Baby Snakes (1979)

Het fenomeen Frank Zappa is me niet geheel onbekend, maar enige kennis van zijn muzikale oeuvre heb ik daarentegen niet. Niettemin heeft 'Baby Snakes' me in zekere mate weten te verrassen, al is dat vooral te wijten aan de bizarre en virtuoze kleianimatie van Bruce Bickford. De performancekunstenaar in Zappa tilt de loutere concertregistratie weliswaar tot een hoger niveau en doorbreekt zo op zijn manier de 'derde wand' van het muzikale optreden, maar mythische proporties neemt het geheel daarbij niet aan, evenals een zekere fijnzinnigheid. Een rechtstreeks gevolg van een gebrek aan evenwicht en compactheid, dat de kijker bovendien niet in extase weet te brengen. Daarvoor heeft deze kijker simpelweg meer nood aan psychedelische extravaganza.

3*

'Baby Snakes' als introductie tot het werk van Frank Zappa, dat kan tellen! Ik vroeg me namelijk al geruime tijd af wat dat nu precies was, die aantrekkingskracht die Zappa altijd heeft gehad op jazzliefhebbers aller hande. Deze concertregistratie (want voor de gestoorde, bijna epileptische klei-animatie hoeft u dit wat mij betreft absoluut niet te zien) toont aan dat Zappa in feite regelrechte fusion maakte. Opzwepende pianosolo's worden afgewisseld met ruige gitaarsolo's die Zappa op z'n dooie gemak uit zijn gitaar schudt. Dit is noge eens wat men noemt een charismatisch frontman!

Het mooie is echter dat hij er geen one-man-show van maakt, en zijn evenzeer getalenteerde mede-muzikanten (of zelfs acteurs) tevens hun zegje laat doen. Dat levert absurde situaties op, die Zappa zelf afwisselt met sociaal betrokken kritiek. Helemaal gek wordt het als de man zijn muzikanten dan nog eens gaat dirigeren ook: briljant om bezig te zien, maar niet bepaald bescheiden. Een icoon als Zappa komt daar echter probleemloos mee weg, laat dat duidelijk zijn.

Als film kan ik alle kritiek die hier reeds werd geleverd best begrijpen: extreem mooi ziet het er allemaal niet uit en het is inderdaad een lange zit. Maar de muziek roept zelfs bij mij (als jonge "interpreet") een prille nostalgie op. En als 'Baby Snakes'de tiplijst binnenduikt, mag dat meteen ergens bovenaan zijn. Want de 'normale mensen' hebben hier inderdaad het één en het ander van te leren.

3,25*

Wow.

Ik was al bekend met het 'genre' van Zappa & de zijnen, maar 166 minuten is wel veel.

Toch kon ik het merendeel aan composities wel waarderen, ondanks dat mijn muzikale voorkeur zeker niet bij Zappa ligt. Desondanks valt er moeilijk te ontkennen dat compositorisch maar ook tekstueel gezien, e.e.a. behoorlijk sterk is. En soms zelfs grenst aan genialiteit. Slimme man ook waarschijnlijk, en een fantastisch gitarist.

Het vervelende is niet dat niet elk liedje van hetzelfde niveau is, maar dat het concert regelmatig verandert in een lichte chaos. Leuk voor de fans, minder voor mij.

Toch knap dat Zappa het übergeile meisje kan blijven weerstaan, terwijl hij zo een intieme band heeft met zijn publiek. Zoiets vereist stalen zenuwen (of een camera-ploeg in je nek).

Veel humor, absurdisme en een van de meest geoliede bandjes die er ooit heeft bestaan maken dit allemaal een prettige kijkervaring. En het blijft knap dat je zelf dit soort composities kunt dromen als, bijvoorbeeld, toetsenist. Toch heb ik bij Zappa vaak het gevoel dat het meer gaat om het laten zien en horen hoe ingenieus een nummer kan zijn, dan om hem werkelijk te delen met een groot publiek. Zappa en mainstream zijn natuurlijk ook twee uitersten. Iets wat, mijns inziens, niet had gehoeven. Maar ben misschien ook te weinig bekend met alle albums/nummers om dat zo te kunnen stellen.

De onderonsjes met de doorgeslikte klei-artiest waren erg vermakelijk, evenals zijn creaties. En het einde van deze concert-film is helemaal tè gek. Fijne 5.1 mix, van zoonlief, overigens.

Een aanrader voor Zappa-fans en alle andere muziekfreaks.

Zeer goed.

Schitterende en sublieme rockumentary!

Eén van de talrijke virtuoze werken van het fenomeen Zappa, uitgebracht in eigen beheer.

Talrijke grote muziek & filmmaatschappijen weigerden destijds dit project te financieren.

… Huh… Freedom of speech??

Dit is een ABSURDISCH GENIAAL meesterwerk uit Zappa’s Hoogmissen.

Ctfr: “A movie about people who do stuff that is not normal”

Okee, maar voor de Zappa fans is dit: “When music becomes Art”

Koester deze zinderende parel!

Beduidend interessanter dan 200 Motels. Zappa's performance is een feest om naar te kijken en deze film is een waanzinnig document van de waanzin die hij op het podium toverde. Zeer opmerkelijk dat dit in der tijd niet gewoon is uitgegeven (in een andere vorm dan bij Zappa zelf that is). De beelden backstage en de animaties gaan naadloos op in de sfeer van wat er op het podium gebeurt. Mijn inziens is Baby Snakes een van de beste rockfilms.

Betreft de originele versie van 166 minuten.

In de aanloop naar Halloween 1977 gaf Frank Zappa een serie concerten in The Palladium in zijn geliefde New York. Deze documentaire toont Zappa en zijn band tijdens de voorbereidingen, de repetities en natuurlijk de concerten zelf. Het maakt duidelijk dat een Zappa-concert een unieke belevenis was. Nauwkeurig ingestudeerde, vaak complexe muzikale composities worden afgewisseld met ogenschijnlijk ter plekke geïmproviseerde muzikale monologen waarbij Zappa zijn vele bandleden dirigeert. Uiteraard is Zappa veelvuldig in beeld, maar er is ook voldoende aandacht voor het enorme muzikale talent van zijn bandleden. Zelfs tourmanager Phil Kaufman draagt zijn steentje bij als 'The Human Trombone'.

Baby Snakes is een unieke gelegenheid om één van de meest geniale muzikale geesten van zijn generatie aan het werk te zien, maar Zappa had er goed aan gedaan om de regie aan iemand anders over te laten. Het camerawerk is middelmatig, soms ronduit belabberd en hoewel de claymation van Bruce Bickford indruk maakt is het allemaal wat teveel van het goede. Blijf nog wel even zitten wanneer de aftiteling begint, want een Zappafilm kent natuurlijk geen conventioneel einde.