Mibu Gishi Den (2003)

Aan het eind van de 19e eeuw kaderen twee mannen de geschiedenis in van een 'gemeenschappelijke kennis', aan de hand van persoonlijke herinneringen.

Deze flashbacks vertellen het verhaal van een plattelandssamurai, Yoshimura, die zich aansluit bij de Shinsengumi, een garde van de Shogun.
Daarnaast complementeren zij het beeld van het eind van een periode, nl. de val van het Shogunaat en het begin van een nieuwe era.
Dit wordt metaforisch in beeld gebracht wanneer Yoshimaru voor de laatste maal zijn zwaard uit zijn schede trekt om zichzelf te storten op de met geweren gewapende troepen van de Keizer. Ondanks hij zelf weet dat het zinloos is maar niet anders kan vanwege zijn overtuiging en plichtsbesef.

Het onontkombaar noodlot van Yoshimaru is een eerste klas tranentrekker. Terwijl hij, dmv. een monoloog, afscheid neemt van zijn gezin en van deze wereld, kijkt hij, als het ware, in de richting van de kijker, die na zoveel sympathie, in een terechte emotionele explosie kan uitvallen.
Ikzelf vond het een beetje te veel van het goede en op een gegeven moment te langdradig.
Seven Samurai raakte mij persoonlijk op een emotionele vlak meer.

AudioVisueel prachtig met mooie, niet zozeer gestilleerde beeldcomposities en een score van Joe Hisashi maken deze film absoluut een aanrader.

Kwaliteits jidai geki.

Aardige film, maar haalt het niet direct bij Twilight Samurai, een gelijkaardige film (ook 2003 geloof ik).

De gedragscode van de samurai staat ook hier weer centraal, alleen is het net allemaal wat te langdradig en ietsje te dramatisch. Verder wel een leuk filmpje, dat aardig wegkijkt, maar vooral het einde wordt net te lang gerokken.

Mooie shots en leuke muziek van Hisaishi, maar ook hier is het niks wat ik ooit beter gezien heb. Heb me zeker vermaakt, en ivm The Last Samurai is dit een wereldfilm (geen palmbomen deze keer! - deze is trouwens ook visueel veel beter), maar een topper is het niet. 3.5*

Mooie film inderdaad, al had ik er stiekem iets meer van verwacht. De film neemt wat mij betreft te veel hooi op de vork en probeert de kijker simpelweg te veel te vertellen, waarbij ook nog eens een vrachtlading aan personages geïntroduceerd wordt. Hierdoor mist de film diepgang en kan het bij lange na niet tippen aan bijvoorbeeld Twilight Samurai. En dat de film in de laatste 30 minuten verandert in een sentimentele draak waarin bijna non-stop gejankt wordt, draagt ook niet bij aan het kijkplezier.

Maar ik geef toch een ruime voldoende. Het verhaal mag dan niet al te ver de diepte in gaan, het is wel vrij afwisselend en door de vertelstructuur prettig te volgen. Daarnaast valt er op visueel vlak ook genoeg te genieten met het mooi camerawerk en prachtige decors. 3.5*