The Englishman Who Went Up a Hill but Came Down a Mountain (1995)

Aangename film, feelgood!

Het gegeven gehucht-met-snood-plan deed me denken aan Waking Ned. Ook de sfeer had er wel wat van weg.

Hugh Grant is hier erg goed op z'n plek. Garrad, de andere landmeter vond ik ook erg goed. Daarnaast ook mooi uitgewerkte dorpskarakters.

Leuk plot, maar het romantische subplotje kwam op mij erg geforceerd over. Zal ook wel uit commercieel oogpunt gekozen zijn, aan de poster te zien.

The Englishman Who Went Up a Hill but Came Down a Mountain.. De titel maakte me eigenlijk al gelijk nieuwsgierig. Over de acteerprestaties is eigenlijk niks aan te merken, Hugh Grant was perfect in zijn rol (en ik moet zeggen dat hij een ''appart'' kapsel had ). Ook viel me op dat Ian Hart in de film speelde (''Prof. Krinkel'' uit Harry Potter) ik had hem nog nooit eerder in een andere film gezien als in Harry Potter, maar hij deed het ook wel leuk. Het verhaal is opzicht wel grappig ingedacht, en ook de uitvoering was zeker niet slecht. Ik heb me prima vermaakt dus..

3,5*

Onverwacht mooie en sfeervolle film met erg leuke muziek en een prima cast. Alleen de dominee kon mij niet echt overtuigen maar het was schitterend hoe dit verhaal naar een mooie climax werkt die zelfs een beetje deed denken aan de oude films van Bergman.

Goed

Leuke film. Er zit geen bijster spannend of interigerent verhaal in maar de sfeer in de film, de karakters uit het dorp en de manier waarop het verhaal verteld word door de voice over maakt het een hele grappige en prettige film om naar te kijken.

Het verhaallijn van Johnny die in het begin niet meer kan praten door zijn oorlogstrauma en door het project "Berg" toch weer opbloeide vond ik wel een mooi verhaallijn. Het einde vond ik ook heel erg leuk bedacht. Dat uiteindelijk de berg toch iets te kort was en weer een heuvel werd waardoor de kinderen van de betrokkenen toch weer met aarde moesten sjouwen om het weer een berg te maken.

Een minpuntje vond ik dat de film af en toe wat te langdradig werd maar voor de rest is het eigenlijk gewoon een hele leuke film om naar te kijken.

Wat een fijne film zeg. Het verhaal vind ik schattig, er hangt een fijne sfeer en er zitten tal van komische momentjes in de film. Het duo Garrad, de norse man, en Anson, het sympathieke hulpje, werkt goed en de dorpelingen zelf zijn ook prima karakters. De pastoor en de barman die elkaar niet kunnen luchten of zien, Johnny uit de oorlog, de tweeling etc. Uiteindelijk bloeit iedereen op door het project en krijg je een mooi 'feel-good' einde. 4*

The Englishman Who Went Up a Hill but Came Down a Mountain is één van de leukste filmtitels ooit. Dat is overigens wel meteen één van de sterkste punten van de hele film, die ik zeker niet één van de leukste ooit zou willen noemen.

Slecht is The Englishman Who Went Up a Hill but Came Down a Mountain nou ook weer niet. Ik zie zelden films die zich afspelen in Wales, en na het zien van deze film vraag ik me af waarom. Wales ziet er heel erg mooi uit. Het wat bekrompen dorpsleven, Welshe eigenaardigheden, misverstanden tussen Engelsen en Welshmen (is er ook een Nederlandse variant van dat woord?) en de invloed van de oorlog op afstand worden alle goed in beeld gebracht in deze film. Het plot zelf is vrij belachelijk eigenlijk, hoewel dat op zich nog niet eens een minpunt is. Ik zie altijd graag hoe een film met een idioot uitgangspunt zijn tijd zinvol ziet te vullen.

Toch mis ik hier een beetje het verhaal. We zien van iedereen wat maar krijgen nauwelijks de kans om met iemand mee te leven. Hugh Grant doet precies wat hij altijd doet, eigenlijk. Zijn personage ontwikkelt zich nauwelijks en de veranderingen in zijn karakter lijken niet echt logisch. Tara Fitzgerald vind ik nogal intimiderend, op een of andere manier. Ze is gewoon te veel aanwezig op het moment dat ze in beeld is. Haar romance met Hugh Grant vond ik dan ook niet heel waarschijnlijk. Overigens vind ik het einde dan wél weer heel leuk. Ik begon me toen echt af te vragen of het verhaal misschien toch waargebeurd was.

The Englishman Who Went Up a Hill but Came Down a Mountain is best aardig als een soort zedenschets, maar maakt niet veel indruk. Ik heb zo het idee dat het verhaal als boek veel meer geslaagd zou zijn.

Aardige film waarin twee landmeters de hoogte van een berg opmeten in een klein dorpje in Wales. Een charmante film waarvan de titel het plot al omschrijft. De gemeenschap bestaat uit kleurrijke en leuke personages en de film bevat een aantal mooie plaatjes van het landschap. Verhaaltechnisch gezien wel wat aan de langdradige kant.

Ik verwachtte een film die nergens over ging en kreeg een film die nergens over ging. Wel een hele leuke film die nergens over ging. Het acteerwerk is zo sympathiek en de knullige gebeurtenissen zijn allemaal zo ongelooflijk Brits, dat ik alle eventuele foutjes met alle plezier met de mantel der liefde bedek. Mijn aversie tegen Hugh Grant is in de tussentijd eigenlijk ook wel gematigd, de beste man functioneert prima als sympathieke sul. Het is echter vooral Colm Meany die de show speelt, wat een fantastische kop en stem heeft die gast!

Misschien dat het voor een rasechte stedeling allemaal een hele grote ver-van-mijn-bed-show is, maar als getogen dorpeling herkende ik de typetjes en knulligheden allemaal met groot gemak. Niet dat wij in Zuid-Beijerland heuvels of bergen hadden, de dijken waren al hoog genoeg. Leuke cast, grappige situaties en mooie cinematografie en soundtrack: The Englishman Who Went Up a Hill but Came Down a Mountain is een heerlijke feel-good film met een van de meest vermakelijke dominees die ik sinds tijden heb gezien.

Een kleine en vriendelijke film die misschien wel een klassieker was geweest als hij in de vijftiger jaren onder het Ealing-logo was gemaakt, hoewel ik betwijfel of er in die tijd zo'n donkere noot als het traumatische oorlogsverleden van Ian Hart (en Hugh Grant) zou zijn gekraakt. Hoe dan ook, in 1995 kreeg deze film vooral aandacht omdat Hugh Grant toen net dankzij Four weddings and a funeral een ster was geworden; twintig jaar later is het vooral een lieve maar niet bijzonder memorabele film over an England (of ik moet natuurlijk zeggen:) a Wales that never was.

Wat mij betreft is deze film erg overgewaardeerd. het meest geslaagde deel van de film is de titel . Eigenlijk is alles net niet gelukt met deze film wat het tot een ronduit saaie film maakt. Het idee van een 'verteller' is leuk (hoewel niet erg origineel) maar wordt niet verder uitgewerkt, geen perspectief wisselingen en het element voegt ook niets toe aan de film. Huge Grant acteert prima, volledig in zijn comfort zone zie je Huge Grant zoals Huge Grant is. Niks mis mee, maar hij weet de film ook niet boven het gemiddelde uit te te tillen. Het verhaal is erg voorspelbaar. Dat is niet gek voor zo'n film, maar iets van een onverwacht twist had de film goed gedaan. De acteerprestaties zijn ook niet geweldig. Bewust zwaar over-acted, en daar moet je dan wel van houden. Hoewel ik wel houd van Engelse humor heb ik er niet veel van kunnen ontdekken. Wat er aan 'humor' in zat was vooral flauw. Tja, wat is dit eigenlijk voor film? Ik vind het de titel 'komedie' niet waard. Daarvoor was het echt niet grappig genoeg. Drama heb ik ook niet kunnen ontdekken. Het romantische deel wat ze hebben ingebracht werkt helaas ook niet. Er is geen enkele chemie tussen Huge Grant en zijn tegenspeelster. Het duurde zelfs even voor ik doorhad dat de Romance als echt was bedoeld en niet (bewust) gefaket. Dat zegt helaas iets over de acteerprestaties van miss Elisabeth ben ik bang. Al met al een tegenvallende film die ik helaas niet meer dan 2 sterren kan geven.

Voor deze luchtige film moet je in de mood zijn. Gewoon een lekker simpele prent en prima geacteerd voor dit soort script. De eerste helft is dan erg leuk en geestig, de tweede helft is logisch gezien wat meer drama dan komedie, alleen had men denk ik er wat meer humor in kunnen houden.

Je kent het, zo'n komedie waarbij bepaalde lol niet de hele filmtijd goed kan uitwerken omdat de kijker gewend raakt aan de situatie en typetjes. Andere regisseurs die daar wel tegenin kunnen gaan, die zijn zeldzaam.

Uiteindelijk toch verassend leuk en goed geacteerd, besef hebbende van het script. De schrijver hierboven vind het allemaal overgewaardeerd en ik begrijp die conclusie wel, maar dan denk ik simpelweg dat je het TYPE film niet kunt waarderen en daardoor met een verkeerde insteek gaat estimeren. Zo'n simpel filmpje mag er van mij zijn en dan vind ik het zeer aardig dat de acteurs er ook iets mee hebben gedaan.