The Ten Commandments (1956)

Bijna vier uur gekeken naar een hier en daar niet al te boeiende film, maar toch wel een erg mooie film. Goeie rol van Heston als Mozes en ik verbaasde me vooral over de special effects. Het 'openen' van de rode zee zag er voor die tijd erg goed uit Maar ondanks de vele mooie beelden was het voor mij grotendeels een langdradige bedoeling. 3*

Een meeslepend verhaal, waarin de bijbelverhalen die ik nog ken van mijn jeugd, tot leven komen. Ik denk dat iemand die hier niet mee is opgevoed, deze film eerder minder boeiend zal vinden.

Mozes kan niet beter vertolkt worden dan door Charles Heston. Wat een wereldrol!

Anne Baxter als Nefretiri is een van de mooiste vrouwen van het witte doek. Ik wil ook een vriendin die Nefretiri heet. Grappige naam.

De spectaculaire ontsnapping uit Egypte is niet eens het hoogtepunt uit de film, dat zijn wat mij betreft eerder de paleisscenes.

Prachtige klassieker omtrent het bekende bijbelverhaal. Ondanks de gedateerdheid in special effects blijft dit werk oogstrelend en zéér goed.

Deze film uit de jaren '50 is vrij theatraal opgesteld en dat merk je aan de decors en de dialogen. Maar dat heeft net z'n charmes vind ik. Ook zijn de special effects vrij goed voor die tijd.

Het verhaal omslaat heel het verhaal rond Mozes, waar veel andere films slechts een deel voor zich nemen. Het levert wel genoeg stof op om meer dan 3 uur film te kunnen vullen. Cecil B. DeMille is wel sterk als regisseur om het geheel zonder verveling aan elkaar te krijgen.

Zeker een aanrader als je van de 50's spektakelfilms houdt.

Tijden geleden gezien tijdens de godsdienstles! De leraar vond het altijd een erg strak plan om films te laten zien en zo ons wat bij te brengen over al dat wel en wee dat in de bijbel staat beschreven. The Ten Commandments was daar één van. Aan de speelduur te zien, zijn we vijf weken (elke week een les van vijftig minuten) zoet geweest met deze film. In mijn herinnering was het een gedateerde film maar met wel een handvol indrukwekkende scenes. Dat die zee openspleet had een hoog -karakter.

It would take more than a man to lead the slaves from bondage. It would take a God

Vanwege de sneeuw had ik eigenlijk niet veel zin om buiten te komen. Ik wist niet goed wat anders te doen dus ging ik door mijn filmcollectie om te zien of ik iets interessants tegen kwam. Toen viel mijn oog op The Ten Commandments en wist ik het meteen, dit zou me wel een namiddag kunnen bezig houden.

The Ten Commandments is in alle opzichten een gigantisch spektakelstuk. De effecten wissel nogal hard van kwaliteit. Soms komen ze nogal knullig over, de vuurzuil en de brandende struik onder andere, maar al even vaak slaagt De Mille er wel in om met beperkte mogelijkheden, zeker voor die tijd, er toch iets moois van te maken. Het splijten van de zee behoort dan zonder twijfel ook tot het beste wat de film heeft te bieden, samen met heel de aankleding van Egypte eigenlijk. Want laat ik eerlijk zijn, dat is waar de film zijn punten mee haalt. Egypte ziet er wondermooi uit en ook de kleding, de gebouwen, ... zien er allemaal ontzettend realistisch uit.

Het verhaal van Mozes is parate kennis volgens mij, toch zeker de belangrijkere zaken, dus is het wel knap dat De Mille mijn aandacht voor ongeveer 3/4 van de film weet vast te houden. Ik zeg 3/4 want het ging te hard bergaf in het midden van de film. De film leek precies ook niet echt een einde te hebben. Eerst vertrekken de Hebreeën uit Egypte en is er blijde chaos. Dan besluit Ramses om hen toch nog te achtervolgen waardoor we de bekende splijting van de zee krijgen. Wanneer dat dat achter de rug is krijgen we eindelijk onze 10 geboden waaraan de film zijn titel ontleent maar alsof dat dat nog niet genoeg is wordt er nog de tocht door de woestijn van 40 jaar bij geweven. Pas op, ik vindt het knap dat De Mille het heeft aangedurfd om echt heel het leven van Mozes te verfilmen waar andere regisseurs er vaak voor kiezen om maar een deel te verfilmen maar dat neemt niet weg dat het vooral in het midden iets te saai is om nog te boeien. Daarvoor is de speelduur in mijn ogen simpelweg iets te lang. Er zijn een aantal films die hoog heb gewaardeerd met een langere speelduur (Gone with the Wind, Lord of the Rings, ...) maar die slagen er gewoon meer in om me constant te boeien. Wat de film ook nog wel een klein extra puntje geeft is het idee dat ik vroeger als klein manneke effectief op dezelfde trappen als Mozes heb gelopen maar dat is natuurlijk een persoonlijk tintje.

Charlton Heston blijft voor velen bekend van zijn rol als Ben-Hur maar ik betwijfel of die rol even goed is als degene die hij hier vertolkt. In de hele Cinemageschiedenis zijn er een aantal acteurs die een personage zo kunnen vertolken alsof ze het effectief zijn. Hestons Mozes is er hier één van. Beginnende van zijn jonge jaren als prins tot de man met de verschrikkelijk lange baard, nergens verliest hij zichzelf in theatraal acteren. The Ten Commandments kent naast Heston ook nog verschillende sterke bijrol acteurs. Zo is Yul Brynner bijna even goed als Heston in zijn rol van Ramses. Ik ben hem pas beginnen te waarderen door zijn rol in Brothers Karamazov maar hier is hij zonder twijfel even goed. Dat geldt ook voor Anne Baxter. Een schoonheid maar ook één die effectief kan acteren. Vooral haar evolutie van verliefde vrouw naar meedogenloze feeks die haar jeugdliefde wilt kapot maken is fenomenaal. Ik ben wel benieuwd hoe Audrey Hepburn de rol had kunnen vertolken maar ze werd door De Mille als te plat van voor gezien dus ging de rol naar Baxter. De rest van de cast is ook zonder twijfel de moeite. Vooral Nina Foch, die een jaar jonger is dan Heston (!), is qua bijrol verreweg het beste, samen met John Derek die de rol van Joshua vertolkt.

Een gigantisch epos dat de moeite waard is voor de rollen van Heston, Brynner en Baxter. Jammer genoeg is het verhaal bij vlagen iets te saai maar maken de effecten toch nog veel goed.

So let it be written, so it shall be done

3*

Het scheen een prachtige film te zijn, maar mijn zin stond er niet zo naar aangezien het lange speelduur. Toch maar eens geprobeerd en ik moet nageven : wat een prachtige film is dit! Zeker voor zijn tijd, als je de effecten gaat vergelijken met de films van tegenwoordig stelt het allemaal niet zo veel voor, maar zeker voor '56 is dit erg knap. Ook goed acteerwerk, en het verveelde me helemaal niet. Ook een compliment voor de kleding.

4,0*

Het was al weer een tijdje terug (wellicht zelfs 10 jaar) dat ik deze zag en ik had zin in een epos op tweede paasdag. Was het verstandig om The Ten Commandments te herkansen?

Ja en nee. Ik zal vooropstellen dat ik me best vermaakt heb, maar tegelijkertijd kan ik me heel moeilijk voorstellen dat iemand dit werkelijk een goede film vind. Nee, dit zeg ik niet omdat ik een hekel heb aan de Bijbel, maar omdat het een belachelijke film is. Met uitzondering van Jesus Christ Superstar is dit wellicht de meest onzinnige Bijbelverfilming. Misschien is het persoonlijk dat ik het gevoel heb dat een nederige toon beter past bij een onderwerp als deze, maar zelfs dan nog is de bombast waarmee DeMille dit geheel op het scherm tovert compleet absurd. Ik betwijfel of deze regisseur werkelijk moeite heeft genomen om het verhaal te begrijpen, want dit contrasteerd rijk met wat we zien. Het is dan ook tekenend dat uitgerekend een film over Mozes het meest los gaat tijdens een orgiescène.

Alles wijst erop dat dit een grote vergissing was, van de felle kleuren tot aan de idioot groteske optredens van Charlton Heston en Yul Brynner die iets te hard proberen elkaar af te klassen in Goddelijke gebaren. Ik weet dat meer menselijke performances niet helemaal passen bij de Bijbel, maar dit is het andere uiterste. Het meest belachelijke aan de film zijn echter de dialogen, die geen acteur fatsoenlijk zou kunnen uitspreken. Helaas staat mijn favoriete tekst, die waarin Mozes toekomstige vrouw spreekt over trouwen niet op IMDB, anders zou ik hem hier quoten. Vergeet ook niet de vele soapelementen in de film. Nefretiri (prachtige naam overigens) zit bijvoorbeeld al helemaal niet in de Bijbel.

De vraag die dit allemaal bij me oproept is waarom nog niemand deze film hier camp heeft genoemd. Wat mij betrefd is dit pure camp. Alles is zo dik aangezet, zo belachelijk, dat het stiekem toch weer leuk wordt. Ondanks de Goddeloze speelduur had ik geen moeite om de film uit te zitten. Ik heb ook enige bewondering voor Cecil B. DeMille, want op de een of andere manier heeft hij uit deze waanzin een coherente film willen maken. Geen goede, maar wel een coherente. En toegegeven, het spektakel bij de Rode Zee kreeg zelfs mij mee. Het enige wat me echt op de zenuwe werkte was Debra Paget, die niet alleen zeer slecht acteerd, maar dat niet eens op een leuke manier deed. Anne Baxter stal overigens de show, zij acteerde samen met Edward G. Robinson goed en ze leek ook nog eens als enige te weten dat ze in een vreemde film zat, want ze acteerde verrassend grappig. Toevallig ook de derde film die ik met haar zie in één week, altijd in een compleet andere rol, met afwisselend succes.

2,5* Geestige nonsens, maar ik denk niet dat ik hem ooit nog eens zal aanzetten.

10 Things I Hate About Commandments blijf ik overigens leuker vinden.

Zo dat was een hele zit vanmorgen.

Bijna 4 uur durend bijbel-epos.

Het goede nieuws: Die vier uren gaan redelijk vlot voorbij-De film wordt nergens langdradig of vervelend.

Anderzijds heeft het niet het absolute topniveau van een Gone With The Wind of een Ben-Hur.

Leuk om gezien te hebben, maar een herkijk zit er niet zo 1-2-3 in.

Hoogtepunt: De Rode Zee-scene!

Over schoonheid zal ik niet klagen bij deze film. Prachtige technicolor kleuren, contrasten, kostuums en decors. Helaas aardig wat studiowerk waar men ook voor op locatie had kunnen kiezen, dat geeft soms een toneelachtige uitstraling.

Mooie muziek, die zich niet opdringt, maar de beelden en sfeer goed aanvult.

Prima geacteerd, weliswaar ook iets theatraal.

Over culturen en bijpassende houding en gedrag werd niet echt veel research gedaan, op een gebaartje na is iedereen erg 'Amerikaans' in deze film.

Het wachten is op een moderne vertolking van hetzelfde verhaal: hippe outcast kleding en desolate locaties, tezamen met onderdrukking en vrijheidsberoving door een met goud behangen machthebber (of iets dergelijks).

Voor deze spectaculaire klassieke uitvoering geef ik toch 4*, voor genoemde mindere elementen max 3*.

Dan de inhoud:

Dit is een mooie verfilming van een bijbels verhaal, het verhaal van Mozes. We moeten maar aannemen wat vanuit het verre verleden als waarheid verkondigd wordt. Voor mij is slechts een gedeelte, namelijk de natuurkundige verschijnselen, mogelijk waarheid bevattend.

Die tien geboden kunnen de eerste kerkvaders wel verzonnen hebben, hoewel ik de meeste ervan wel nobel vind en ze zeker als algemene leidraad in het leven kunnen dienen. Maar in mijn ogen is deze aanpak ook de start van het bevorderen van de onzelfstandigheid van de mens geweest en daarmee tot afhankelijkheid van deze 'vaders' van het volk. Onnatuurlijk en ongezond.

Na de ontmoeting met het brandende braambos (chemie/vuur, elektra of electromagnetisme?) kwamen de wonderdoeningen van Mozes eraan te pas, voor die tijd was hij opstandig, doch ook een wijs en nobel man volgens de geschiedenis. In zijn strijd om zijn volk te bevrijden vertoonde hij wonderen aan het hof van de Egyptische Farao en ook erbuiten. Het veranderen van een staf in een cobra zegt mij dat hij de beschikking had over elektriciteit. Voor mij is dit een natuurkundig verschijnsel, omgezet in een symbool als een cobra omdat men verder geen elektrische stroom en verlichting kende.

Mozes die water in bloed veranderde.... 'als de wateren rood worden' is ook een voorspelling voor de eindtijd, ben benieuwd. In natuurkunde zou ook dit kunnen, chemicaliën of straling en lichtbrekingen die het water rood kleuren (door onze ogen en beperkt gezichtsvermogen gezien) en eventueel ondrinkbaar maken, waarom niet? Het vuur en cobra aspect als symbool voor chemie en/of elektra in de film/bijbel spreekt mij ook aan. En het gouden kalf aanbidden doen we nu ook weer net zo goed. Misschien is dit wel de tijd van Mozes, wie zal het zeggen? Laat de eerste over de natuur heersende fysicus maar opstaan.

Al deze symboliek is interessant. Misschien kon Mozes het zelf of kreeg hij de opdrachten en instrumenten van iemand anders. Ik zie daar verder geen godsbewijs in.

Ik zie het bijbelverhaal dus niet als letterlijke tekst maar als symboliek of versluierde taal, voor in het verleden en wellicht in de toekomst steeds meer bekend en bewezen wordende verschijnselen op gebied van fysica. Een 'de cirkel is rond' verhaal?

Een kleine driekwart jaar geleden zag ik de stomme versie en gisteravond besloot ik dat het tijd was voor DeMille zijn eigen remake, die hij 33 jaar later nog eens besloot te maken. Deze keer met geluid, in technicolor en om het extra groot aan te pakken ook gelijk maar een versie van bijna vier uur. Het resultaat is een kleine verbetering, maar nog steeds geen goede film.

De decors en de aankleding zien er in ieder geval mooi uit. Het acteerwerk en alles wat er verder bij komt kijken is hier en daar wel erg dik aangezet. Heston is overigens wel prima geschikt voor zo’n rol als deze, maar komt in een film als Ben-Hur toch nog wel wat beter uit de verf. Er zitten wel een aantal aardige passages in. Het begin en het einde zijn duidelijk het best. In het middenstuk blijft het hele gebeuren op een gegeven moment wat hangen en zakt alles behoorlijk in. Pas als Mozes weer terug gaat naar Egypte en de confrontatie met de Farao aangaat wordt het allemaal weer interessanter.

De splijting van de Rode Zee ziet er goed uit, al valt niet te ontkennen dat de film op sommige punten qua effecten wel behoorlijk verouderd is. Het is een mooie poging om een historisch epos af te leveren, wat gedeeltelijk gelukt is. Het is bij vlagen best vermakelijk, grotendeels onderhoudend, maar in zijn geheel toch te zwak om echt te overtuigen.

2,5*

Spektakelfilm over het bijbelse Mozes-verhaal dat het vooral moet hebben van de mooie zichten en enkele spectaculaire scènes (voorbeeld de doortocht door de Rode Zee). Al nemen we aan dat het verhaal gebonden is aan "historische" feiten zoals de geschriften ons leren en dat, zoals de proloog vermeldt, men zich gehouden heeft aan uitlatingen, gezegden en gesprekken zoals in diezelfde dokumenten vermeld, dan toch vind ik bepaalde fragmenten een beetje hilarisch en al te bombastisch aandoen, er te veel romance in de film steekt en dat bepaalde acteurs zich amper kunnen ontdoen van hun westerse, twintigeeuwse look en gedragingen (Yul Brynner bijvoorbeeld).

Toch een film die mag gezien worden, maar belange niet de spanning en de emotie is zich heeft als bijvoorbeeld een "Ben Hur".

The Ten Commandments is een verfilming van het beroemde Bijbelse verhaal rondom Mozes en de Tien Geboden. Dit verhaal is al eens eerder verfilmd door DeMille in 1923, maar van een remake is hier geen sprake, aangezien deze film zich volledig concentreert op het leven van Mozes, daar waar de stomme film uit 1923 slechts het eerste uur aandacht besteedde aan het leven van Mozes en het tweede uur het verhaal verplaatste naar de moderne tijd.

In de jaren 50 kende de bioscoopfilm een moeizame periode. Bezoekersaantallen liepen sterk terug door de komst van de televisie. Om mensen terug naar de bioscopen te lokken, verzonnen filmstudio’s allerlei gimmicks om bezoekers te trekken. Eén daarvan was het maken van groot-schalige producties, veelal gesitueerd in de oudheid. The Ten Commandments is hiervan één van de beste voorbeelden, want veel grootser dan deze film geeft het niet. Met een budget van 13 miljoen dollar, was The Ten Commandments destijds de duurste film aller tijden. Meer dan 14.000 figuranten en 15.000 dieren werden gebruikt. Daarnaast bevatte de film nog eens 70 sprekende rollen. Er werd gebruik gemaakt van de modernste trucages en er werden enorme sets gebouwd om het oude Egypte weer te geven. Visueel ziet de film er dan ook overdonderend uit.

Maar naast de visuele pracht heeft de film gelukkig inhoudelijk ook nog wat te bieden. Met een speelduur van bijna vier uur wordt er veel aandacht besteed aan de diverse karakters. Charlton Heston voldoet als Mozes evenals Anne Baxter als Egyptische prinses. De show wordt echter gestolen door Yul Brynner als de valse farao Rameses en Edward G. Robinson als de valse, Egyptische opzichter Dathan. Alles wordt daarnaast mooi ondersteund door de prachtige filmmuziek van Elmer Bernstein.

De enige minpunten zijn de veels te lange speelduur en het ietwat tamme scenario. Het is met name de visuele pracht die de aandacht van de kijker weet vast te houden. Niettemin is The Ten Commandments een onvervalste klassieker uit de filmgeschiedenis.

The Ten Commandments zou de laatste film worden die door Cecil B. De Mille werd geregisseerd. Het werd echter ook zijn meest succesvolle. The Ten Commandments groeide uit tot één van de meest succesvolle films aller tijden en met een rental-opbrengst van 34,2 miljoen dollar was het de meest succesvolle film in de jaren ’50.

Na het zien van Exodus: Gods and Kings werd mijn interesse gewekt voor deze historische spektakelfilm. Aangezien eerstgenoemde film niet helemaal naar m'n zin was, hoopte ik na het zien van deze film op een aangenamere conclusie.

En die veronderstelling kwam helemaal uit, want deze film is de lange speelduur van begin tot eind waard!

Heston zet een prestatie neer van het formaat Ben Hur. Hier speelt hij Mozes op een fantastische manier. Hij heeft de uitstraling van een groot leider en die weerspiegelt hij volkomen op het personage van Mozes. Ook Brynner, als Ramses de Farao, is een welkome aanvulling op een cast die sowieso prima op dreef is.

Ook al kan je soms zien dat de film gedateerd is, viel me het visuele aspect in positieve zin op. Je kunt zien dat hier alle tijd en moeite in is gestoken, zowel qua populatie als kostuums en camerawerk.

Wie houdt van een historische spektakelfilm zit hier precies op het juiste adres en laat de speelduur je niet weerhouden.

4*

Ik heb de gerestaureerde versie uit 2010 gekeken en die viel niet tegen. Cultuurhistorisch spektakel van de bovenste plank.

Veel Technicolor kleurenpracht, indrukwekkende sets met ontelbare figuranten en soms verrassend goede special effects. De soap-elementen neem ik voor lief, ze geven zelfs wat meer sjeu aan het verhaal zonder echt afbreuk te doen aan de inhoud.

Hollywood lijkt het maken van dit soort films te hebben verleerd.

Deze onverwoestbare klassieker ziet er in de digitaal gerestaureerde blu-ray versie geweldig uit. De grootse decors en kleurrijke kostuums spatten van het scherm. De plot ontvouwt zich nogal langdradig en het akteerwerk is erg theatraal, maar toch blijft de film boeien, ondanks zijn enorme lengte. Er zijn weinig saaie momenten en het spektakel weet nog steeds te imponeren. Natuurlijk zijn veel special effects inmiddels behoorlijk gedateerd en sporadisch op het lachwekkende af, maar overwegend worden ze doeltreffend ingezet. En het splijten van de Rode Zee ziet er nog steeds spectaculair uit.

Een groots opgezet epos, met een speelduur tussen de drieënhalf en vier uur. De film begint met een inleiding door de regisseur, dat zie je niet zo vaak. De film beschikt over mooie decors en aankleding en voor die tijd zeer behoorlijke effecten, met name het splijten van de zee is indrukwekkend in beeld gebracht. Het acteerwerk is zeer behoorlijk, alhoewel hier en daar - net als de dialogen - wat te theatraal. Het verhaal is boeiend genoeg om de hele speelduur de aandacht naar behoren vast te houden, al had het uiteindelijk iets korter gemogen. De film is uitstekend gerestaureerd en biedt een voortreffelijke beeldkwaliteit. Zeker een kijkbeurt waard, maar wel een film waar je eens goed voor moet gaan zitten.

"Hisorische accuraatheid" is bij het kijken van deze film het laatste van mijn zorg. In tegenstelling tot andere films over de oudheid is er geen bewijs dat de historische figuur 'Mozes' ooit bestaan heeft. Ook het verblijf van de Israëlieten in Egypte is volledig onbeschreven.

Het verhaal van Mozes werd wellicht rond 800 voor onze jaartelling neergeschreven en is vermoedelijk gebaseerd op het verhaal van de stichter van het Assyrische rijk zo'n 1500 jaar eerder.

Ik catalogeer de film dus als fictie. En in tegenstelling tot andere films in het genre wordt het hoofdpersonage niet overdreven geromantiseerd. Zo is het ook een pluspunt dat er niet diep ingegaan wordt op relatie tussen Neferiti en Mozes.

Je merkt dat de film ‘af’ is. De regisseur wou voor z’n magnum opus alle registers opentrekken: Enerzijds met grote massascènes, maar anderzijds met een oog voor de kleine details.

Wat een indrukwekkende dialogen ook. Soms herlas ik de ondertitels 2 keer om exact te snappen wat er gezegd werd.

Toch 2 puntjes van kritiek:

- De personages lijken nauwelijks te verouderen.

- Men had de film moeten beëindigen na het sluiten van de Rode zee, wat een echt hoogtepunt was. Het hele gebeuren na het wegtrekken uit Egypte is totaal oninteressant.

Op die manier had men de gewonnen tijd kunnen gebruiken om de 7 plagen beter uit te werken.

Onlangs uitgebracht op een prachtige steelbook plus 4K. De oude versie uit de jaren 30 staat er ook nog op. Blijf het een indrukwekkende film vinden al vind ik de minserie ook erg mooi. Daarin zijn volgens mij de 7 plagen beter in verbeeld alsmede doorgang door zee heen, maar het kan ook een andere film betreffen. Anyway anno 1956 is het toch erg knap gemaakt. De 4K versie is ook een kleine meerwaarde. Geluid is niet veel anders dan de normale blu ray versie. Okay de 7 plagen worden niet volledig uitgebeeld (jammer) en ook het stuk waar hij van prins naar slaaf gaat gaat nogal vluchtig en vreemd. Daarin is het net alsof je een stuk mist. En dan hebben we het over een film van bijna 4 uur. Ook een beetje gek is het moment dat Mozes voor apenapen ligt in de oase en vervolgens een held is om de vrouwen te redden ja ja. Ik ken de bijbel zelf niet goed genoeg of het allemaal klopt. Zodoende is het relaas van Goldendream ook wel leuk om te lezen. Maar de film raakt mij wel en is een mooie voorloper van de andere klassieker Ben Hur uit 1956. O ja Mozes zien we steeds wat veranderen alleen die kerstmanbaard kan echt niet.

Film 4.0

Blu ray 4,0 (4K)

Geluid 4.0

Op klassiekerzondag viel deze keer de keuze op Cecil DeMile's The Ten Commandments. Wat helemaal te verwachten van deze film wist ik niet, net zo goed kon ik mij niet herinneren of ik de film ooit gezien had maar achteraf vermoed ik van wel, tevens vreesde ik, ondanks de goede beoordelingen en cijfergemiddeldes, toch wel een beetje de aanzienlijke speelduur van 3,5 uur. Maar goed, zien is weten en zodoende verdeelde ik de film over de middag en de avond, een stap die meteen al uitpakte als een goede zet want ja, 3,5 uur is natuurlijk toch wel een hele lange zit.

Maar van meet af aan maakt de film een goede indruk en heeft deze The Ten Commandments toch wel alle ingrediënten om een geslaagde en goede klassieker te zijn. Er is sprake van prachtige locaties, mooie decors, aankleding met veel oog voor detail, en ziet het er allemaal uit alsof er veel tijd en geld in is gestoken. Neem bijvoorbeeld de bouw van de stad onder leiding van Mozes, Het is in één woord allemaal prachtig te noemen en dat voor een film uit 1956. Een erg welkome verrassing is dan ook nog eens het verschijnen van Yull Brenner die het maar goed doet als de arrogante en achterbakse Ramses. Schrikken daarentegen is de acte de presence van Charlton Heston, oh nee toch niet hij, omdat ik het niet zo op de beste man heb als voormalig voorzitter van de NRA, maar het moet gezegd dat ook Heston zijn mannetje goed staat.

Het eerste deel van de film, waar we dus het opgroeien van Mozes zien, de ontmaskering als Jood en de daarop volgende verbanning, is interessant maar nog niet van het niveau dat het me aan de stoel gekluisterd houdt, sterker, door de lengte is het soms een beetje doorkomen. Voor beterschap hebben we toch echt de fase nodig die volgt na de pauze. Want het is toch echt het tweede deel waar Ramses en Mozes de degens kruisen om het lot van het Joodse volk dat de film voor mij tot volledige ontbranding lijkt te komen. Kostelijk is dan ook de botsing tussen de twee hoofdrolspelers en de ontkenning van Ramses op de 10 plagen die allemaal op hun manier fraai gebracht worden. Vooral de 10e plaag van de eerst geborenen is toch wel uitermate mooi gebracht en opgebouwd, en heeft toch wel een bijzondere prikkel. Net zo fraai is de daarop volgende uittocht, wat een grootse scènes, wat een mensen en wat een dieren, en wat een details, werkelijk prachtig. Om uiteraard natuurlijk uit te komen bij de Rode Zee en wat zich daar afspeelt, en dat is op zijn beurt toch ook weer prachtig gemaakt met dat vuur en die wolken en dat water. Het is voor de begrippen van 1956 fantastisch te noemen. En dan moet de titel nog plaatsvinden in de vorm van Mozes op de berg met de tabletten en het Gouden Kalf.

3,5 uur of niet The Ten Commandments verveelt geen moment en is Bijbel les 1.0 bij uitstek. En wat wist ik er nog veel van, niet raar overigens omdat ik op een Christelijke basisschool gezeten heb maar toch. Ik vond het eigenlijk wel leuk dat het weer eens opgefrist werd. En zo blijkt The Ten Commandments een meer dan sterke klassieker te zijn waarin goed geacteerd wordt, er goede muziek is, en aantal mooie dames, maar bovenal ziet het er allemaal piekfijn uit voor een film uit 1956.