Masters of the Universe (1987)

Blijft moeilijk dit objectief te beoordelen . Was vroeger een zeer grote fan van de tekenfilmserie en had ook veel van die mattel poppetjes. Geweldig! Elke zaterdagochtend stond ik op om He-Man te kijken op de BBC. Jeugdsentiment...

De film was volgens mij de eerste film die ik in de bios zag en ook dat brengt weer leuke herinneringen naar boven Natuurlijk geen goede film. Dit verdient ook nooit meer dan 2,5*. Voor het jeugdsentiment doe ik er nog een puntje bovenop.

Ok, dit was een GENIALE film in zijn genre. Het acteerwerk was prima (zelfs Dolf Lundgren viel mee en Courney Cox deed het in 1 van haar eerste rollen ook best goed). Skeletor blijft toch wel de held van de film met zijn cannonades van gave gemene quotes. De special effects waren goed te doen en het verhaal was zoals je kon verwachten erg cheezy.

Ik geef hem een verdiende 4 sterren, dit gemiddelde is veel te laag. Een aanrader voor de liefhebbers van films als Krull en Conan The Barbarian.

Het is jeugdsentiment. Maar het is wel een van de weinige films die het stripgevoel over weet te brengen. toen ik n jaar of 10 was vond ik deze film waanzinnig en zelfs nu nog kan ik hem zeer waarderen wegens het sympatieke karakter van de film.

Ik heb deze 100 keer liever dan alle strip verfilmingen van de laatste jaren

"I HAVE THE POWER!!!"

Erg leuke film. Als ze een iets groter budget hadden gehad had er wellicht meer in gezeten. En dat ter wel ze al een groot deel van Superman IV's budget hadden gebruikt.

Dolph Lundgren is echt erg slecht als He-man, hij lijkt wel erg goed maar het acteerwerk is niet al te best. Ook is het erg goed te zien/horen dat zijn stem later is opgenomen.

Frank Langella is een geweldige Skeletor en misschien wel het grootste pluspunt van de hele film. Zijn manier van prater is erg intimiderend en hij doet het echt erg goed. Hij zet Skeletor neer als misschien wel de beste Bad-guy ooit. Want dat is het hem ook bij Darth Vader zit er diep van binnen nog wat goeds bij Skeletor of The Horned King niet die doden hun eigen mannen en deinzen echt nergens voor terug. Zijn masker en kostuum zijn ook erg goed gemaakt al had ik de ruimte rond zijn ogen zwart gemaakt om hem nog iets duisterder te laten lijken.

Billy Barty, Meg Foster, Jon Cypher, Christina Pickles en James Tolkan waren ook erg goed. Courteney Cox, Robert Duncan McNeill en Pons Maar waren matig maar niet zo slecht.

De muziek van Bill Conti (die wel erg van Star Wars is gepikt) vond ik wel heel erg goed.

De kostuums van Julie Weiss waren niet slecht, vooral die van Skeletor was erg goed.

Het verhaal van David Odell die ook werkte aan The Dark Crystal vond ik ook erg goed. Al moet ik zeggen dat het erg duidelijk is dat het door geldgebrek is gewijzigd.

Ik vind de openings-scène en alle stukken op Eternia helemaal geweldig. Maar in "de echte wereld" word alles een beetje vaag en knullig. Ik had liever een film gezien die zich helemaal op Eternia afspeelde. De effecten op Eternia waren wel erg goed en de sets waren erg mooi gemaakt.

Al met al een toch wel erg leuke film maar het had veel beter kunnen zijn.

Tergend slecht op alle vlak. Eternia en het He-Man universum komen helemaal niet tot leven. Ik heb de strips gelezen en de tekenfilms gezien, ik kan het ook weten Dolph Lundgren in één van zijn debielste rollen. Ik krijg haast rode kaken in zijn plaats. Ook de special effects zijn niet om mee op te scheppen... amai wat een prutswerk. Wie wel mijn aandacht kon vasthouden was de toen nog jonge Courtney Cox : wat een snoepje! Dit is een film die nooit het leven had mogen zien en een echte remake zou verdienen. En die openingsscène met Skeletor leek btw direct gejat uit "Return of the Jedi"... Voor mij één van de allerslechtste films uit de eighties.

Als kind van de eighties ben ik natuurlijk opgegroeid met He-Man en de Masters of the Universe, die midden jaren 80 toch wel behoorde tot het populairste speelgoed in die tijd. Ik was toendertijd waarschijnlijk één van de grootste fans met talloze actiepoppen, strips, boeken en natuurlijk de tekenfilmserie die destijds werd uitgezonden.

Toen die film in 1987 in de bioscoop kwam, moest ik hem natuurlijk zien. Helaas was hij voor 12 jaar en ouder (ik was 7 toendertijd) en mocht ik er van mijn moeder in eerste instantie niet naartoe. Dankzij een tekenwedstrijd won ik echter een bioscoopkaartje en kon ik de film alsnog zien. Toendertijd moest ik het in de bioscoop vooral doen met tekenfilms, dus deze actiefilm was voor mij wel een happening. De film maakte toen een diepe indruk op mij en ik weet niet hoe vaak ik deze film wel niet in mijn kindertijd heb gezien.

Voor mij is dit dus jeugdsentiment. Dat de film niet al te best is, kan ik nog wel door de vingers zien. Als verfilming heeft ze bitter weinig gemeen met haar bronmateriaal. Dat zal ongetwijfeld voor een deel te maken hebben gehad met het budget van 17 miljoen dollar (geen al te hoog bedrag, zelfs niet voor die tijd). Hierdoor was het waarschijnlijk onmogelijk om de planeet Eternia en al haar inwoners naar het witte doek te verplaatsen. In plaats daarvan speelt de film zich voor het grootste deel af op de planeet Aarde. Geld voor figuranten was er blijkbaar ook niet, want als op het einde het volledige leger van Skeletor op Aarde arriveert is er werkelijk geen hond op straat.

Volgens mij werd deze film destijds omschreven als de Star Wars van de jaren 80 (maar volgens mij zijn The Empire Strikes Back en Return of the Jedi dat al). Deze film heeft ook meer gemeen met die filmreeks dan met de tekenfilmserie/stripboeken uit de jaren 80. Het verhaal is rommelig, maar niettemin onderhoudend. Ook het acteerwerk is niet om naar huis te schrijven, alhoewel ik Frank Langella tot op de dag van vandaag geweldig vind als Skeletor. Hij is dan ook het sterkste punt van deze film.

Visueel heb ik niets op de film aan te merken. De kostuums en decors zien er fraai uit, en de make-up is indrukwekkend. De trucages van effectengoeroe Richard Edlund zijn redelijk, maar ook hier is het beperkte budget merkbaar. De aanstekelijke muziek van Bill Conti is prima (ook al heeft ze verdacht veel weg van het werk van John Williams).

Ondanks z'n zwakheden blijft Masters of the Universe dus een onderhoudende actie/sf-film.

Tell me about the loneliness of good, He-Man. Is it equal to the loneliness of evil?

By the power of Greyskull! Het is een quote die toch wel eens af en toe de kop opsteekt ten huize Metalfist. Ik ben de laatste tijd meer en meer in de ban aan het komen van Dolph Lundgren, wat blijft dat toch een geweldig figuur, en had vandaag toevallig een reeksje van zijn films aangeschaft. Je ziet het al wel aankomen waarschijnlijk, maar één van die films was deze Masters of the Universe. Natuurlijk meteen opgezet toen ik thuis kwam, want geef nu toe: Lundgren die He-Man gaat spelen.. Daar kan toch weinig mee misgaan.

Blijkbaar is iedereen het er bijna unaniem over eens dat er wel erg veel is misgegaan bij deze film, maar ik vind hem heerlijk. Het begin op Eternia is in ieder geval al lekker sfeervol. Vond het er qua design erg geslaagd uitzien en was eerlijk gezegd een beetje teleurgesteld dat de switch naar de Aarde werd gemaakt. Ergens logisch natuurlijk aangezien de film sowieso al niet zo'n enorm hoog budget had en bovendien zat Cannon al in slechte financiële papieren, maar gelukkig weet Gary Goddard er nog wel een vrij goed geheel van te maken. Toegegeven, een film die zich in zijn geheel afspeelde op Eternia had net iets beter geweest, maar ik kan hier zeker en vast mee leven. Vooral omdat dit zo'n heerlijke kitsch is geworden. Duncan, Teela en Gwildor die een soort van KFC bucket pikken en die in de bosjes zitten op te eten.. Heerlijk. De strijd om de Cosmic Key is op zich nog onderhoudend genoeg, maar het einde voelt wel wat gehaast aan. Iets waar je niet van verschiet wanneer je hoort van Goddard dat de film werd afgesloten terwijl hij de climax was aan het filmen.. Hij heeft uiteindelijk 2 maanden moeten wachten vooraleer hij de scène kon afwerken.

Dolph Lundgren is gewoon He-Man, er kan toch niemand bestaan die het daar niet mee eens is? Die brede torso, dat geblondeerde haar, dat rondzwaaien met zijn zwaard, ... Moet denk ik één van mijn favoriete rollen van de Zweedse acteur zijn. Hij steelt echter niet alleen de show in deze Masters of the Universe. Zo is Frank Langella indrukwekkend als Skeletor (had misschien wel liever een iets 'statischer' skelet masker gezien) en gaan de ogen van Meg Foster, die Evil-Lyn speelt, mij volgens mij vannacht nog achtervolgen. Tof om Courteney Cox eens in haar pre-Friends dagen te zien. Ten tijde van de jaren '80 was ze enkel nog maar het meisje uit de Springsteen video, maar ze doet het redelijk. Grappig toeval dat de Sorceress (Christina Pickles) later haar moeder zou spelen in Friends.

Skeletor kwam na de aftiteling nog terug met de legendarische woorden: I'll be back. Het zou er echter nooit meer van komen vanwege een aantal redenen (Lundgren die de rol weigerde, Cannon dat failliet geraakte, ...) en dat is eeuwig zonde. Zo'n typisch jaren '80 flick die vandaag de dag niet meer gemaakt wordt. Ik heb me in ieder geval rot geamuseerd.

4*

Vreselijk onding.

Ik heb vroeger denk ik nooit veel He-Man gezien, al kan ik het me niet meer zuiver voor de geest halen. Dit soort tekenfilms waren sowieso niet zo aan mij besteed, dus de kans is klein. Na het kijken van deze film heb ik het me in ieder geval niet beklaagd, hoewel de algemene teneur wel lijkt te zijn dat de animatie beter was.

Da's ook niet zo moeilijk, want deze film is toch een onwerkelijk kitscherige bedoening geworden. Hier en daar doet het wat aan een verloren Star Wars denken, maar het is toch vooral een goedkopere Conan die ze qua setting maar naar de Aarde verplaatst hebben, allicht om nog wat meer budget te sparen.

Personages zijn onuitstaanbaar, het plotje is drie keer niks en de effecten zijn erg goedkoop. Klapper is echter Dolph Lundgren, die zo'n onwerkelijk slechte rol speelt dat je het amper voor mogelijk houdt. Het lijkt wel een persiflage op z'n eigen slechte zelf.

Misschien dat wat jeugdsentiment of een oogverblindende liefde voor 80s kitsch hier nog wat kan zalven, maar zonder die zaken is een serieuze martelgang.

1.0*

Masters of the Universe de film uit 1987 moet je vooral in de lijn van de franchise niet al te serieus nemen. Het is een erg grappige film waarbij het grappige vooral naar voren komt uit al het klungelige wat waarneembaar is. Een echte MOTU fan zal hier niet veel mee kunnen, haha.

Als jochie van een jaar of 10 in de bios gezien destijds, vond het toen best tof, maar ja een kinderhand was snel gevuld. Vooral de zwevende voertuigen vond ik gaaf. He-Man figuurtjes heb ik nooit verzameld en de tekenfilmserie had ik zelden toen bekeken. Hierdoor hoefde ik me waarschijnlijk minder te ergeren aan alle figuurtjes die ontbraken plus de figuren die er voor deze film bijverzonnen waren (Gwildor, zwarte stormtroopers).

Beste is Meg Foster als Evil-Lyn. Langella is verdienstelijk als Skeletor, zeker qua stem, maar straalt toch te weinig uit, misschien hadden ze meer met de ogen moeten doen, soms werkt het masker + makeup gewoon niet goed en komt hij wat dom of verbaast over in plaats van dreigend. Lundgren krijgt altijd de meeste kritiek maar was toch een heel logische keuze en had hier en daar gewoon nog wat beter geregisseerd moeten worden. Zo zie je een scene waarin hij zijn lach niet in kan houden, ja dat had wel een retake moeten worden. Robert Duncan McNeill heb ik altijd wat irritant gevonden, ook als Tom Paris in Voyager. Courtney Cox is altijd wel een schatje maar het blijft jammer dat de film teveel aandacht schenkt aan de twee tieners ten koste van He-Man. De keuze om een groot deel op aarde af te laten spelen is ook twijfelachtig en duidelijk budgettair van aard. We zien uiteindelijk erg weinig van kasteel Greyskull of Eternia.

De soundtrack is erg Superman achtig, op zich passend. Special effects heel redelijk maar de film had met een beter budget echt stukken beter kunnen zien. Hoewel het verhaal nou niet echt om over naar huis te schrijven was, zeker op het einde waarin ook nog gezondigd wordt met tijdreizen.

Een erg leuke eighties film, na deze opnieuw weer gezien te hebben.

Blijft deze film nog steeds zijn kwaliteit behouden.

Een entertainende fantasy science fiction film.

Met een prima cast.

Waarin Dolph Lundgren de onverschrokken held speelt He man een rol op zijn lijf geschreven.

Eerder was hier een beroemde tekenfilm serie van.

Die ook ontzettend leuk is.

Deze film blijft genieten voor jong en oud en voor wie houd van de beroemde eighties classics.

Dit was een vrij degelijke fantasyfilm met veel aandacht voor de kostuums en decors. De vergelijking met Conan is gauw gemaakt, maar Dolph Lundgren speelt toch in een andere klasse dan Arnold Schwarzenegger. Waar Schwarzenegger zich destijds terdege heeft voorbereid op zijn rol als barbaar door zwaard-, zwem- en paardrijlessen te nemen en zelfs gewicht te verliezen zodat hij soepeler kon bewegen, komt Lundgren hier schijnbaar onvoorbereid recht uit de fitness op de set gestapt. Dat levert toch een minder overtuigend personage op. Zo houterig heb ik nog maar zelden iemand zien bewegen. Desondanks is Masters of the Universe uitstekend te doen als gezellige katerfilm.

Slecht.

Opgezet met het gedacht een simpele tussendoor te zien. Een kitscherige actieprent die zich geen seconde serieus neemt, maar helaas. Het is niet kitscherig genoeg. Je moet hier toch gewoon echt vol voor een foute actiekomedie gaan. Nu blijft vooral een pijnlijk amateurisch ogende flutfilm over. De vertolking van Dolph Lundgren als empathische superheld is opvallend maar allesbehalve solide.

1,5

Herzien op de nieuwe bluray uitgave van 88Films. Ik moet toegeven dat ze een hoop werk hebben verricht om deze film op de beste wijze te presenteren. Beeldkwaliteit, aspect ratio, ondertiteling. Ook qua packaging, een hard box met slipcover. Onderdeel van de legendarische Cannon Group, die in de 80’s & 90’s tal van toppers op hun naam heeft staan: Kickboxer, Bloodsport, Cyborg, Cobra, The Delta Force, om er maar een paar te noemen. Helaas hoort deze film niet bij deze toppers.

Matige live-action adaptation van de He-Man tv show van vroeger. Qua uiterlijk is Dolph Lundgren niet verkeerd gecast, maar hij bakt er gewoon weinig van. Skeletor had een paar aardige oneliners, maar dat masker kan echt niet. Dieptepunt was die post credit scene, lachwekkend. Meg Foster als Evil-Lyn vond ik het beste eruit springen als de rechterhand van Skeletor. Leuk om een jonge en knappe Courteney Cox te zien in één van haar eerste rollen. Later werd ze tuurlijk bekend in de sitcom serie Friends als Julie en als Gale Weathers in Scream.

Eigenlijk is het gewoon een grote Star Wars ripoff. Bepaalde scenes, de kostuums (zwarte stormtroopers), Skeletor als een soort Darth Vader, de dwerg Kwildor die veel Yoda trekjes had (zijn stem, lach en grapjes).

Al met al niet best allemaal. Volgend jaar komt er een remake uit, hoop dat die beter is.

I have the powerrrrr!!!

Na Xtro de laptop andermaal aangeslingerd dit keer voor Masters of the Universe die ik toch wel een keer moest zien. Want opgegroeid in het tijdperk van tekenfilms als Gijoe, Mask, Transformers en ThunderCats was daar ook zeker Masters of the Universe met held He-Man. Sterker nog, om iemand af te bluffen op het schoolplein vergeleek ik mezelf ooit met He-Man toch was het enige wat diegene deed in lachen uitbarsten. Het zet je te denken, waarop ik ook moet zeggen dat ik geen referentiekader meer heb om dit te vergelijken want het is lang geleden.

Maar fijn, Eternia dus waar de tering is uitgebroken en Skeletor, nee niet Kees van Wonderen, de macht probeert te grijpen. Hoe en wie en wat, ik snap er eigenlijk zo snel geen jota van waar het geheel weinig intro krijgt en He-Man samen met twee kameraden zich op aarde terugvindt waar dan vervolgens ook snel de tering uitbreekt vanwege één of andere kosmische sleutel. Ach, het zal met die toeter die je ook als synthesizer kan gebruiken waar deze Star Wars meets Conan the Barbarian kruising het toch gewoon vooral moet hebben van zijn vette karakters, bizarre verschijningen, behoorlijke cast, vele actie en het nodige aan spektakel.

En eigenlijk doet Masters of the Universe in mijn ogen weinig verkeerd hoewel het begin nogal van de hak op de tak is, Gwildor regelmatig aan de vervelende kant is en dat accent van Lundgren vaak niet om aan te horen is. Maar buiten dat is Masters of the Universe toch uitermate leuk met een onwijs lekkere Chelsea Field en Courtney Cox jong maar ook lang niet verkeerd, is het allemaal met zorg gemaakt, heeft het goede bad guys, zien de special effects er ook best wel goed uit voor die tijd, het is speervol te noemen, verveelt mij geen moment, en pakt mij alleszins als fijne jaren '80 product waar Lundgren fysiek geknipt is voor zijn rol.

Waar ik ook hier het ergste vreesde net als Xtro blijkt Masters of the Universe mij toch meer dan te bevallen en verbaas ik me over het budget van maarliefst 22 miljoen. Dat is toch best wel veel of niet? Een vervolg had er best kunnen komen maar kennelijk flopte de film nogal in de bios. Ik ben in ieder geval dit kostelijk jaren '80 product erg goed gezind. 4 sterren.