Preferisco il Rumore del Mare (2000)

Mooie film.
De vader in het verhaal is een echte Calimero die langs alle kanten geplaagd wordt door expliciet Italiaanse kwalen: corruptie, tegenstelling Noord/Zuid, klassenverschillen, la famiglia, de katholieke moraal…
Hij probeert zo hard naar ieders pijpen te dansen dat hij finaal mislukt.

Het is wel raar dat nergens verduidelijkt wordt wat er precies aan de hand is. Hoe de Zuiderse jongen zijn mama vermoord is, daar hebben we toch het raden naar. We gokken al snel op maffiageweld, maar daar is het Callopresti waarschijnlijk ook om te doen.

Ook de plaats waar hij terecht komt, is een beetje een vaag oord.
Het draait allemaal om de karakters en hoe ze onderling reageren.
De Zuiderse, stuurse, ondoorgrondelijke jongen wordt schitterend vertolkt. We krijgen een wat naïeve, absoluut wereldvreemde jongen, op het dommige af, maar toch met een bijna magnetische aantrekkingskracht. Maar zoals dat hoort, wordt niemand zwart-wit afgeschilderd. Ook zijn rijke, verwend neef lijkt iets ingewikkelder in elkaar te zitten dan je op het eerste zicht zou zeggen. Mooi ook om te zien hoe hij na zijn trip naar London snel terug veritaliaanst.

Waar het uiteindelijk allemaal om draait, is niet meteen duidelijk en daardoor blijf je dan toch weer een beetje op je honger zitten.

Hoewel het wel treffend - wanneer de priester vraagt waarom de jongen terugkeert naar het Zuiden- laconiek wordt afgesloten met de quote, ook de titel van de film

Ik verkies het geluid van de zee. En dat blijkt inderdaad uiteindelijk het onderwerp van deze intrigerende film te zijn. Een hele subtiele film met ook aanzienlijk meer inhoud dan het op het eerste gezicht lijkt. Een jongen uit het zuiden van Italië, en tevens wees, wordt opgevangen door een stel weldoeners uit het noorden. Alleen die weldoeners blijken er uiteindelijk zelf ook een zooitje van te maken. En zo keert de jongen dus maar weer terug naar het zuiden met de woorden : " ik verkies het geluid van de zee ". Meer is het niet. En zoveel gebeurt er ook niet in de film. Maar de film laat je wel met gedachtes achter. En dat is het intrigerende van de film.
Verder vond ik het ook wel leuk om te zien dat een flink aantal van mijn vooroordelen over Italië en de Italianen in deze film werden bevestigd. En dat is zowel positief, negatief als neutraal. Ik moest bijvoorbeeld ook nogal eens aan Berlusconi denken. En daar lopen er vast een hoop van rond in Italië.
Stefan Dias hieronder weet dat allemaal nog mooier uit te leggen. Bravo ! Misschien verdient de film eigenlijk wel meer dan de drie sterren die ik hem heb gegeven.

Prachtige film, met schitterende acteurs. Zo rijk en boeiend zie je ze niet veel. Ik wilde hem al herzien toen hij nog bezig was, maar was té zeer geboeid om niet eerst verder te kijken...

NB. Het deed mij soms wat denken aan Pasolini (met name Teorema), maar dan veel "serener"...

Mwah, kan er weinig mee. Vormtechnisch is Preferisco il rumore del mare onopmerkelijk, en de personages zijn eerder irritant dan interessant. Wat je de film echter moet nageven is dat de geportretteerden niet zo gemakkelijk te vangen zijn in de gebruikelijke sjablonen. Dat geeft een zekere mate van onvoorspelbaarheid die ook voorkomt dat de verveling echt kan toeslaan.

Mooie ingetogen filmparel uit Italie. De vriendschap tussen de twee jonge hoofdrolspelers blijft een beetje mysterieus. De vaderfiguur is echt een irriterend personage. Het hoeft niet altijd over de maffia te gaan in Italiaanse speelfilms, dat bewijst deze kleine, poetische film.

De film kon me nergens pakken, ik had er helemaal niets mee.