Aufzeichnungen zu Kleidern und Städten (1989)

Toen het Centre Pompidou hem vroeg om een film over mode te maken reageerde Wenders eerst afwijzend, omdat hij niets met mode had. Later raakte hij toch gefascineerd en heeft deze film alsnog gemaakt.

Na Tokyo-Ga de tweede documentaire van Wenders die ik zie en allerlei nadelen aan die film spelen hier nog een stuk erger, terwijl de mooie kanten van Tokyo-Ga hier nauwelijks aanwezig zijn. Wenders filmt Yamamoto tijdens zijn werk en interviewt hem over zijn kijk op de wereld en zijn drijfveren en gaat zelf op zoek in zijn commentaar naar overeenkomsten tussen mode en cinema en spuit een hoop gedachten over identiteit en steden.

Helaas kon ik beide heren nauwelijks op interessante gedachten te betrappen en kwam bijna alles op me over als een hoop gezwets. De verbanden die gelegd worden zijn open deuren, een hoop van ideeën totaal oninteressant. Of Yamamoto echt een interessant figuur is werd me nauwelijks duidelijk. Deze film gaat namelijk voornamelijk over Wim Wenders.

Aufzeichnungen zu Kleidern und Städten speelt zich half in Tokyo en half in Parijs af, maar waar Tokyo-Ga vol leuke observaties en vaak fraaie beelden zat, moet je ze in deze film zoeken. Wenders heeft namelijk gemeend dit voor een groot deel op video te moeten filmen (over dat idee heeft hij ook nog een tamelijk lachwekkende theorie in deze film trouwens) en dat ziet er niet uit. (Af en toe filmt Wenders ook nog een scherm met videobeelden met een 35mm camera, tsja). De muziek was soms wel aardig, maar vaker hoorde ik zichzelf herhalende muzakthemaatjes.

Twee jaar na Der Himmel über Berlin maakte Wenders dit. Of: hoe wisselvallig kan een carriere zijn. Ik ben wel benieuwd waar mijn gevoel over Wenders uiteindelijk heengaat. Ik ben nog maar een beginner in zijn grote oeuvre.

1.0*

Als je jezelf nog een beginner vindt zou ik niet wanhopen. Maar het oudere werk is ontegenzeggelijk veel en veel beter dan het nieuwe. De jaren 70 zwart/wit films én Der Amerikanische Freund moet je zeker proberen.

Met slechts 4 films (2 docu's, 2 speelfilms, allen uit de jaren 80) vind ik mezelf nog een beginneling inderdaad. Ik ga de komende tijd wel wandelen door zijn werk. De wisselvalligheid intrigeert me ook wel weer.

Ik hoef mijn bezwaren tegen de Wenders docu's niet te herhalen. Na 24 minuten zonder geluid verder gekeken. Ook al was de muziek van Laurent Petitgand een van de hoogtepunten van de film.

Verder waren de beelden natuurlijk prima in orde en was het vele gebruik van de Video8 binnen het frame met bewegend Tokio en Parijs (Tokyo-Ga revisited) erg fraai.

Maar ja...

Dat hoeft natuurlijk geen bezwaar te zijn, hoewel het in het licht van deze opdracht wat typisch is. Maar zoals je zelf al schreef zijn beide heren niet op iets interessants te betrappen. Wenders heeft veel gevoel voor beeld en ritme binnen dat beeld, maar op zijn filosofietjes zit ik niet te wachten.