The Paper Boy (1994)

Het verhaal van The Paper Boy is niet het meest originele, met wellicht de twist dat de psycho hier een jochie van een jaar of twaalf of veertien of zo is. Johnny heeft geen moeder meer en een afwezige vader, en probeert als een volleerd stalker (met een stevig Oedipus-complex) zichzelf de familie van Melissa in te wurmen. Dat gaat in het begin nog wel redelijk, maar het wordt al snel duidelijk dat Johnny een psychopatische mafketel is die bovendien niet bij de familie hoort. Maar zodra hij weggestuurd wordt, ontspoort hij pas echt (en gaat hij op een killing spree, al moordde hij voor die tijd ook al). In die context is het allemaal best redelijk gedaan, inclusief acteerwerk waarbij ook Johnny redelijk overkomt als een psychopaatje. Het is verder wel redelijk dertien in een dozijn, met een wat ongeloofwaardig plot waarbij bijvoorbeeld ook de politie schittert door afwezigheid - ondanks dat er een body count in dat stadje is waar West Baltimore u tegen zou zeggen. Desondanks prima vermaak.

De film speelt zich af in het jaar 1969 en is gesitueerd in het plaatsje Lately dat in het moerassige deel van Florida is gelegen. Daar werd in 1965 de impopulaire sheriff vermoord. White trash met de naam Hillary van Wetter wordt voor de brute moord ter dood veroordeeld. Twee journalisten van de Miami Times onderzoeken signalen die op de eventuele onschuld van Hillary wijzen.

De film volgt het onderzoek van de journalisten en zoomt behalve op het feitelijke onderzoek vooral in op de gevoelens die bij alle personages in de loop van het onderzoek vrijkomen. In plaats van op zinderende spanning drijft The Paper Boy met name op onderdrukte emoties. De invulling van de personages en het acteerwerk dat daarbij hoort zijn dan belangrijk. De ene acteur verdwijnt overtuigender in zijn emoties dan de ander. Het ene personage is realistischer vormgegeven dan het andere.

Nicole Kidman en John Cusack maakten de minste indruk. Nicole Kidman als de sletterige vriendin van Hillary, doet haar best maar ik vond de stereotype invulling van haar personage niet echt overtuigen. Ook John Cusack viel tegen. Als psychopathische en seksueel uitgehongerde bruut blijf hij hangen in een stereotype vertolking van een psychopathische en seksueel uitgehongerde bruut. De rest van de cast is redelijk tot goed, waarbij Zac Efron zich onderscheidt en zich wat mij betreft in de categorie goed bevindt.

Het verhaal wordt hoofdzakelijk vanuit het perspectief van de zwarte huishoudster Anita verteld. Door haar ogen maakt de kijker kennis met de personages en met de dagelijkse vernederingen waarmee de zwarte mens en Anita in het bijzonder worden geconfronteerd. Met het eigenlijke verhaal heeft deze beleving niets te maken, maar het tonen ervan is wel van toegevoegde waarde voor de sfeertekening. Het geeft een schrijnend beeld van het racisme dat in dit deel van Florida nog welig tiert. Niet alleen de segregatie komt langs. Ook sociale ongelijkheid, hiërarchisch denken en afhankelijkheid (ook van seksuele aard) hebben een sfeerbepalende plek in de film. Het is wat veel.

Door de sterk aanwezige psychologische subtekst wordt de thrillerkant van het verhaal in de loop wat uit het oog verloren. Zelfs de journalisten lijkt de ontrafeling van het moordmysterie op den duur niet veel meer te kunnen schelen. Te zeer zijn ze behept met de psychologische laag die over hen heen rolt. De beslissende aanwijzing voor de ontrafeling wordt dan ook enigszins plompverloren gedropt en blijft vervolgens in vaagheid schemeren. Een concreet antwoord levert de film niet. Ik bleef na afloop in dat opzicht teleurgesteld en een beetje mopperend achter.