I Pianeti contro di Noi (1962)

Er bestonden er veel van toen : spaghetti space opera's...dat is althans een overkoepelende term die hier echter niet geheel adequaat is omdat de film geheel is geset op de aardkloot, itt de gekende voorbeelden van Margheriti en Bava. Qua absurditeit en cheesefactor voldoet deze productie echter wel aan de criteria.

Co-productie ook met Frankrijk vandaar de alternatieve titel, die trouwens op de gekende enge ogen van - protagonist en antagonist tegelijkertijd - Lemoine slaat. Geregisseerd door Ferrara in schijnbaar zijn debuut, nadien weinig meer van gehoord. Alles zoals het hoort gemaakt met extreem bescheiden middelen en goedkope- voor zover aanwezig- sets. Mist ook duidelijk de inventiviteit van de gekendste genremodellen, met echter enkele flarden van wat je visuele flair zou kunnen noemen. En natuurlijk het nodige gebruik van stock footage en schaalmodellen : de gekende kopjes en kommetjes als vliegende schotels.

Op IMDB noemt iemand dit Ed Wood meets Fellini, wel leuk omschreven maar we moeten even benadrukken dat de eerstgenoemde hier dichter in de buurt komt dan de tweede. De Fellini inspiratie is verder duidelijk : la dolce vita, met uitgebreide en derivatief/ goedkope schetsen van partypeople aan steeds hetzelfde zwembad. Die schetsen zorgen ook voor comic relief- onbedoeld- dankzij het optreden van Lemoine : deze alien doet het erg goed bij de madammen dankzij zijn autistische gedrag. Genrecliché verder.

Die Lemoine dus als cyborg en toch een tamelijk vroeg voorbeeld van een dergelijke hybride in de cinema, er zit zelfs een stop motion voorloper in van de transformatiesequenties uit terminator, aandoenlijk in zijn knulligheid maar wel leuk geprobeerd, blijft ook wel in je hoofd zitten net als de "geboorte " van de cyborgs in iets dat bijna op sfeervol z-w lijkt. Ook het slot was briljant- geheel passend in het genre maar een dusdanige antipode van de zgn. meta ironie van tegenwoordig dat het vertedering oproept. U moet het zelf zien.

Overwegend echter de gebruikelijke ongein over aliens die a.g.v. gruwelijke experimenten en science run mad op de thuisplaneet op zoek moeten naar een nieuwe thuishaven : de aardkloot, maar voor hun invasie de mensheid willen vernietigen via een zenuwgas dat vreemd genoeg niet door hun superieure technologie kan worden gefabriceerd, maar slechts door een zesderangswetenschappertje in Rome die daartoe gruwelijke experimenten- niet voor dierenvriendjes ! - uitvoert op apen.

Rest is ook ouwe koek : de alien ontdekt op zijn eigen onhandige manier de kracht van de Liefde en andere Nobele Gevoelens en begint te twijfelen aan zijn missie. Dusdanig dat hij zelfs zijn bionische hand die buitendien radioactief geladen is en kan dienen om een mens geheel te vaporiseren, verbergt achter en onder fluwelen handschoenen. Zijn hypnotiserende ogen die bij de aangekekene totale amnesie kunnen veroorzaken, gebruikt hij gelukkig nog wel ( incl. de gekende "beams " als goedkoop effect ).

Hoe het afloopt ziet u zelf allemaal maar, klaarblijkelijk was een vervolg gepland dat er bij mijn weten nooit kwam. Vond het wel vermakelijk eigenlijk, beter en dieper ook dan Alphaville van godART maar dat is niet zo moeilijk.

Kwam tot nu toe niet verder dan VHS/ DVD-R, bij mijn weten.