Thérèse Raquin (1953)

Zondag en maandag op TV5.

Hier ben ik wel benieuwd naar. Het boek van Emile Zola vond ik aardig bizar en erg beeldend geschreven. Ik hoop dat Carné vooral de groezelige sfeer van het boek weet over te brengen. Naturalisme ten top. onderdrukte seksualiteit, moord, gewetensnood en waanzin. Ik heb er nu al zin in! Maar ik ben bang dat het tegenvalt.

Van Carné heb ik niets meer gezien nadat ik les enfants du Paradis had gezien, die ik tamelijk braaf vond. De grote Franse regisseurs beginnen wat mij betreft toch bij, Bresson, Cocteau, Melville en Becker.

Heerlijke film. Soms denk ik dat oude films beter zijn juist doordat ze het moesten stellen zonder alle technische mogelijkheden van tegenwoordig. Deze hield mij in ieder geval van begin tot het eind gekluisterd.

Sterk plot en best spannend. Raf Vallone is een hele goeie acteur.

Lekkere gestoorde bijrollen ook

Hmmm.

Ik vond het een nogal onaantrekkelijke film. Ik weet niet waarom, maar ik had eigenlijk een kleurenfilm verwacht en dit zwart/wit ademde een nogal typische Carné jaren 30/40 sfeer uit en niet iets uit 1953. En dat is eigenlijk niet meer goed gekomen vanaf het begin.

Ik ben helemaal niet zo enthousiast over Vallone zoals Querelle en Signoret is met haar emotieloze uitdrukking ook nooit een favoriet van me geweest. Hun hele affaire kwam als onwerkelijk op mij over en erg plotseling. De hele sfeer en setting deed me denken aan de gitzwarte noodlotsdrama's van Clouzot als Corbeau en Diaboliques. Alleen was die vijf a tien jaar eerder en dat hielp deze film niet.

Wel vond ik de locaties fraai gekozen (Lyon zie je niet vaak als decor van een film), maar vooral de textiel/naai winkel met de fraaie wenteltrap en de treinscène/enscenering waren bijvoorbeeld best mooi.

Op zich is Thérèse Raquin een aardige drama thriller. Visueel gezien in orde, hoewel nergens echt positief eruit springend, maar inhoudelijk toch wel een tegenvaller. Het acteren is niet meer dan redelijk en hetzelfde geldt voor de personages. Ze kunnen maar met moeite mijn aandacht vasthouden ondanks een goed uitgangspunt. Het geheel komt op mij te geforceerd over (de moord, de chantage, het einde, ...).

Aardige film met goed verhaal.

Acteren was ook prima.

3,5 ster

Emile Zola's roman bijna 100 jaar na de verschijning door Marcel Carné verfilmd en meteen het gebeuren naar de jaren 50 verplaatst.

Het blijft echter een erg negatieve kijk op wat mensen zoal in staat zijn te doen. Het zwart-wit doet dit pessimisme nog meer tot zijn recht komen.

Het is een naturalistisch gegeven dat stevig en vormelijk is uitgewerkt en waarbij Raf Vallone en Simone Signoret op hun best zijn.

Prachtige film met Signoret in een onderkoelde rol als ongelukkig getrouwde vrouw en Vallone als haar latin lover. In het begin was het wat kluchtig met de wel erg sukkelige echtgenoot en de huisvrienden, maar na de dood van Camille werd het een stuk grimmiger en spannend tot het eind. Ik had verwacht dat de verlamde schoonmoeder roet in het eten zou gooien op het laatst maar het bleek de voorzienigheid te zijn. Het intrigerende verhaal speelt zich af in Lyon ipv het eeuwige Parijs, en wordt ondersteund door mooie zwart-wit fotografie en een fijn tempo.

Onderhoudende film met een sterke cast, zo overtuigt de schoonmoeder. Ik zat te gissen waar de film zich afspeelt tot ik Lyon op een tram zag staan. Mooie beelden van deze interessante stad aan de Rhône.

Op het eind komt de film in een stroomversnelling waarbij in de laatste vijf minuten haast meer gebeurt dan in de voorafgaande speeltijd.

Aardig om gezien te hebben.

Weer een film die tevens als een waardevol tijdsdocument beschouwd kan worden. Dankzij Netflix is er gelukkig genoeg te genieten aan dat front. Soms zijn de verhaaltjes wat sullig (Le Jour se Lève / The man Between), maar wanneer het verhaal van Emile Zola afkomstig is, zit dat wel goed. Zo ook hier: naturalisme ten top, dus een dramatische afloop verzekerd. Wel anders dan in de oorspronkelijke roman, maar dat mag de pret (althans voor de liefhebbers van het genre) niet drukken.
De eerste helft is wat veel tussen-de-schuifdeuren, maar wanneer de trein aan komt denderen, zit de vaart er meteen ook in. Het wordt zelfs reuze spannend en blijft dat tot en met de laatste vijf minuten. Rode vlag is natuurlijk die brief, maar hoe die de zaak gaat verstieren blijft heel lang ongewis.
Kijken dus en vooral ook genieten van de beelden uit het Lyon van toen (streets of cobblestone).
Camille en zijn vrienden zijn een beetje karikaturaal, de rest van de cast is uitstekend op dreef.

Aardig misdaaddrama, maar het viel me toch al met al een klein beetje tegen. Geen Hitchcock zullen we maar zeggen.

Wat ik wel mooi vond is dat het begint als oubollig drama, maar gaandeweg wordt duidelijk dat het toch echt een misdaadfilm is, en dan begint de film pas echt. Signoret was toen nog niet de karakteractrice die ik ken van latere jaren, het is allemaal wat te bleu wat ze laat zien. Raf Vallone is een wat onbeholpen ruwe bolster blanke pit type en je snapt ook niet zo goed wat ze in elkaar zien, maar wat Signoret betreft; alles beter natuurlijk dan die zielige jankvent van haar.

Toch wel sterk verrassend einde.

Prima noir met goed script en feilloze regie.

Dikke 4*

Staat gewoon op Netflix