The Navy vs. the Night Monsters (1966)

Amerikaanse Sci-Fi film die behoorlijk campy is. Bijna alles is opgenomen in een studio en de effecten halen het niveau van Ed Wood maar nauwelijks.

De acteerprestaties zijn zeer slecht en het verhaal doet me enigzins denken aan Day of the Triffids en bijna elke jaren '50 Sci-Fi film die ik ken (o.a. The Thing from Another World). Kwalitatief deed me dit ook denken aan een film uit de '50s en niet de jaren '60.

Allemaal elementen die eigenlijk deze film een dikke vette onvoldoende zouden moeten geven, maar tevens elementen die dit soort films juist zo leuk maken.

3,5*

In plain English, it walked here

Soms vraag ik me af wat ik mezelf aandoe, maar eigenlijk zie ik dit soort monsternonsens nog wel graag. De films uit de jaren '50 en '60 werden geteisterd door talloze wezens (soms buitenaards en soms ook niet) en Roger Corman was voor een groot deel verantwoordelijk voor die films. Het verbaasde me dan ook dat ik er eindelijk eens eentje tegenkwam waar hij niet op de een of andere manier bij betrokken was maar kijk: ook voor The Navy vs. the Night Monsters was hij producent, hetzij dan wel uncredited. Met Mamie Van Doren werd er dan ook een vrij bekend gezicht aan de cast toegevoegd.

En dat was dan ook meteen een grote inbreng van Corman, want Van Doren was contractueel verplicht om nog een film te maken en dat werd dus deze. Ze vond het zelf één van haar mindere rollen en was algemeen gezien ook niet zo te spreken over de volledige film. Achteraf gezien blijkt het vooral een erg chaotische bedoening te zijn geweest. Er waren flink wat strubbelingen tussen producer Jack Broder en regisseur Michael A. Hoey omdat Broder zich naar het schijnt veel te veel zou moeien. Die problemen liepen zo uit de hand dat Broder regisseur Arthur C. Pierce inschakelde om scènes te schieten die Hoey weigerde om te filmen. Ook de cast stond halverwege de opnames op het punt om collectief hun ontslag te geven en toch.. Ik heb echt al wel slechtere films in dit genre gezien. Het plot rammelt weliswaar langs alle kanten en is an sich ook gewoon erg stompzinnig (het idee van een geheimzinnige vondst in Antarctica is nog wel tof gevonden, weliswaar gedateerd, maar de slechte wezens zijn niets minder dan wandelende bomen..) maar het kijkt allemaal nog wel erg vlotjes weg.

De bekendste naam is ongetwijfeld Mamie Van Doren en die was dan eigenlijk ook vooral bekend om haar looks en niet om haar fenomenale acteerprestaties. Dat is hier niet anders en Van Doren oogt hier ook niet echt op haar plaats als verpleegster Nora. Ze moet in een driehoeksverhouding terecht komen met Anthony Eisley (Charlie Brown) en Edward Faulkner (Bob Spaulding) maar lijkt eigenlijk vooral aan beide heren een hekel te hebben. Het mag wel gezegd worden dat Van Doren de beste actrice in het geheel is. Eisley en Faulkner doen aan een stevig potje overacting en de rest van de cast is weinig memorabel. Bij dit soort films mag je je altijd verlekkeren aan een fenomenale poster die kwalitatief 100x beter is dan wat je uiteindelijk in de film krijgt te zien. Ook op dat gebied is The Navy vs. the Night Monsters geen uitzondering, want de wezens die je te zien krijgt lijken in de verste verte niet op de wezens op de poster.

Het was trouwens ook producer Broder die het een goed idee vond om de film van naam te wijzigen naar The Navy vs. the Night Monsters. Oorspronkelijk ging de film de naam van het boek meekrijgen (Night Crawlers) maar Broder koos voor een andere, en veel slechtere als je het mij vraagt, titel. Ach, ik klink negatief maar op zich is dit nog wel een vermakelijke wegkijker. Het is in ieder geval heel wat beter dan mijn vorige Mamie Van Doren film: Voyage to the Planet of Prehistoric Women.

2.5*