Macho Callahan (1970)

Macho Callahan opent met een paar ongekend lompe en wrede scenes die je doen herinneren aan het 8e amendement van de U.S. Constitution en het verbod op 'cruel and unusual punishment'. Waar verreweg de meeste films met zo'n opening een crescendo van geweld en gore zouden inzetten, doet deze film precies het tegenovergestelde: naarmate de film vordert, worden de mensen menselijker, aardiger en meedogender. Nogal ongebruikelijk, maar vooral ook eigenlijk erg sympathiek. Of het voor de film ook echt werkt is alleen wat anders, ik ben er nog niet beslist uit - en het gebrek aan reacties hier, het gebrek aan stemmen hier (9) en op imdb (530) geeft daar een nog negatiever beeld van.

Tegelijkertijd ontvouwt het spel zich als een soort Griekse tragedie, die onvermijdelijk naar het al voorbestemde einde gaat. Ook in dat opzicht is de film ongebruikelijk, niet alleen in de schijnbare onafwendbaarheid van het noodlot maar ook in de uitwerking. En er speelt ook nog eens een stel beren mee, en voor de verandering eens niet grizzly's maar Am. zwarte beren.

Ook in de rolbezetting is de film bijzonder, voorop natuurlijk Jean Seberg, die tijdens de opnames zwaar last had van de FBI en hun extreem ongrondwettelijke COINTELPRO spelletjes - ze ziet er ook flets en moe uit vond ik, al kan dat natuurlijk de suggestie zijn. Van Janssen had ik geloof ik nog nooit gehoord, en maar ooit 1 film gezien waarin hij meedoet terwijl hij toch 64 credits heeft. Bekender zijn dan Lee J. Cobb, Pedro Almendariz Jr, David Carradine, maar wie me vooral opviel was Bo Hopkins. Echt zo'n acteur die in die tijd in zo ongeveer alles wat langs kwam leek mee te spelen maar waar ik voor m'n gevoel al zowat vijftig jaar niets meer van gezien heb. Nouja laat het veertig zijn.

Qua cinematografie, geluid, locaties is het allemaal ergens tussen western pulp, tv-film en megaproductie in - allemaal net niet, en dat geldt zowel hoog over als voor de details. Een bijzondere film, maar wellicht niet precies een goede.