Les Week-Ends Maléfiques du Comte Zaroff (1976)

Welkom bij één van die vreemde kronkels uit de filmgeschiedenis.

In de jaren 70 kon je blijkbaar alles op film krijgen dus dat decennium kwam er dus ook enorm veel trash uit. Sommigen extreem goed anderen een pak minder.

Deze film heeft ook wat te bieden qua trash, horror is het zeker niet, meer een softsex exemplaar met horror op de achtergrond.

Mede dankzij de aparte en bevreemdende muziek is het best de moeite om deze helemaal te zien, alhoewel je op het einde jezelf afvraagt naar wat je eigenlijk gezien hebt, maar dat hoort nu eenmaal bij dit soort films.

Het zal niet ieders smaak zijn, maar bij mij kwam het toch erg leuk over.

"Seven Women for Satan" is geen geweldige Horror / Erotiek film, maar hij is zeker interessant voor iedereen die een voorliefde heeft voor "Euro Horror" uit de jaren zeventig. De film is van de Franse regisseur Michel Lemoine en hij is tevens de hoofdrolspeler. De film lijkt op een Jean Rollin film en dat wordt benadrukt door het meespelen van Joëlle Coeur, die een favoriete actrice is van hem.

Graaf Boris Zaroff (Michel Lemoine), de laatste telg uit een lijn van decadente en perverse aristocraten, is een gerespecteerde en rijke Parijse zakenman. Elk weekend zoekt hij zijn toevlucht in het familiekasteel op het platteland, gerund door zijn butler Karl (Howard Vernon), die er altijd in slaagt om een nieuwe vrouw voor hem te vinden om de ietwat droevige nachten op deze geïsoleerde en saaie plek op te fleuren. Verscheurd door zijn sadistische neigingen die voortkomen uit zijn voorouders, martelt en vermoordt hij deze vrouwen om zijn moordzuchtige impulsen te bevredigen.

Maar Zaroff wordt af en toe uit zijn tent (of beter gezegd kasteel ) gelokt door de romantische verschijning van de overleden gravin Anne de Baoisryvault (Joëlle Coeur), die voorheen de eigenaar was van het kasteel en die de minnares was Zaroff's beruchte vader en die onder vreemde omstandigheden (viel tijdens het vrijen op de hooizolder op een rek met metalen punten) stierf. In het wit gekleed spookt haar geest rond en dat zowel binnen als buiten het kasteel. Terwijl Zaroff geleidelijk zijn verstand verliest, doet Karl, die de ziekelijke wensen van de familie Zaroff zorgvuldig respecteert, er alles aan om ervoor te zorgen dat hij zijn smadelijke daden voortzet, zoals gewild door zijn vader, die de butler was van Zaroff's vader. Maar het spook van Anne probeert Zaroff weer op het goede pad te brengen.

Hoewel het allemaal wat maf en niet boeiend en niet spannend (op misschien één scène na) is en je ook soms afvraagt "waar gaat dit over?", zeker in het begin, weet de film wel te vermaken. En dat komt vooral door de vele mooie beelden en vrouwen, die ook regelmatig poedelnaakt (soms ook zo dansend) te bewonderen zijn en dat wordt dan meestal op zeer fraaie wijze in beeld gebracht. Zo krijgt liftster Stephanie (Maria Mancini) na circa 8 minuten champagne aangeboden door Zaroff tijdens een gezellig onderonsje bij de open haard en wordt er gezegd:

"Would you like some champagne, or shall I pour it all over your body and drink it as if you were crystal?"

Natuurlijk kiest ze voor het laatste en zien we haar daarna poedelnaakt overgoten worden met champagne en wordt er vanaf haar lichaam gedronken door Zaroff. Niet veel later zien we haar dan vrijen / neuken met Zaroff op een zebrahuid bij de open haard. Voor haar loopt het wel niet goed af, want ze wordt uiteindelijk gewurgd, gebeten (in één van haar borsten), met het hoofd op de grond gedrukt en geschopt als ze liggen te vrijen (dan zie je ook de weer de borsten van Maria Mancini) in een bos (waar ze naartoe zijn gereden met de auto) en als ze dan halfnaakt wegrent, wordt ze uiteindelijk doodgereden door Zaroff, die daarna zegt:

"Stephanie... you're all broken. A rag doll. You're only a rag doll. And I thought you were a woman. I believed it for a second and it hurt me. Hurt me so much. But you're only a broken doll."

Hij stopt daarna het lichaam in de kofferbak van de auto en dumpt het daarna in een meertje via een roeiboot. Daarna rijdt hij terug naar het kasteel en maken we na circa 24 minuten voor het eerst kennis met zijn butler Karl, zien we de vader van Karl via een flashback op zijn sterfbed en maken we ook kennis met Jeanne (niet voor het eerst overigens), waarover Karl tegen Zaroff zegt als hij klaar is met eten:

"This is Jeanne. She is ready for your pleasure."

Daarna betast Zaroff haar en o.a. één van haar borsten. Maar als Karl vraagt "Shall I send her to your room?", antwoordt Zaroff:

"Not tonight. I'm tired. Maybe tomorrow."

De ochtend erna als Zaroff aan het wandelen is, maken we ook voor het eerst kennis met de geest van Anne de Baoisryvault, die hem iets laat zien uit het verleden. Als Anne dan wegrent en Zaroff haar achterna rent, belanden we op een kerkhof en stuiten we op een graftombe, waarop staat:

"Anne de Baoisryvault, 1888 - 1912"

En verder zien we o.a. Zaroff's nieuwe secretaresse Joëlle (de mooie Martine Azencot) na circa 46 minuten poedelnaakt vrijen op bed met een boa met blauwe veren en die van te voren nog in een zwarte glitterjurk ritmisch (je hoort dan ook Afrikaans trommelgeluid) aan het dansen is voor het beeld van een zwarte man. Als het beeld dan overgaat naar een echte gespierde zwarte man (Manu Pluton), betast deze haar. Ook met haar loopt het niet goed af, want als ze poedelnaakt wegrent in de boa met blauwe veren, wordt de hond (een Deense Dog) Ingmar op haar afgestuurd door Karl (die dan ook zegt "Ingmar will calm her! Go, Ingmar, go! She's all yours.") in het kasteel, die haar te pakken krijgt en bijt en waarna zij uiteindelijk dodelijk valt (van een trap) als ze probeert te ontkomen.

De film opent overigens ook op fraaie wijze, want dan zien we namelijk de poedelnaakte Jeanne (Patricia Mionnet) rennen door de bossen van Zaroff's landgoed en jaagt hij te paard en samen met zijn hond op haar. Als hij haar te pakken krijgt, slaat hij haar met een zweep (dat zag er wel zeer nep uit, want hij raakt haar niet eens) en valt ze in een afgrond dood, waar we haar dan op de grond dood zien liggen en Zaroff zijn ogen sluit. Als hij zijn ogen weer opent bevinden we ons opeens op zijn kantoor en zegt hij tegen zijn secretaresse (Sophie Grynholc):

"Sorry. I was miles away."

Dus wat er gebeurt is met Jeanne, heeft hij gefantaseerd of is eerder gebeurt.

Naarmate de film vordert, begint Zaroff te hallucineren en voor je het weet ziet hij geesten en vooral die van Anne de Baoisryvault, waarvan ook een zelfportret in het kasteel hangt. Ondertussen vermoordt hij een paar vrouwen, die sporadische go-go-dansers lijken te zijn zoals Joëlle, en ook het stel Francis (Robert de Laroche) en Muriel (Nathalie Zeiger) die aankloppen vanwege autopech en die mogen overnachten. Als ze naar hun kamer worden gebracht, begint Muriel zich uit te kleden en gaat ze topless dansen en als ze dan weer een shirt aantrekt en uit een raam kijkt, ziet ze het lichaam van een dode vrouw (dat van Joëlle). Als ze dan Francis roept, ziet deze niets en ontstaat er een spelletje "I saw a dead body" / "No, you didn't!", waarna Muriel vrolijk verder gaat met dansen (dan helaas wel met haar shirt aan)

Als ze daarna samen met Zaroff gaan dineren, komen ze te weten dat in de kelder van het kasteel een martelkamer is, waar ze zeer nieuwsgierig over zijn en waar ze naar gaan kijken. Ze krijgen dan uitleg over "The double butcher's fork" (bedoeld om dikke mannen te martelen), "The back breaker" (om de rug te breken), "The iron mask" (voor het uittrekken van de tong), "The copper hammer" (om botten te breken) en "The lovers's bed", welke de aandacht van Muriel heeft en waarover gezegd wordt:

Muriel: What's this for?
Zaroff: To punish unfaithful wives. They called it 'the lovers's bed'.
Muriel: A pretty name for an instrument of torture.
Muriel: How did it work?
Zaroff: The adulterers were strapped onto it.
Muriel: Can we try it?

Natuurlijk mogen ze het proberen, waarbij dan Francis op "The lovers's bed" op zijn rug gaat liggen en Muriel gaat bovenop hem liggen (standje missionaris, maar dan met man onder en de vrouw boven). Als Zaroff dan het martelapparaat aanzet, komen er lange metalen pinnen aan een zware steen langzaam naar beneden (Zaroff en Karl zijn dan weggelopen en Karl zou het martelapparaat eigenlijk moeten stoppen, maar doet dat niet) die Muriel en Francis doorboren en pletten (ook in die volgorde). Vlak van te voren zegt Muriel (die niet weet wat er gaat gebeuren) dan nog tegen Francis:

"Francis, what if they're crazy and this is for real?"

We zijn dan inmiddels in de circa 70e minuut aangekomen, waarbij we nog getrakteerd worden op een uitzinnige en vreemd poëtische finale tussen Zaroff en Anne de Baoisryvault en waarbij we ook nog een aantal vrouwen naakt te zien krijgen en o.a. een mooie vrouw met rood krullig haar (haar naam is helaas onbekend) in een geopende nachtjapon, die door Zaroff gevingerd wordt (hij betast ook haar borsten en zoent haar) en uiteindelijk doodgestoken wordt met een schroevendraaier. Ook zien we weer Joëlle dansen voor het beeld van een zwarte man, maar dit keer dan poedelnaakt. Ook nu weer komt het beeld tot leven en betast de zwarte man het naakte fraaie lichaam van Joëlle en o.a. haar borsten.

Uiteindelijk loopt het ook voor Zaroff slecht af, als hij in de graftombe van Anne de Baoisryvault (die we dan als skelet zien) opgesloten wordt. Karl laat hem dan ook opgesloten achter en vertrekt dan naar het kasteel, waar hij het bordje "FOR SALE" op de ingangspoort hangt. Als hij dan wegrijdt met de auto, zien we nog Anne de Baoisryvault op de achterbank zitten, die met haar handen naar zijn keel wilt grijpen, waarna we het geluid van een crashende auto te horen krijgen en de film afgelopen is na precies 90 minuten. Hier op MovieMeter staat als tijdsduur 82 minuten, maar ik heb de "Extended Version" ervan gezien met een drietal extra scènes (twee mannen die filosoferen over de grens tussen realiteit en fictie, de mooie vrouw met rood krullig haar en de seksscène tussen Zaroff en Stephanie op de zebrahuid).

De cast is net zoals de film ook niet geweldig, maar ze deden het wel allemaal verdienstelijk en de vele mooie naakte vrouwen waren een genot om naar te kijken en vooral Martine Azencot (als Joëlle), maar ook Maria Mancini (als Stephanie) en Nathalie Zeiger (als Muriel). En verder vond ik het leuk om Howard Vernon weer eens te zien in een film, want hem ken ik vooral uit de vele Jesús Franco films die ik in 2020 gezien heb.

Ondanks het ietwat losse plot en het soms trage, weloverwogen tempo van de film, zijn de beelden en het camerawerk in "Seven Women For Satan" van topklasse en houden je als kijker geïnteresseerd in de film en dat van de eerste tot de laatste minuut. Regisseur en hoofdrolspeler Michel Lemoine roept vanaf het begin van de film ook een ​​vreemde en droomachtige sfeer op en exploiteert deze effectief en weet die sfeer ook vast te houden tot het einde. En de kers op de taart zijn natuurlijk de vele mooie vrouwen die ook allemaal naakt te bewonderen zijn en velen van top tot teen.