mark.
Mark: I'm watching you.
Gioia: You are?
Mark: Yes, I'm going crazy.
Mark: If I told you I was playing with it, would you come over to help me?
Mark: Now don't be angry, it's not true.
Mark: Don't hang up.
Mark: Are you wearing your panties now?
Mark: No, don't pull down your skirt.
Mark: You don't know how much pleasure I get just watching you.
Mark: Do you want to let me see you in the nude? I'd be forever grateful.
Gioia: Listen, Mark.
Gioia: You've been watching a show right under your window that isn't so bad.
Gioia: Be happy with that, huh?
Mark: You're not like those others, Gloria.
Mark: You could put out my fire, all right.
Mark: You're a sex goddess.
Mark: You make my member throb with desire.
Mark: It wants to penetrate your flower and explode.
Gioia: This is getting boring, Mark.
Gioia: And you're not very funny.

Gioia hangt daarna ook boos op.

Capucine (klinkt bijna als een Italiaanse Cappuccino ) speelt de rol van Flora, welke een oude bekende is van Gioia en die elkaar niet moeten en die het glamour- en erotiektijdschrift "Pussycat" probeert te kopen en waar Gioia uiteindelijk mee instemt in de hoop dat dit een einde zal maken aan de moorden. En Lino Salemme speelt de rol van politie-inspecteur Corsi die het onderzoek leidt naar de reeks bizarre moorden en die uiteindelijk niet de moordenaar weet te ontmaskeren en juist iemand anders verdenkt.

Qua regie blijft Lamberto Bava hangen tussen stijl en slordigheid. Waar zijn vader Mario Bava nog een feilloos gevoel voor sfeer had, mist "Le Foto di Gioia vaak de finesse". Het tempo is onevenwichtig, waarbij lange, trage scènes opeens abrupt worden afgewisseld met hysterische moordpartijen, waardoor de film nooit echt consistent aanvoelt. Wel zijn er gelukkig regelmatig borsten te zien en dat o.a. van de mooie vrouwen Serena Grandi, Trine Michelsen (als model Kim) en Sabrina Salerno (als model Sabrina) en de laatste is natuurlijk vooral bekend van haar hit / nummer "Boys boys boys (summertime love)" uit 1987 en waarvan de videoclip was opgenomen in een rond een zwembad en waarin ze dan te zien is in een witte bikini, waarbij haar borsten er soms uitvallen.

Op het einde wordt natuurlijk ook de moordenaar ontmaskerd (die zichzelf gewoon ontmaskerd), te weten Tony die zogenaamd vermoordt is geworden in een grote kledingwinkel en die dat in scène heeft gezet en de moorden heeft hij allemaal gepleegd om zijn zus te beschermen en dichter bij haar te komen, en die wil dan nog één keer het naakte lichaam van Gioia zien (en welke we helaas niet een laatste keer te zien krijgen) en zegt dan ook mijn openingszin tegen haar. Uiteindelijk schiet Mark met een geweer Tony in zijn kruis (en hij was al impotent ), waardoor hij ernstig gewond raakt. Gloria wordt dan naar het ziekenhuis gebracht om te herstellen en Mark brengt haar dan bloemen, waarna de film na 93 minuten is afgelopen.

"Le Foto di Gioia" is een late Giallo, die niet kan tippen aan de hoogtijdagen van het genre. Het blijft hangen in goedkope erotiek, oppervlakkige personages en een halfslachtig mysterie. Voor verzamelaars van Italiaanse cultcinema kan het nog een curiosum zijn, maar wie een sterke thriller of stijlvolle horror verwacht, zal vooral teleurgesteld achterblijven.