Don't Go in the House (1979)

Don't Go in the House leek me persoonlijk een erg merkwaardige film, wat het eigenlijk ook is, maar die toch iets heel sterks had.
Don't Go In the House is misschien wel de schockerendste films van het rijtje video nasties met "Don't" als begin zin van een titel. De film heeft iets magnifieks en speciaals. Ik had al eerder wat fragmenten gezien van deze film, en toen wist ik echt niet wat dit was. De film maakte mij ook benieuwd.

Uiteindelijk is dit een sterke film die iets speciaals heeft, wat deze film verschrikkelijk goed maakt. Sowieso vond ik die sfeer in dat huis alleen al briljant. De cast doet het zeer degelijk en Dan Grimaldi leverde een vrij indrukwekkende rol af. Ik weet alleen niet wat ik van het personage die hij speelde moet denken. Er zit een brute scene in waar een vrouw vermoordt wordt met een vlammenwerper. Wel raar is dat er een jerrycan benzine over haar heen wordt gegooid maar de vrouw zelf is gewoon gort droog uiteindelijk wanneer Donny klaar is om de vrouw te gaan vermoorden. Maar dat maakt de scene ondanks dat natuurlijk nog steeds cruel. De film is ook goed gemaakt. Lekker sfeertje en er zit lekker wat vaart in deze film. Top filmpje.
4,0.

In de jaren '70 en '80 zijn er in de VS een heleboel films verschenen over seksuele roofdieren, compleet naar analogie met de toename van het aantal slachtoffers dat ten prooi viel aan lustmoordenaars zoals Bundy, wat tot een heuse massahysterie leidde. Don't Go in the House liftte netjes mee op deze trend en is nog het best te vergelijken met Psycho, zij het dan dat dit een exploitation versie is. Net als Norman Bates heeft hoofdpersonage Donald na enkele traumatische ervaringen met zijn moeder een hekel aan vrouwen gekregen. Wanneer de ouwe taart sterft en hij eindelijk van haar juk verlost is, slaan bij hem de stoppen door. Wat volgt is een resem gruwelijke moorden die allen gelinkt zijn aan zijn trauma.

Hoewel Don't Go in the House bij vlagen best spannend is - sommige scènes zijn erg beklemmend door de nerveuze en onsamenhangende soundtrack die nu en dan wordt opgeluisterd door een occasioneel discodeuntje - lijkt de voornaamste intentie van de regisseur een deprimerende sfeer neer te zetten. Dat beaamt ook het zwartgallige einde waarin opvoeding als belangrijkste oorzaak naar voor wordt geschoven voor het ontsporen van mensen zoals Donald. Interessant voer voor een discussie trouwens, maar dit terzijde. We krijgen bijvoorbeeld ook te zien hoe Donald aanvankelijk erg onhandig is in zijn nieuwe hobby en gaandeweg uitgroeit tot een pro. Zo is er een scène waarin hij een geschikte outfit gaat kopen om potentiële slachtoffers te lokken. Intrigerend.

Los van de kwaliteiten heeft Don't Go in the House te lijden onder een grimmige, kleurloze look (die de film soms ook ten goede komt) en een wat ongelukkige vertelstructuur waarbij tijdens het eerste halfuur de psyche van Donald wordt uitgetekend en hij vervolgens aan het moorden slaat, gevolgd door een te lang uitgesponnen middenstuk waarin het tempo onderuit gehaald wordt door zinloze hallucinatie-scènes en een herhaling van zijn dagelijkse bezigheden, met tot slot een bevredigende en logische ontknoping.

Deze prent haalt nooit het niveau van pakweg Henry, Maniac of Eyes of a Stranger, maar biedt toch wel enkele boeiende inzichten in de psyche van "de seriemoordenaar".

Een teleurstelling. Vond dit vooral erg langdradig en kleurloos, in de slechte zin van het woord. Donny Kohler is een niet al te intrigerend hoofdpersonage en Don't Go in the House kent weinig hoogtepunten. Ik had hier echt veel meer van verwacht en had er eerlijk gezegd ook een ander soort film in gedachte, in ieder geval geen psychologische horror. Ik had weinig voorinformatie, maar alles leek te wijzen op een slasher. Als psycho-drama schiet de film gewoon tekort bij de vele goede titels als Maniac en Henry. Matig.

2,5*

Een teleurstellende videonastie. Ik had vooral meer grafisch geweld verwacht in plaats van dat de nadruk lag op het verval van Donny. Psychisch is deze jongen niet helemaal lekker door toedoen van zijn moeder die hem een traumatische jeugd bezorgde. Hij heeft last van stemmen in zijn hoofd en genoeg geld om een vlammenwerper en brandwerend pak te kopen en een potentiële Jason is geboren.

Helaas is de eerste moord de gruwelijkste en tevens enige die vol in beeld wordt gebracht. Eerlijk is eerlijk, vrij schokkend is het wel en dé reden dat deze onder de videonasties valt. Vanaf dan worden de scenes met de volgende victims flink gecut. Je hoort ze niet schreeuwen, je ziet ze niet verbranden, maar je ziet ze zelfs niet worden verleidt door Donny voor een ritje naar zijn huis. Enorm zonde.

Grimaldi zet Donny aardig neer - heeft ie ook de kop voor - maar de overtuiging ontbreekt. De vergelijking met Psycho is snel gemaakt, maar Bates is duizendmaal interessanter. Ook het decor is veelal hetzelfde, maar het grote huis kwam hier totaal niet uit de verf. De finale is goed gedaan, maar doet de langdradige drie kwartier daarvoor niet vergeten.

Teleurstellend horrorwerkje die in grote lijnen doet denken aan Psycho (1960) en vooral aan Deranged (1974), niet geheel toevallig beide gebaseerd op seriemoordenaar Ed Gein.

Don't Go in the House heeft een vrij lange opbouw die ook nog eens tamelijk oninteressant is. Het hele 'going crazy nadat een of ander zielig figuur zijn moeder is overleden, was zelfs destijds al meerdere malen eerder gedaan en is eigenlijk alles behalve interessant. Gelukkig heeft psycho Donny na ruim een half uur dan toch een vrouw zijn huis in weten te lokken. De daaropvolgende kill is van een vrij hoog niveau en tamelijk barbaars. Vol op beeld wordt vertoond hoe een vastgebonden, naakte vrouw levend verbrand wordt door de sicko. Dit doet hij terwijl hij zelf in een brandwerend pak zit, een pak dat de potentie heeft/had iconisch te worden. Dat gebeurt helaas niet omdat er veel te weinig gebruik van wordt gemaakt.

Na deze eerste kill daalt de kwaliteit in rap tempo. Dat is dan ook het enige wat in rap tempo gebeurt want het algemene tempo van de film is vanaf dat moment weer schrikbarend laag. De film krabbelt een beetje voort totdat we dan eindelijk bij de zeer behoorlijke discoscene aankomen. Vervolgens volgt een aardige ontknoping in het huis van Donny, dat er van buiten monsterlijk eng uitziet maar waar eenmaal binnen inderdaad totaal geen gebruik van wordt gemaakt. In deze ontknoping komt ook eindelijk weer het brandwerende pak tevoorschijn, wat ook direct weer zorgt voor een aardige kill. Dit keer moet een priester zich overgeven aan de vlammen. Creepy is ook de eindscene waarin de verbrande vrouwen in Donny's gedachte tot leven komen en hem grijpen. Een scene die overigens verdacht veel doet denken aan het einde van Maniac (1980), die later uitkwam dan deze film.

De score is af en toe lekker weird en wordt aangevuld met funky disco deuntjes. Dan Grimaldi groeit naarmate de film vordert aardig in zijn rol. Supporting cast is niet onaardig waarbij vooral Robert Osth het redelijk doet als Donny's beste vriend. Vreemd genoeg volgens IMDB wel zijn enige rol op zijn CV.

Anyway, Don't Go in the House bleek dus een aardige teleurstelling te zijn. Potentie had het zeker. De slachtoffers ombrengen met een vlammenwerper is op zich een aardig uitgangspunt maar er wordt vaak toch te weinig mee gedaan. Tempo ligt vaak te laag maar het aardige laatste gedeelte redt de film toch wel een klein beetje.

Een video nasty. Dat moet dan zijn vanwege Donny's eerste slachtoffer. En inderdaad, dat is best een gruwelijk tafereel. Lullig voor de film, dat effect haalt het daarna nergens meer. Het is er wat dat betreft eentje die wat ongelukkig is ingedeeld. Alles rondom die disco past meer in de opbouw, die moord wat verderop. De psychologische schets is daarnaast een beetje gemakkelijk. Dat zijn flashbacks al gauw, de stem in dit geval ook. Ik had Donny graag wat meer in dat griezelige pakje gezien in plaats van nog eens een shot van verkoolde poppen. De tweede helft is simpelweg wat te tam. De groezelige beelden, het is een uitloper van de zeventiger jaren, en die eerste ferme uithaal maken het de moeite enigszins waard.

Met één behoorlijk in beeld gebrachte vlammende kill (die meteen de eerste kill is) houdt het niet over. Er volgt meer moord en doodslag in deze film, maar dat kan niet tippen aan de eerste gruwelijke terechtstelling. De film helpt zichzelf vooral om zeep doordat de blijde verwachting van nog meer schokkende gruwelijkheden niet wordt ingelost. Veel meer dan op z'n best een aardig momentje volgt niet. Teleurstellend.

De film heeft in Grimaldi een aardige hoofdrol, maar hij heeft tegelijkertijd weinig diepgang. Zijn issues met zijn moeder beloven in eerste instantie veel voer voor psychologische spanning en sensatie. Dat valt echter erg tegen. Hoewel de relatie overheersende moeder-slaafse zoon best interessant is, wordt deze scheve verhouding erg oppervlakkig behandeld. Het blijft bij een enkel beeld en een enkele flashback. Erg mager. De intensiteit die nodig is voor geslaagde spannlng en suspense komt hierdoor nooit tot ontplooiing. De spanning beroert op z'n best af en toe lichtjes de ziel. Meer niet. Echte onderhuidse spanning of een heus gevoel van afschuw overvallen de kijker niet.

Geen grote psychologische spanning en horrorspanning dus. Wel sluimert door de film steeds een sfeer van ongemak. Opvallend omdat de film als zodanig nogal prikkelvrij is. De verantwoordelijkheid voor dat gevoel ligt bij het hoofdpersonage. Zijn houterige gedrag en zijn stakkerige gekte veroorzaken dat onbestemde gevoel. En dat ligt echt aan de goede invulling van het creepy karakter van het hoofdpersonage. De film eromheen veroorzaakt dat gevoel niet.

Het mag onmiddellijk duidelijk zijn dat de plot één van de vele variaties op Psycho is. Met Donald Kohler als het neefje van Norman Bates. En verder is dit een erg sfeervol psychologisch horrorfilmpje met een goed verteld verhaal. Het soort eerie sfeertje dat eigen is aan bepaalde seventies films die inzetten op horror. Naar huidige normen is het allemaal traag - niet dat mij dat specifiek stoort. Traagheid zit niet alleen in de film maar ook hoe het leven toen was. Het gedoe wanneer de vrouw haar bus mist en er nog geen gsm bestaat om simpel een taxi op te bellen.

De film bevat één onsterfelijke - tsja - gruwelscene die ervoor heeft gezorgd dat het in de UK op de lijst met film nasties terechtkwam. Maar verder gaat het vooral om de sfeer en volgen we Dan Grimaldi in zijn uitstekende vertolking van een getormenteerd en psychotisch man. In de voorbereiding heeft schrijver en regisseur Joseph Ellison medisch personeel gecontacteerd als check voor de geloofwaardigheid van het verhaal dat teruggaat op jeugdtrauma. De film deed me ook sterk denken aan Maniac die een gelijkaardige aanpak heeft rond een psychotisch man. Beide zijn ongeveer rond dezelfde tijd geproduceerd maar het ziet er niet naar uit dat Maniac beïnvloed was door Don’t Go in the House. Soms hangt de creativiteit ook gewoon in de lucht.
De scenes met de lijken in de huiskamer zitten er knal op. Al besef je ook dat dit al eerder gedaan is geweest en zeker ook nadien. Maar in de tijd van de release moet het wel schokkend geweest zijn. Vandaag kijken we er natuurlijk allemaal niet meer van op. En als je zoals sommigen hier dan ook nog met de teller in de hand het aantal kills en graphic violence bijhoudt … kan het ook weer tegenvallen. Maar voor mij staat sfeer voorop en hier is dat meesterlijk uitgewerkt.

De muziek is van Richard Einhorn en heeft in 2019 een release als dubbel LP gekregen bij Waxwork Records. Een goede creepy score en heel belangrijk voor de sfeerschepping.

Het verhaal kent een traag verloop en buiten de eerste kill gebeurt er lange tijd heel weinig. Er wordt te veel aandacht gegeven aan de hersenskronkels van de hoofdrolspeler Grimaldi die een beetje doet denken aan Dustin Hoffman. De horrorelementen stellen teleur en de film heeft geen spannende momenten. 4/10