Fermo Posta Tinto Brass (1995)

De film opent muzikaal en fraai met een strandscene waarbij er tevens al regelmatig bloot is te zien van twee fraaie vrouwen en met name van de zeer fraaie Laura Gualtieri. Na deze mooie opening van circa 5 minuten begint de film eigenlijk pas echt.

Het verhaal draait eigenlijk om regisseur Tinto Brass zelf (hij speelt zichzelf ook als filmmaker met een dikke sigaar op de mond), waarbij hij brieven van vrouwen ontvangt met erotische fantasieën Al deze erotische brieven zijn dan verfilmd in het verhaal, waardoor je dus één verhaal hebt met allemaal verschillende korte verhaaltjes erin van circa 10-15 minuten. De verhaaltjes zijn opzicht best allemaal flauw en ook best onnozel (zo herkent een man zijn eigen vrouw niet eens in een hoerentent als hij het daar ook nog met haar doet ), maar kijken zich wel lekker weg door de fraaie vrouwen met prachtige natuurlijke lichamen die ook snel uit de kleren gaan en ook zeer regelmatig. En daar draait het natuurlijk ook om in dit soort films. Visueel wordt het een en ander natuurlijk ook fraai in beeld gebracht (inclusief de tapijtjes van de vrouwen, welke destijds nog trend waren en natuurlijk ook de flinke achterwerken van de vrouwen) en soms op komische wijze (zoals de verhaaltje omtrent telefoonseks en partnerruil en met name het laatste filmpje met Tinto Brass met een olifantenslurf tussen de benen dat ook muzikaal komisch was). Overigens zijn de verhaaltjes wel wisselend van niveau en ook niet altijd even leuk. Zo vond ik het verhaal met de Aziatische voyeur persoonlijk het minst interessant.

Overigens is het ook leuk om te horen dat Tinto Brass in deze film aangeeft dat hij vrouwen met okselhaar sexy vindt, dat verklaard dan tevens waarom vrijwel alle vrouwen in zijn films okselhaar hebben. Ook geeft hij aan dat plassende vrouwen één van zijn stokpaardjes is (vandaar ook zijn fetisj voor toiletten en bidetten) en dat komt inderdaad altijd wel terug in zijn films en in deze film zelfs een paar keer en waarbij in één scene Cristina Rinaldi (in de rol van Ivana) zowel gebruik maakt van het toilet en het bidet. Een ander stokpaardje van hem is natuurlijk flinke achterwerken die hij altijd fraai in beeld brengt.

Tinto Brass mag zelf ook snoepen (beter gezegd kijken) van een fraaie dame en wel van Cinzia Roccaforte waarbij hij ook nog een asperge bij haar in de mond stopt en zij zegt "dat is wel een grote" Tinto Brass mag je overigens rustig vergelijken met de Amerikaanse tegenpool en voorloper Russ Meyer.

Al met al was dit wederom een leuke en vermakelijke film van Tinto Brass en met name dit keer ook omdat je dingen te weten komt over hem. Omdat de film ook amper 90 minuten duurt, kijkt hij tevens lekker weg.