The Thief of Bagdad (1924)

Heerlijk episch meesterwerk. Het verhaal wordt vlot verteld maar er blijft constant ruimte voor sfeeropbouw. De sfeer (en decors) zijn dan ook absoluut geweldig en brengen een uniek magisch oosters gevoel met zich mee. Raoul Walsh haalt op special effects niveau ook alles uit de kast om een zo fantasierijk mogelijke film af te leveren, en slaagt glansrijk.

Leuke avonturenfilm, vooral door het lekker vlotte eerste half uur en het spectaculaire laatste half uur. De rest is vooral aardig. De film moet het vooral hebben van de grootste decors, een aantal vindingrijke special effects en een charismatisch optreden van Fairbanks.

Het verhaal wordt echter wat te lang uitgesponnen. Daarnaast worden de echt magische momenten helaas nauwelijks gekoesterd. Leuk hoor, zo'n grote onderwaterstad, maar waarom krijgen we die nog geen minuut te zien? Die pegasus van de poster heeft zelfs nog minder schermtijd. Ook de verschillende obstakels die de dief moet overwinnen om bij de schat te komen worden snel afgeraffeld, met name om plaats te maken voor de verschillende intriges aan het koninklijk hof, wat niet het interessantste is aan de film. Ook wat jammer dat tussen zoveel aandacht voor decors er wat vreemde elementen zitten zoals een overduidelijk plastice rozenstruik. Als laatste was het niet logisch dat die Mongoolse schurk ineens zijn troepen liet aanvallen terwijl er nog kans was om het land in handen te krijgen via door te trouwen. De beslissing was nog niet genomen immers. Maar in ieder geval levert dat wel een spectaculaire scène op. De dief die al die troepen te voorschijn tovert is toch wel gaaf om te zien.

Er valt dus wel genoeg op aan te merken, maar het is tegelijkertijd allemaal wel erg vermakelijk. Wat dat betrefd is er rond Hollywoodspektakelfilms nog niet eens zo heel veel verandert. Benieuwd of de Powellversie beter is.
3,5*

Geweldig vermakelijk. Houd echt van oude avonturenfilms. Deze is wel erg oud, maar de gigantische sets zorgen ervoor dat je je echt in Bagdad waant. Verder blijft dit een fantastisch verhaal en is het tempo (op een inkakmoment halverwege na) moordend. Sommige sfx vind ik zelfs nu nog overtuigend, terwijl sommige andere effecten (natuurlijk) erg verouderd zijn. Heerlijke film. 4 sterren.

90 jaar oud dit jaar en weinig tot niets aan kracht ingeboet. The Thief of Bagdad (1924) van regisseur Raoul Walsh is een heerlijke avonturenfilm uit de koker van Duizend-en-een-nacht. Ahmed (Fairbanks) is een arme dief die verliefd wordt op de dochter van de vorst van Bagdad, maar hierbij concurrentie krijgt van drie andere heren, waaronder een kwaadaardige Mongoolse prins. In de strijd om haar hand moeten allen op zoek naar een zeldzame schat. Het lijkt in grote lijnen erg op Aladdin, zoals de meesten van ons dat kennen, maar verschilt genoeg om toch verrassend te zijn.

The Thief of Bagdad is een goed voorbeeld van de magie die film kan hebben en ik heb dan ook met een brede grijns zitten kijken. De sets van William Cameron Menzies zijn indrukwekkend, zowel qua sfeer en detail als in grootte. Douglas Fairbanks is een charismatische en energieke held, die met zijn acrobatische toeren en bekende pose met de armen in de zij, opgeheven hoofd en big smile genoeg screen presence heeft om ook de scènes waarin minder gebeurt de moeite waard te maken.

Naast de sets zijn de special effects en kostuums ook vermeldenswaardig, waar Fairbanks naar verluidt zelf ook een steentje aan bij heeft gedragen. De zin 'hoe hebben ze dat gedaan, in die tijd?' werd tijdens het kijken meerdere malen uitgesproken, net als de simpelere variant 'Wow!'. Enge reusachtige monsters, vliegende tapijten en enorme legers die uit de grond gestampt worden, The Thief of Bagdad heeft genoeg scènes waarin je compleet vergeet dat deze film dit jaar 90 jaar oud wordt. De blu-ray is geweldig goed gerestaureerd met een prachtige orkestrale score. Dit smaakt naar meer!

8/10

Ik heb enkele maanden geleden de vers uit 1940 gezien en ondanks dat die ook leuk was, vind ik deze versie stiekem toch een tikkeltje beter.

Wat een enorme settings zijn er hier gebruikt zeg. Dit moet ontzettend veel tijd en moeite gekost hebben om het allemaal zo naturel na te maken. Verder is Douglas Fairbanks echt een perfecte hoofdrolspeler. Zijn uitstraling met dat ontblote bovenlijf geeft hem een ontdeugende uitstraling, wat perfect past bij het personage dat hij hier speelt.

Verder is het verhaal best leuk verzonnen. Het ademt in ieder geval avontuur uit. Er komt van alles voorbij, van vliegende tapijten tot de meest rare monsters, je kunt het zo gek niet verzinnen. Natuurlijk zijn de effecten hier en daar flink verouderd, maar het heeft nog altijd zijn charme. Wel vond ik, dat sommige passages in het verhaal erg snel voorbij gaan. De tijdsduur is weliswaar lang, maar had misschien iets beter verdeeld kunnen worden.

Maar verder heb ik me er goed mee vermaakt. het is niet allemaal top, maar de tijd vloog, net als de vliegende tapijten, voorbij en het was bij vlagen zelfs erg leuk.

3,5* ruim

Heerlijk escapisme uit de ouwe doos. Waarbij het gaat om één van de duurste films uit de jaren ‘20 en dat laat zich raden wanneer je deze bekijkt. Ik heb me de ogen uit de kop gekeken aan prachtige oriëntalistische decors, de kostumering en de special effects. Met een dun verhaaltje dat prima volstaat om de kijker door een wondere wereld te leiden die gebaseerd is op Duizend-en-één-nacht. Het Bagdad dat we hier te zien krijgen, heeft uiteraard niets vandoen met het reële Bagdad maar is de exquisite fantasie van Douglas Fairbanks die de rollen opneemt van producer, schrijver en hoofdrol in deze swashbuckler. De regie is in handen van Raoul Walsh die zijn job prima vervult, zij het dat er niet veel exposure voor hem overblijft omdat alle aandacht naar Fairbanks gaat.

Douglas Fairbanks is in zijn rol van dief van Bagdad een halve acrobaat mét afgetrainde blote bast en veel gesticuleer. Over dat laatste zijn wel al wat opmerkingen gemaakt op het forum, maar in elk geval zorgen zijn weidse gebaren ervoor dat hij niet helemaal oplost in de imposante decors. Prinses en love interest Julanne Johnston is - misschien wat teleurstellend - een vrij karakterloos en passief wezen dat vooral opvalt door de wijze waarop ze speelt met haar sluier. En ze wordt dan ook het hoekje ingespeeld door Anna May Wong als Mongoolse slavin, in weliswaar een dankbare rol inzake karakterzetting.

The Thief Of Bagdad is een ontspannende film voor alle leefijden met een mix van avontuur, vierstuiversromantiek, humor, spanning en esthetiek. Alleen diepgang vind je hier niet, maar dat behoort uiteraard niet tot het opzet. De gevechten met diverse prachtig gestileerde monsters, de inzet van een halve exotische dierentuin (kamelen, dromedarissen, tijgers, olifant, aap) en massa’s figuranten maken indruk op het netvlies, waardoor zelfs de grootste zuurpruim zich laat meevoeren op het vliegend tapijt dat The Thief Of Bagdad rijk is. En ook een pluim voor de magistrale score die Carl Davis enkele jaren geleden hiervoor gecomponeerd heeft. Maakt het helemaal klaar.

Kosten noch moeite werden gespaard voor het bouwen van grootschalige sets. Duizenden figuranten namen deel, naast paarden, kamelen en getemde roofdieren. De woestijn is in Arizona. Het is een westers fantasiebeeld met oriëntaalse clichés. In het tv-journaal ziet Bagdad er toch net iets anders uit.

De camera beweegt nooit. De montage wisselt af tussen overkoepelende shots, middellange afstand en goed gekozen close-ups, bijvoorbeeld van een ring in een hand. Verschillende kleurfilters zijn gebruikt: paars voor de binnenscènes, geel in de grot, groen onder water… Er zitten veel effecten in, met onzichtbare touwen, miniaturen en naar links bewegende decors achter het “vliegende” tapijt.

De uitvergrote bewegingen en gezichtsexpressies doen wat aan ballet denken. Douglas Fairbanks was een acrobaat en een adonis. Het is een raadsel wat hij in die gesluierde prinses ziet, terwijl de veel knappere Anna May Wong enkele meters verderop zit. Laatstgenoemde speelt de sluwe verraadster aan het hof. De Perzische prins is een travestierol.

Het is een episch, fantastisch avontuur met elementen uit de sprookjes van Duizend-en-een-nacht. Sommige attributen hebben een symbolische betekenis. Het afwisselend slappe en stijve koord staat voor mannelijkheid; het holle schoentje voor vrouwelijkheid. De weinig sympathieke Mongoolse prins smokkelt soldaten de stadsmuren binnen met een tactiek die aan het paard van Troje doet denken. Een knappe vondst is dat de drie prinsen met hun drie zeldzame voorwerpen moeten samenwerken om het leven van de prinses te redden. De echte magie zit in het feit dat dit avontuur je na bijna een eeuw nog steeds mee kan voeren naar het rijk der verbeelding.