Fear No Evil (1981)

Onderhoudende B-film waarin de strijd tussen goed en kwaad centraal staat. Zeker erg expliciet voor zijn tijd met de nodige blood en gore en perversiteiten die het kwaad omringen. Maar deze zijn nog functioneel in het verhaal. Het horrorpubliek dat zich verlustigt aan blood and gore zal het niet heftig genoeg zijn. Die zullen weinig waardering voor deze nogal theatrale moralistische prent kunnen opbrengen en het eerder tam en amateuristisch vinden.

Het personage van de hoofdpersoon Lucifer. Dat is nogal zwak uitgewerkt en deze als geniaal voorgestelde geest (zie o.a. opening film) heeft helemaal niets te vertellen, en leeft zich slechts zwijgend uit in primitief bestiaal gedrag bijgestaan door ondoden. Zijn tegenstanders worden voorgesteld als zwoegende figuren die zich met moeite aan het geloof vasthouden en zo uiteindelijk de overwinning bereiken. Daarmee voldoet het wel aan aloude typisch Christelijke voorstellingen, die het lijden van de goede mens benadrukken.

Wat mij betreft een film die niet verveelt en moeiteloos uitgekeken wordt. Niet de beste in zijn soort maar onderhoudend genoeg. Verder is het een low budget film die toch redelijk uitpakt omdat ze een geknipte locatie (echt kasteel) hebben gevonden om hem te filmen. Special effects zijn zo goedlkoop dat ze weer charmant worden. Een sterk punt is/was de eigentijdse muziek (Sex Pistols, Talking Heads, and The Ramones).

Ik geef hem een drie in zijn soort (betere B-film), maar horror is een breed genre dat nogal verschillende waardering oproept, omdat mensen er verschillende dingen in zoeken. Tegenwoordig zou je bijna vergeten dat horrorverhalen ooit bedoeld waren om afschrikwekkend te zijn en niet om genot op te roepen.

Dit heeft vrijwel alle cheesy elementen die je je van een horrorfilm uit het begin van de jaren 80 kunt verwachten. Je krijg het Omen-achtige/ "Oh, nee! Mijn zoon is de duivel!"gemengd met een spraakzame subplot over de aartsengel Michael die is gereïncarneerd in het lichaam van een oude vrouw, en het wordt allemaal afgemaakt met wat vroege jaren 80 high school capriolen incusief de toen hippe muziek van o.a. Patti Smith, Talking Heads, Ramones, Boomtown Rats, The B-52' Er is veel visie, veel sfeer en persoonlijke ideeën. Maar het is te groot voor zijn budget. Hoe dan ook, de film is een beetje een mislukte film, het voelt alsof je door drie verschillende films zapt, maar beelden van een bizarre, homo-erotische douchescène, een dodgebalpotje, een doop die verandert in een bloedbad, een vrouwenhatende schoolpestkop die borsten krijgt, zombies die uit het graf komen en een heropvoering van Jezus' kruisiging, voorkomen dat het een totale tijdverspilling was.(gekeken voor de Movie world challenge in mijn uppie)