Twilight's Last Gleaming (1977)

Heerlijk, lekker twee-en-een-half uur durende 70's-thriller die ik nog nooit had gezien.

Burt Lancaster, Richard Widmark, Charles Durning, Roscoe Lee Brown, Joseph Cotten, thema-song van Billy Preston, splitscreens tot 4 scenes tegelijkertijd in beeld, Robert Aldrich als regisseur, gemaakt in samenwerking met de toen op hun hoogtepunt zijnde Bavaria Studios, flinke politieke boodschap over de werking van het systeem en nucleaire wapens om het helemaal compleet te maken.

En o ja dan vergeet ik nog de coole look van heel die Silo 3.

Beetje teveel geloof in de status van de Amerikaanse president (en achteraf hadden ze beter Ronald Reagan kunnen inhuren ) en ja bepaalde scenes zagen we al vaker en er zijn jaren 70 thrillers met betere plots, maar spannend vanaf de eerste seconde.

Wat konden ze goed thrillers maken in die jaren, tegenwoordig is het helaas allemaal teveel gevuld met aktiescenes en wisecracks.

Een sterke thriller die 3 jaar te laat is gemaakt, want het Amerikaanse publiek zat niet te wachten op een kritische, cynische blik op de politieke elite. Charles Durning is David T. Stevens, een Amerikaanse president à la Jimmy Carter die voor het blok wordt gezet wanneer generaal Lawrence Dell [Burt Lancaster] met drie handlangers [Paul Winfield, Burt Young en Bill Walker] niet alleen raketbasis weet binnen te dringen, maar ook de middelen blijkt te hebben om negen kernraketten te lanceren. Dell eist dat Stevens de inhoud van een geheim document via een TV-uitzending deelt met het publiek. Wanneer Stevens het document vindt is het zeer geschokt over de inhoud, alsmede over het feit dat hij niet op de hoogte was, maar hij beseft zich ook welke enorme consequenties het delen van die informatie heeft. Terwijl hij met behulp van legeroverste Generaal McKenzie [Richard Widmark] en zijn staf de mogelijkheden bespreekt, verhoogt Dell de druk door te dreigen te raketten te lanceren.

Robert Aldrich maakt effect gebruik van split-screen in een thriller die goed is geschreven en waarin hij en Lancaster hun liberale politieke ideeën ruim baan geven. Overigens de politieke retoriek bepaald niet uit de lucht gegrepen, aangezien Henry Kissinger [die van 1961 tot 1977 een dominante figuur zijn in de Amerikaanse politiek] als in 1958 openlijk pleitte voor 'Limited War' als onderdeel van de buitenlandse politiek! Een spannende thriller met sterke vertolkingen van met name Lancaster en Durning die weliswaar iets korter had gekund, maar Aldrich weet de spanning op cruciale momenten dusdanig op te bouwen naar de finale dat het de moeite van het wachten meer dan waard is.

Best wel smullen dit smakelijke brouwsel van 70s pessimisme en cynisme + veteranen als acteurs en als regisseur. Split screen werd zelden zo doeltereffend gebruikt. En een film die zijn publiek niet als idioten behandeld. Kwam te laat uit en flopte dus flink, maar een laat hoogtepunt van Aldrich is dit zeker. Ook heerlijk rechtlijnig, Geen onzinnige twistst. En zo'n film waarvan het boek waarschijnlijk een beetje een pulpthriller is maar een die zich wel heel erg leende voor een film.