menu

Romanzo di un Giovane Povero (1995)

Alternatieve titel: Le Roman d'un Jeune Homme Pauvre

mijn stem
geen stemmen

Italië / Frankrijk
Drama
120 minuten

geregisseerd door Ettore Scola
met Alberto Sordi, Rolando Ravello en André Dussollier

De jonge Vincenzo en de oude Mr. Bartoloni, buren van elkaar, voelen zich beiden diep ongelukkig. Vincenzo, die kunstgeschiedenis gestudeerd heeft, is gefrustreerd dat hij geen vaste baan kan vinden. Mr. Bartoloni heeft het helemaal gehad met zijn vrouw, eens een schoonheid maar nu dik en aan de drank. Op een nacht vraagt Mr. Bartoloni aan Vincenzo, die in geldnood zit, om hem te helpen zijn vrouw te vermoorden, dit tegen een aanzienlijke vergoeding. Een paar dagen later wordt Mrs. Bartoloni dood gevonden, maar ook Mr. Bartoloni's geld is verdwenen. Beiden beginnen elkaar van moord te verdenken.

zoeken in:
Straks bestaan ze niet meer : stemloze Scola's zonder pippo commentaartje...hopelijk trekken sommige wiseguys nu wel de juiste conclusies...
Enfin, soort retro Scola die weer samenwerkte met de ouwe Scarpelli, in iets dat lijkt terug te grijpen op het neo- realisme maar juist nu weer erg actueel is. In concreto : Ravanello is een jonge- nou ja- academicus die geen emplooi vindt en op zijn ong. dertigste nog bij mammie woont in een flat in Rome, zonder uitzicht op beter. Bovendien is het uit met zijn vriendinnetje Ferrari, die vreemd genoeg voor haar kwantitatief zeer bescheiden aanwezigheid werd onderscheiden in Venetië. Om het nog erger te maken blijkt die ouwe buurman Bartoloni niemand minder dan een ouwe Sordi met geverfd haar en snor te zijn, gewetenlozer en opportunistischer dan ooit. Bovendien zoals gezegd moorddadig t.o.v. zijn kenauwijf, een vadsige Teutoonse.
De film is in feite een reconstructie/ flashback van het type zoals dat ook in eig. DDG werd gebruikt, maar ik zei al dat dit retro is. Heel erg retro : de flat waar alles speelt is dezelfde die ook werd gebruikt voor de opnames van UGP, een film die natuurlijk wel beter is, maar ook hier is alles omgeven door een waas van melancholie, hopelozer in feite nog dan in die film. Speelt ook des winters , des avonds en binnen in slecht verlichte vertrekken. Ik vrees alleen dat de film meer vermoeidheid uitstraalt dan de somberheid die men tracht te evoceren, heeft allemaal iets allesschondageweserigs, van een auteur die weet dattie in principe niets nieuws meer te zeggen of tonen heeft.
De melancholie wordt nog versterkt door 1 van de laatste rollen - misschien wel de laatste tamelijk grote- van Sordi en de echt allerlaatste rol van de grote Mario Carotenuto. En Dussollier ? Die is in dubbing tamelijk verspild in deze co-productie als onderzoeksrechter.
Wel een uitstekende score van Trovajoli.
p.s. : Scola zet zijn handtekening weer met het laten optreden van het onvermijdelijke shabby zwerversfiguur, hier een vrouwmens.

Gast
geplaatst: vandaag om 12:35 uur

geplaatst: vandaag om 12:35 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.