Gekijôban Furandaasu no Inu (1997)

Erg ontroerende film.
Het begin was wel erg kinderlijk, maar op een gegeven moment krijgt het verhaal gelukkig een wat serieuzere toon.
Gezien de leeftijd van de film ziet de animatie er nog zeer behoorlijk uit. Best wel mooi eigenlijk, met name de achtergronden.
De brand was bijzonder mooi geanimeerd.
Ik ben meer een kattenliefhebber, maar ik kon volledig meegaan in de liefde van Nello voor zijn hond.
Gelukkig wist ik vooraf niets over het einde en zat ik tot het laatste moment in spanning of ze het zouden overleven. De laatste minuten waren zo zielig!

Doordat ik (net als vele anderen hier blijkbaar) het Suske & Wiske album 'Het Dreigende Dinges' jaren geleden al eens gelezen had wist ik wel waarover het verhaal ging en hoe het afliep, hield niet tegen dat ik toch nog met spanning aan het kijken was. Ik wist ook helemaal niet dat er een Japanse anime gemaakt was op het verhaal van Nello en Patrasch totdat de film vanboven in de tiplijst verscheen. Ik heb de film overigens Engels gedubd gezien, Vlamingen die Japans praten blijft me toch wat vreemd. De animaties zagen er dan niet altijd even goed uit, de achtergronden wisten toch nog veel goed te maken. Zeker in het begin waarin je het 19de eeuwse Antwerpen in luchtperspectief kunt bewonderen, maar vooral het einde met het Jezuskruis dat in de lucht hangt en de engels die rond vlogen was mooi gedaan.

4.0 sterren

Eens in de zoveel tijd kom ik in Antwerpen, wat een mooie stad is met een mooie kathedraal, die dan natuurlijk ook bezocht moet worden. Tijdens één van deze bezoekjes werd ik plotseling opgeschrikt door een kudde Japanners die vol enthousiasme de kathedraal binnen kwam stormen. Overal flitslicht, ééntje presteerde het zelfs om met een handheld camera nog net niet krijsend de hele kathedraal door te rennen. Na vijf minuten waren ze weer weg en was de stilte teruggekeerd. Wellicht dat ze pas toen ze weer in Japan aangekomen waren op foto en video hebben gezien waar ze allemaal geweest zijn.

Japanners duiken overal op, maar dit verraste me toch enigszins: je hebt als Japanner voor zover ik weet nauwelijks vakantie, je besluit alle hoogtepunten van Europa te zien en ook al is Antwerpen een fijne stad, er zijn grotere steden waar meer te zien is. Ik begrijp nu dat het verhaal waar deze film op gebaseerd is in Japan zo populair is, dat men daarom zo graag naar Antwerpen komt.

Dit verhaal was naar mijn smaak te dramatisch. Veel vergelijkingen met Hotaru no Haka hierboven, maar ik heb het idee dat die minder zwart-wit is. Heeft er wellicht mee te maken dat Nello door zijn omgeving in het ongeluk gestort wordt, terwijl in Hotaru no Haka de oorlog de primaire oorzaak voor de ellende is, waarbij de mensen logisch handelen gezien de omstandigheden. In dit verhaal heb je minstens één fout persoon (Hans), de vader is behoorlijk dubieus in al zijn starheid en ondertussen is Nello de goedheid zelve. Het moment waarop iedereen beseft "wat hebben we die arme jongen aangedaan" en redding zo dichtbij is komt dan ook niet echt goed bij me aan. Een happy end was overigens helemaal misplaatst geweest, want er word wel degelijk de hele tijd naar een dramatische climax toegewerkt.

Het had dus niet de impact die Hotaru no Haka wel had. De animatie was redelijk met bijzondere achtergronden, maar de personages zijn nogal matig getekend. De muziek was behoorlijk dramatisch, en ik heb dat niet nodig om te weten dat het drama na drama na drama is. Misschien zit hier het grootste pijnpunt:en was het geheel wat beter op me overgekomen als men wat matiger met de muziek was omgesprongen. Al met al redelijk, maar niet super. 3,5*.

De liefde tussen een jongen en zijn hond

Volgens mij moet mijn eerste kennismaking met het verhaal van Nello en Patrasche via het Suske & Wiske stripverhaal 'Het Dreigende Dinges' zijn geweest. In een periode dat ik nog erg veel van de reeks las was het altijd al één van mijn favoriete albums (het hangt zelfs helemaal uiteen wegens te vaak gelezen) en volgens mij kan het die status vandaag de dag nog altijd waarmaken. Het was dan ook pas jaren later dat het me opviel dat het verhaal origineel niet van de hand van Willy Vandersteen was maar dat het gebaseerd was op een boek én dat er een Japanse verfilming van bestond. Die was echter niet zo gemakkelijk te vinden dus ik sprong eerlijk gezegd ook een gat in de lucht toen ik dit op VHS voor 25 cent op een rommelmarkt in een bak met andere films vond.

Al gaat het jammer genoeg wel om de in het Nederlands nagesynchroniseerde versie. Nu zou je denken dat dat op het eerste zicht niet zo erg is (menig Disney vind ik in het Nederlands geslaagd) maar met het verhaal van Nello & Patrasche hebben ze toch wat een misser begaan. Het begint al met het feit dat ze om de een of andere reden ervoor gekozen hebben om Nello te veranderen in Martijn en dat past werkelijk voor geen meter als je bekend bent met het verhaal. Alois wordt ook verandert naar Marieke maar daar kan ik op zich nog wel mee leven. Ook de stemmen op zich zijn niet altijd even geslaagd maar bon, ik ben eigenlijk al blij dat ik dit überhaupt op de kop heb kunnen tikken. Wanneer je bekend bent met het verhaal, dan weet je dat je je aan een serieuze tranentrekker kunt verwachten. Het verhaal van Nello (Martijn, hoe komen ze erbij!) & Patrasche is geen vrolijk verhaal maar langs de andere kant is er enorm veel schoonheid in te ontdekken waardoor het het allemaal waard is. Het unhappy end vind ik persoonlijk dan ook de perfecte afsluiter en ik ben blij dat ze dat hier tenminste hebben behouden want in Amerikaanse versies wordt er vaak voor een happy end gekozen.

Qua animatie is dit wel enorm geslaagd, al is het natuurlijk wel erg tof om je stad in een Japanse animatiefilm de hoofdrol te zien vertolken. Dat het sprookje ginder erg populair is was al af te leiden aan de meute Japanners die zowat elke dag aan het marmeren standbeeld aan de kathedraal staan. Diezelfde kathedraal wordt trouwens mooi in beeld gebracht maar dat geldt werkelijk voor praktisch de gehele film. De achtergronden zijn gedetailleerd, vloeiend en de brand van de molen is het hoogtepunt. Het is dan ook zonde dat er naar het einde toe gekozen is om de gewone tekenstijl te mengen met CGI. Hierdoor zien de engelen die op Nello & Patrasche neerdalen er vrij lelijk uit en verdwijnt de schoonheid van de scène. Wel grappig om af en toe die typische Japanse stijl te zien opduiken (onder andere tijdens de achtervolg tussen Nello en de ketellapper op de markt) maar het valt vooral op wat voor werk de Japanners in de Nederlandse staal hebben gestoken. Opschriften van winkels, de mededeling van de tekenwedstrijd, ... Allemaal in perfect Nederlands en dat is toch merkwaardig.

Ontzettend mooie film die het originele verhaal alle eer aandoet. Toch ben ik aan het twijfelen tussen een 3,5* of een 4*. Het is vanwege de Nederlandse dub dat ik toch niet volledig van de film kon genieten en volgens mij zit er een met een herziening in een andere taal (waar hopelijk wel de juiste namen gebruikt worden) wel een verhoging in. Toch vreemd dat dit bij ons amper gekend is terwijl het in Japan zo'n enorm populair verhaal is.

3,5*

Toch wel fijne herziening.

Had er eerlijk gezegd toch wel wat schrik voor. Het was al best lang geleden en de art style was toen al best verouderd en da's er ook echt niet op verbeterd. Eerste half uur was ook een beetje doorbijten, maar eens gewend aan de simpele tekenstijl van de personages neemt de kracht van deze film toch de bovenhand.

Sowieso wordt het visuele nog wel een beetje gered door de mooie achtergronden en best slimme animatie. Niet weelderig geanimeerd, maar wel met veel gevoel. Verder is het vooral het bekende verhaal dat de film toch een mooi, emotioneel gedreven drama maakt.

Grappig is nog wel dat de film z'n eigen aanpak verdedigt in het plot zelf. Nello's schilderij in de schilderswedstrijd kan eigenlijk gewoon symbool staan voor deze film. Nog niet zo vaak gezien dat een film zichzelf expliciet verdedigt in het plot (Reconstruction misschien, Dead Leaves deed het ook wel).

Blijft in ieder geval een fijne en zeer effectieve film. Mag in het rijtje met Watership Down en Hotaru no Haka gaan staan. Wel een halfje eraf, want visueel is het toch nét iets te mager geworden.

4.0* en een uitgebreide review

Een film die zich kan meten tussen Hotaru no Haka en het verhaal Sans Famille (Remi alleen op de wereld). Een verhaal dat Vlamingen vooral kennen dankzij Willy Vandersteen met de versie van Suske & Wiske. Rond die periode begon ook de controverse in Antwerpen over de locatie. Het verhaal werd toegeëigend door het Antwerpse zuidelijke district Hoboken. De beschrijving is eerder een mengeling van wat de Engelse schrijfster Maria Louise Ramé zag tijdens haar rondtrip in Vlaanderen. Wel is Antwerpen zelf en de omstandigheden in het toenmalige Vlaanderen vrij accuraat.

En dat is meteen de kracht van de film. Waar de meeste (vooral Hollywoodversies) hun eigen interpretatie geven aan het verhaal met zelfs een ander einde, blijft deze animatiefilm zeer dicht bij het originele boek. En dan zie je meteen dat de kracht van de film duidelijk in het verhaal zit. De animatie zelf is vrij eenvoudig, maar dat komt het verhaal op zich wel goed. De muziek is ook wel mooi en brengt je meteen in de sfeer. Ik volg voor een stuk het vorige bericht van Onderhond over het visueel aspect. Wel met een dubbel gevoel, omdat die eenvoud voor een deel de kracht is. Al mag een film die Rubens en de schilderkunst eert, en die zich afspeelt in het prachtige Vlaanderen, toch wel dat ietsje meer geven om alles ook figuurlijk wat meer in de verf te zetten.

Dit verhaal mag zeker ooit nog extra erkenning krijgen. Feit dat het een Engels boek is en de controverse (die er toch nog wel wat deels bestaat) over Hoboken als locatie, houdt alles wat tegen. Antwerpen omarmt stilaan wel dit mooi verhaal, met recent een nieuw beeld voor de Antwerpse kathedraal ipv de zwarte steen van voordien.

Mooie aangrijpende en soms droevige tot hartverscheurende film gebaseerd op een wat vergeten Engels klassiek literair werk. Een eenvoudige kroniek die het vooral heeft over de sociale miserie uit het midden van de 19de eeuw : armoede, schaarste, klassenverschillen. Maar ook dierenmishandeling, wat heel vooruitstrevend was in die periode. De tekenstijl is jaren 70-80 en dus vrij klassiek voor een anime uit 1997. Zo moest ik vaak aan de Japanse animereeks "Alleen op de wereld" denken (naar het boek van Hector Malot) die ik nog als kind zag, met een gelijkaardig verhaal over bittere armoede. De eenvoud van het grafisme maakt de film er echter niet minder emotioneel op. Ook de nostalgisch oproepende beelden van een ruraal en rustig Vlaanderen met zijn molens, grazige weiden, brugjes en boerendorpen is hartverwarmend om zien.

Het voelt wat ongemakkelijk om een film met Vlaamse insteek te zien als een Japanse productie. Het is een verhaal dat weinig bekend is bij ons denk ik. Bizar eigenlijk, want als ik de cultuurdrang van Vlaanderen zie, dan konden ze wel iets met Antwerpen en de Kruisafneming van Rubens. Er is wel destijds inderdaad via de strips van Suske & Wiske een verhaal rond verweven, een leuke strip overigens: "Het dreigende dinges", we spreken dan midden jaren 80, maar daar blijft het dan bij. Het dreigende dinges - Suske en Wiske no. 201. Het sprookje "Het meisje met de zwavelstokjes" Deense schrijver Hans Christian Andersen is een afgeleide van het verhaal.

Een tragisch verhaal, erg mooi vorm gegeven door deze Japanse anime. Hartverwarmend en -verscheurend op het einde. Qua tekenstijl vrij basic en eenvoudig, maar dat helpt wel denk ik om het verhaal kracht bij te zetten. Na lange tijd teruggezien en me niet beklaagd.