Dandelion (2004)

Ik ben toch minder enthousiast. Mooie natuurbeelden (daar komt vooral de Malick vergelijking vandaan die ik weleens las).
Verder is het een redelijke coming of age-film. Er zitten wat dingen in doe me stoorden ( zoals de zelfmoord in de openingscene die later een fantasie blijkt).
Maar al met al vond ik de film net wat te weinig eigens hebben om echt diep bij mij door te dringen.

3.0*

Mooi en aardig filmpje, dat zichzelf op het einde nog een beetje de das omdoet.

Mooie beelden genoeg, dat zeker. Idyllisch, zoals hierboven al gezegd. Wat een verschil met Man Without A Past die ik gisteren zag, en die toch ongeveer eenzelfde armoede tentoon spreidt. De soundtrack was vaak erg mooi, soms heel wat minder. Beetje wankel geval dus, maar da's vaak wanneer er bestaande nummers gebruikt worden.

Waar de film mij wat faalt is het gebrek aan subtiliteit. Het drama is nogal voorspelbaar, de gebeurtenissen ook. Het ligt er allemaal nogal dik bovenop. Je krijgt in het begin een hoop shit over je heen, waarna alles weer beter wordt en het uitmondt in een feel-good filmpje. Maar opzich was de uitwerking wel erg goed, en had de film zeker 4* gekregen moest het daarbij gebleven zijn. De zelfmoord van het meisje is jammer genoeg een soort van anti-climax. Het gaat teveel op een statement lijken, dat ik al teveel gehoord heb, en niet zozeer kritisch dan wel gewoon zeurderig is.. Jammer, want had deze film erg graag 4* gegeven, nu 3.5*. Genoeg moois te zien, paar erg knappe en aandoenlijke scenes, maar het einde was onnodig. Wel een aanrader verder, en een zeer aardige debuutfilm, al brengt de film dan opzich niet al te veel nieuws.

Een film die veel in z'n mars leek te hebben (al te oordelen naar de openingsmuziek van Sparklehorse), maar die me toch voor het grootste gedeelte koud liet. Nergens werd ik echt in het verhaal gesleurd, kon ik echt meeleven, of wist het me echt te raken. Alsof Mark Milgard uit alle macht probeerde een meeslepende film neer te zetten, maar niet veel verder kwam dan wat fraaie beelden, voorspelbare en overdreven dramatiek (de zelfmoord van Danny, het "i love you" moment als vader en zoon aan het vissen zijn, later het "i love you" moment met zijn moeder) en een aantal mooie vondsten zoals Mason die het water in ploft, de verliefde scenes met Mason en Danny. Maar nee, het redt de film allemaal niet.

De film deed me qua sfeer en personages trouwens ook wel erg sterk aan Donny Darko denken, ook zo'n film die me tamelijk koud liet. De man die vergeefs op de trein staat te wachten leek wel regelrecht gejat van Grandma Death, en ook andere personages (Donnie/Mason, lerares/Mason's moeder, Gretchen/Danny) leken nogal op elkaar.

2,5*