The Brain That Wouldn't Die (1962)

Wat me vooral tegenviel is dat er eigenlijk zo weinig gebeurt en dat het zo matig is uitgewerkt. Mad scientist verliest zijn vriendin, weet het hoofd te redden, brengt het tot leven en gaat op zoek naar een lichaam om het d'ronder te schroeven, dat is het. Het verhaal sleept zich langzaam voort. Het heeft wel wat lollighed desondanks en zelfs wat gore

Typische mad scientist film met een paar leuke extraatjes. Zo schreef Vino al over 2 opmerkelijke scenes met de nodige bloed en gore, is het lange tijd onzichtbare monster een prima aanvulling en de sleazy zoektocht naar het perfecte lichaam nogal eh... sleazy. Het tempo in het eerste uur had wel iets hoger mogen liggen en de carcrash is te sneu voor woorden maar ik vond het al met al toch wel een geinig filmpje.

2,5*.

Kreeg eens een keer een herziening. Vond hem de eerste keer van het bekijken wel waard. Een leuk uitziende Horror uit de jaren 60. Maar dit keer vond ik hem eigenlijk maar saai. Voor een keer wel leuk om te zien maar dan weer gauw terug in de oude doos. Toch nog een 2,5

De titel en jaar van release houden de belofte in dat het een campy film is. En daaraan voldoet het ook helemaal. Het scenario heeft een korte maar hevige verhaallijn bevolkt met karakters die elk hun kantjes hebben. Er is gore - niet zo vanzelfsprekend voor zo’n oude film. En er is het exploitation kantje met focus op vrouwenlichamen - telkens heerlijk ondersteund door een sleazy sax. Camerawerk mag er verder zijn. Opvallend is de intrede van Eddie Carmel in de finale. Was in zijn tijd een soort beroemdheid genaamd “the Jewish Giant” met o.a. vermeldingen in het Guinness Book of Records.

Geweldig leuke cult is dit.